een broodje snif

In de ratrace die werkweek heet, was Jimmy’s een vluchtheuvel.

Jimmy’s stopt ermee. Vanaf vandaag.
Door dat Vervloekte Vrijdagmarkt-dink.

De beste broodjeszaak van Gent.
De perfect gekruide soep.
De verse huisbereide omelet, frikadon, focaccia, enz.
De mozzarella die smaakt naar mozzarella.

Terwijl enkele tientallen meters verder de geüniformeerde bakvissen hun lunchpauze staan te verwachten in een monsterfile aan de Panos. Voor een broodje eenheidsworst. Tsss.

En dan zwijg ik nog over de kern van de zaak.
(de welbespraakte wonderschone wervelwind die de broodjes deed)
(en ik maar zeggen dat ik voor de mozzarella ging)

Jimmy’s is niet meer.
En dat is geweldig triestig eigenlijk.

jimmy's

lentefietsmensen

Tussen oktober en april zie ik elke ochtend dezelfde fietsers op ongeveer hetzelfde tijdstip op ongeveer dezelfde plaats mijn woonwerk-fietsroute kruisen. Ook al ken ik die mensen niet, het zijn partners in crime, bijna “vrienden” (een beetje zoals in de gedevalueerde betekenis van “friends” voor de facebookies).

Er zijn natuurlijk ook auto’s op mijn fietsroute — ongeveer het honderdvoud van het aantal fietsers — maar die relatie is anders. Een fietser is een mens, een auto is een auto. Je ziet een fietser aan de overkant = je ziet een man of een vrouw met een gezicht. Je ziet een auto en nog een auto en nog een auto = je ziet enkel een auto en nog een auto en nog een auto, dus nooit een mens, het is zo.

Ze zíjn er wel, de mensen, maar dan verstopt in auto’s. En ze rijden ook gewoon maar naar hun werk, alleen moeten die dutsen véél verder rijden dan de fietsers, anders zouden ze uiteraard niet met de auto rijden en zouden ze uiteraard niet in de file moeten staan en zouden ze uiteraard hun collega-planeetbewoners niet door een levensgevaarlijke stinkwolk laten fietsen. Dus, ze kunnen er ook niks aan doen en ze hebben ongetwijfeld een goed hart, al deze mensen, verstopt in auto’s.

Bovendien zijn er heel veel automobilisten-met-een-goed-hart die zó jaloers zijn op de fietsers, dat ze in het eerste mooie lenteweekend naar de fietswinkel trekken en daar een nieuwe fiets kopen. De eerstvolgende maandag zie je ze dan nog wat onwennig naar het werk fietsen maar ’s avonds peddelen ze al vrolijk fluitend de file voorbij.

“Lieve lentefietsmensen, weest welgekomen!”
(roep ik in gedachten naar de overkant van de straat)

Maar vandaag ontdekte ik dat lentefietsmensen niet werken op woensdag.
(althans, dat is mijn vermoeden want deze morgen waren ze er plots niet meer)

(tenzij ze zich opnieuw hadden verstopt in een auto omdat ze in die fietswinkel geen regenpak hadden gekocht, dat kan ook)

Gentblogt heeft u nodig!

[kopie voor het goede doel]
Denkt u weleens: Goh, het zou toch tofkes zijn als Gentblogt eens wat meer over x of y zou schrijven? Mist u iets cruciaals op ons fantastische weblog? Had u graag wat meer sport gezien, of al eens een stukje over ruimtelijke ordening? Vindt u te weinig moderne muziek terug? Of blijft u helemaal op uw honger zitten wat betreft klassieke dans? Dat kan, inderdaad.
Gentblogt wordt namelijk gemaakt door vrijwilligers. Mensen die in hun vrije tijd de stad afschuimen en daarover berichten. Het is evident dat Gentblogt dus voornamelijk gaat over de interesses van onze redactieleden: want in onze vrije tijd gaan we natuurlijk enkel dingen doen die we leuk vinden.

Wil dat dan zeggen dat al de rest niet op Gentblogt kan? Hoegenaamd niet: wij zijn een vreselijk flexibele groep mensen. En wij zoeken mensen met dezelfde ingesteldheid en eender welke stadsgerelateerde interesse die zich bij ons willen vervoegen.

Concreet kan meewerken aan Gentblogt op heel veel verschillende manieren: heeft u een vlotte pen en is er iets waar u gaarne over mag berichten? Stuur ons uw idee door. Gaat u vaak naar concerten en heeft u overal een mening over? Spaar die mening niet voor uw vrienden alleen, maar giet ze in een recensie en deel ze met ons. Neemt u fijne foto’s in onze stad en kunt u daarover ook iets vertellen? Doormailen die handel. Hangt u op uren dat deftige mensen al lang in hun bed liggen nog aan de toog van allerhande duivelse afspanningen en hoort u daar wel eens leuke nieuwtjes en roddels? Laat het ons weten, of nog beter: trek op onderzoek en probeer uit te vogelen wat ervan aan is.
Of misschien heeft u wel een groot marketingtalent en wilt u dat ter beschikking stellen van de leukste stadsblog ter wereld?

Maar het kan ook anders: wilt u graag meewerken, maar heeft u niet meteen concrete ideeën? Stuur ons uw motivatie door, en wij schrijven u in op onze mailinglijst. Zo krijgt u allerhande persberichten van ons doorgestuurd, waarop u dan wild enthousiast kunt ingaan.

Om het kort samen te vatten: Gentblogt zoekt vers bloed, en misschien stroomt dat bloed wel door uw aderen. Stuur ons door wat u in gedachten had en wij laten u heel snel iets weten. Of kom misschien al eens kennis maken, dit weekend in De Centrale. U herkent ons aan onze innemende charme en oogverblindende schoonheid. En aan onze Gentblogt-button, natuurlijk.

Als u niet kunt langskomen, of u bent verlegen in het echte leven, mag u me gewoon een mailtje sturen naar ilse. Wij kijken er allemaal heel erg naar uit.

lunchvergadering

Het zal je maar overkomen…
Je wordt 3 jaar en uitgerekend die dag werkt papa ’s avonds.

Maar geen nood, wij legden onze agenda’s naast elkaar.
En vonden een gaatje voor een uurtje Quality Time.
Een verjaardagslunch mét mama én papa én Beertje Lotte, op “restorom”.

We waren er op voorbereid dat Beertje Lotte* vannacht bij ons zou slapen maar we wisten niet dat ze ook op “restorom” zou meegaan. Het was een fantastisch zicht toen ik deze middag op de school aankwam. Lena zat geprangd tussen de andere kindjes, met één hand hield ze haar prachtige verjaardagskroon vast en met de andere hand verdedigde ze de buggy met Beertje Lotte. Iemand die op dat moment Beertje Lotte zou meegenomen hebben, zou het met zijn leven bekocht hebben.

We hadden geen tijd om de stad in te trekken, dan maar het dichtstbijzijnde kindvriendelijke “restorom”: Lunch Garden. Maar wat ben ik eigenlijk aan ’t doen… Lena heeft er al een heel verslag (klik!) over geschreven.


———————————————————————-
* Bij Juf M was het Beertje Bram maar na de krokusvakantie is de groep van 38 (!) kindjes gesplitst en nu zit Lena samen met de instappers van september/november in een nieuw piepklein klasje bij Juf S en daar woont Beertje Lotte.

afkicken

We zeggen het al een paar maanden:
“Als je 3 jaar wordt, dan blijft je tuut boven, in bed.”

Lena is immers zwaar verslaafd. Een beetje tuut overdag is geen optie.

Dinsdag wordt ze 3 jaar. Maar dit weekend zijn we al gestart met Plan Tuut.
Zaterdagochtend: tragedie. Lena weigerde haar tuut los te laten, voor geen geld.
Maar misschien wel voor een bezoekje aan de speelgoedwinkel?

Er werd genegotieerd.

Lena mocht in Dreamland “iets kiezen”. (subtiel gemanipuleerd, uiteraard)
De knuffels liep ze voorbij. Zelfs de niet-voorbij-te-lopen Barbie-zone liep ze voorbij.
Bij de afdeling modelbouw hield ze halt bij de tractors en de harvesters.
Haar keuze: een waarheidsgetrouwe miniatuurversie van een échte John Deere, mét technische fiche. Een zwaar metalen ding dat teentjes kan breken. Kostprijs: 59 euro.

Er werd genegotieerd.

Aan de andere kant van de winkel was namelijk nóg een afdeling met tractors en vrachtwagens en zo, maar dan wel dingen waarmee je kan spelen. En niet onbelangrijk: dingen die ongeveer slechts een tiende van de prijs van die modelbouw kosten. Het heeft wat overredingskracht gekost maar Lena is heel blij met haar Monster Truck van 7 euro. Je moet hem goed in gang duwen en dan rijdt hij echt overal over: over vingers, over schoenen, over gras,… ik kan het weten… want eh… ik ben er al een heel weekend mee aan ’t spelen.

monstertruck

tuindagen

In navolging van het vorig postje.
Tuindagen begot, dat zit er dus weer aan te komen.

En 24 uren is al ruimschoots onvoldoende voor één dag.
De laatste weken werden we met deze realiteit meermaals pijnlijk geconfronteerd.

En een ongeluk komt nooit alleen, want net deze week heeft het gras beslist om te beginnen groeien. Nog een paar dagen en het zal smeken om gemaaid te worden. En net deze maand hebben wij ons dus opnieuw een gigantisch bouwpakket gekocht. Vorig jaar was het nog een hofkot, dit jaar is het een “schommel + toren + glijbaan + klimmuur”. En alweer een handleiding die we niet begrijpen. ‘Prutsers’ is what we are.

We moeten dat van de positieve kant zien. Mijn blog-categorie ‘Tuin’ krijgt weer wat nieuwe postjes bijvoorbeeld. Er staan nóg grote tuinplannen op stapel. En ’t is van moeten. Toen ik anderhalf jaar geleden de haag volledig moest uitdoen om dan weer volledig opnieuw te planten, ben ik daar niet zo nauwkeurig in geweest. Nu heeft de man van wie we destijds de grond kochten recentelijk de onverkavelde snippertjes “kosteloos overgedragen aan de Stad” zoals dat heet. Waarop de landmeters van de Stad een bezoekje kwamen brengen. En ontdekten dat een groot deel van onze haag op zo’n stukje “kosteloos overgedragen grond” staat. En beslisten dat mij te melden, dat ik geen andere keuze heb dan deze fout zo snel mogelijk recht te zetten.

Ik ben niet van slechte wil. Maar er zijn voldoende redenen om er mijn eigen definitie van “zo snel mogelijk” op na te houden: het stukje grond dat ik moet vrijmaken staat nu op een hoekje van de tuin, dat hoekje wordt nu “afgerond” door mijn haag terwijl op het verkavelingsplan staat dat het moet “afgesneden” worden, bovendien wonen wij op het einde van een doodlopende (zak)straat, dus een breder voetpad voor rolwagens zal het al niet worden. Het wordt dus ongetwijfeld een minuscuul lapje gras dat vanaf nu door de groendienst zal gemaaid worden en niet meer door ons. Maar de wet is de wet meneer. En ik ben een brave burger, dus ik zal doen wat mij gevraagd wordt. Alles voor mijn Stad.

Of de getroffen haagplantjes een derde (!) verhuis op korte tijd zullen overleven, is nog maar de vraag. Of mijn rug er deze keer langer dan een half uur over zal doen om een nieuwe lumbago op te lopen, is een andere vraag.

Een eigen tuin, dat is een genot meneer!

een walvis met frietjes en een feest met streepjes!

Lena zit in een nieuwe artistieke fase.

Tekenen was tot voor kort het wildweg inkleuren van plaatjes of het volkleuren van witruimte. In lucide momenten tekende ze ook wel eens cirkels waar ze dan later een betekenis aan gaf. Kleine cirkels werden meestal “visjes” en grote cirkels werden “grote ballen”.

Maar sinds enkele dagen is haar tekenspel volledig veranderd. Lena denkt echt na over wat ze aan het tekenen is, het duurt ook allemaal wat langer, ze tekent immers echte taferelen nu, zomaar uit het hoofd. Misschien lijken deze tekeningen voor u op elkaar maar dat is omdat u geen artistiek oog heeft.

Over de tekening rechtsboven: “Een walvis met streepjes!”
Over de tekening rechtsonder: “Een feest met frietjes!”
Over de tekening links: “Een walvis met frietjes en een feest met streepjes!”

Lena, 35 maanden

buisjes (2)

De eerste nacht-met-buisjes is voorbij, de tweede nacht-met-buisjes wordt hier op gang getrokken. De voorbije nacht is Zita tussen ongeveer 2u en 6u niet wakker geweest. Denken we.

Vóór 2u was het als vanouds. Elk uur moeten opstaan om Zita huilend rechtop te vinden terwijl ze de oren van haar knuffelhondkonijn in haar eigen oortjes probeert te duwen.

Er zullen nog véél nachten van vier-lange-uren-zalig-doorslapen moeten volgen vooraleer ons lichaam opnieuw in staat zal zijn om – ik zeg maar wat – een gat in de lucht te springen.

O sleep, O gentle sleep,
Nature’s soft nurse, how have I frighted thee,
That thou no more wilt weigh my eyelids down
And steep my senses in forgetfulness
(William Shakespeare, Henry IV)

Ondertussen was / is er ook vanalles loos met de rest van ’t huishouden. We zullen er willekeurig iets uitlichten: Lena bijvoorbeeld. Eerst ziek geweest van ’t weekend, nu eet ze niet meer, ze speelt niet meer, ze wil voortdurend slapen, en nog vanalles (alweer stoelgangproblemen maar deze keer de vrolijke tegenstelling van constipatie). Dus gisteren naar de dokter — we komen stilaan aan een gemiddelde van één dokter per dag — mét onwelriekend monster in geurdoorlatend botervlootje. Versus een volle wachtzaal. Ambiance.

En zo heeft u meteen een stukje van de reden van de huidige blogcrisis hier in Deboom Residence.

(en bij uitbreiding alle andere crisissen waar ik de hand in heb)