een broodje snif

In de ratrace die werkweek heet, was Jimmy’s een vluchtheuvel.

Jimmy’s stopt ermee. Vanaf vandaag.
Door dat Vervloekte Vrijdagmarkt-dink.

De beste broodjeszaak van Gent.
De perfect gekruide soep.
De verse huisbereide omelet, frikadon, focaccia, enz.
De mozzarella die smaakt naar mozzarella.

Terwijl enkele tientallen meters verder de geüniformeerde bakvissen hun lunchpauze staan te verwachten in een monsterfile aan de Panos. Voor een broodje eenheidsworst. Tsss.

En dan zwijg ik nog over de kern van de zaak.
(de welbespraakte wonderschone wervelwind die de broodjes deed)
(en ik maar zeggen dat ik voor de mozzarella ging)

Jimmy’s is niet meer.
En dat is geweldig triestig eigenlijk.

jimmy's

Advertenties

afkicken

We zeggen het al een paar maanden:
“Als je 3 jaar wordt, dan blijft je tuut boven, in bed.”

Lena is immers zwaar verslaafd. Een beetje tuut overdag is geen optie.

Dinsdag wordt ze 3 jaar. Maar dit weekend zijn we al gestart met Plan Tuut.
Zaterdagochtend: tragedie. Lena weigerde haar tuut los te laten, voor geen geld.
Maar misschien wel voor een bezoekje aan de speelgoedwinkel?

Er werd genegotieerd.

Lena mocht in Dreamland “iets kiezen”. (subtiel gemanipuleerd, uiteraard)
De knuffels liep ze voorbij. Zelfs de niet-voorbij-te-lopen Barbie-zone liep ze voorbij.
Bij de afdeling modelbouw hield ze halt bij de tractors en de harvesters.
Haar keuze: een waarheidsgetrouwe miniatuurversie van een échte John Deere, mét technische fiche. Een zwaar metalen ding dat teentjes kan breken. Kostprijs: 59 euro.

Er werd genegotieerd.

Aan de andere kant van de winkel was namelijk nóg een afdeling met tractors en vrachtwagens en zo, maar dan wel dingen waarmee je kan spelen. En niet onbelangrijk: dingen die ongeveer slechts een tiende van de prijs van die modelbouw kosten. Het heeft wat overredingskracht gekost maar Lena is heel blij met haar Monster Truck van 7 euro. Je moet hem goed in gang duwen en dan rijdt hij echt overal over: over vingers, over schoenen, over gras,… ik kan het weten… want eh… ik ben er al een heel weekend mee aan ’t spelen.

monstertruck

tuindagen

In navolging van het vorig postje.
Tuindagen begot, dat zit er dus weer aan te komen.

En 24 uren is al ruimschoots onvoldoende voor één dag.
De laatste weken werden we met deze realiteit meermaals pijnlijk geconfronteerd.

En een ongeluk komt nooit alleen, want net deze week heeft het gras beslist om te beginnen groeien. Nog een paar dagen en het zal smeken om gemaaid te worden. En net deze maand hebben wij ons dus opnieuw een gigantisch bouwpakket gekocht. Vorig jaar was het nog een hofkot, dit jaar is het een “schommel + toren + glijbaan + klimmuur”. En alweer een handleiding die we niet begrijpen. ‘Prutsers’ is what we are.

We moeten dat van de positieve kant zien. Mijn blog-categorie ‘Tuin’ krijgt weer wat nieuwe postjes bijvoorbeeld. Er staan nóg grote tuinplannen op stapel. En ’t is van moeten. Toen ik anderhalf jaar geleden de haag volledig moest uitdoen om dan weer volledig opnieuw te planten, ben ik daar niet zo nauwkeurig in geweest. Nu heeft de man van wie we destijds de grond kochten recentelijk de onverkavelde snippertjes “kosteloos overgedragen aan de Stad” zoals dat heet. Waarop de landmeters van de Stad een bezoekje kwamen brengen. En ontdekten dat een groot deel van onze haag op zo’n stukje “kosteloos overgedragen grond” staat. En beslisten dat mij te melden, dat ik geen andere keuze heb dan deze fout zo snel mogelijk recht te zetten.

Ik ben niet van slechte wil. Maar er zijn voldoende redenen om er mijn eigen definitie van “zo snel mogelijk” op na te houden: het stukje grond dat ik moet vrijmaken staat nu op een hoekje van de tuin, dat hoekje wordt nu “afgerond” door mijn haag terwijl op het verkavelingsplan staat dat het moet “afgesneden” worden, bovendien wonen wij op het einde van een doodlopende (zak)straat, dus een breder voetpad voor rolwagens zal het al niet worden. Het wordt dus ongetwijfeld een minuscuul lapje gras dat vanaf nu door de groendienst zal gemaaid worden en niet meer door ons. Maar de wet is de wet meneer. En ik ben een brave burger, dus ik zal doen wat mij gevraagd wordt. Alles voor mijn Stad.

Of de getroffen haagplantjes een derde (!) verhuis op korte tijd zullen overleven, is nog maar de vraag. Of mijn rug er deze keer langer dan een half uur over zal doen om een nieuwe lumbago op te lopen, is een andere vraag.

Een eigen tuin, dat is een genot meneer!

een walvis met frietjes en een feest met streepjes!

Lena zit in een nieuwe artistieke fase.

Tekenen was tot voor kort het wildweg inkleuren van plaatjes of het volkleuren van witruimte. In lucide momenten tekende ze ook wel eens cirkels waar ze dan later een betekenis aan gaf. Kleine cirkels werden meestal “visjes” en grote cirkels werden “grote ballen”.

Maar sinds enkele dagen is haar tekenspel volledig veranderd. Lena denkt echt na over wat ze aan het tekenen is, het duurt ook allemaal wat langer, ze tekent immers echte taferelen nu, zomaar uit het hoofd. Misschien lijken deze tekeningen voor u op elkaar maar dat is omdat u geen artistiek oog heeft.

Over de tekening rechtsboven: “Een walvis met streepjes!”
Over de tekening rechtsonder: “Een feest met frietjes!”
Over de tekening links: “Een walvis met frietjes en een feest met streepjes!”

Lena, 35 maanden