het zot

Bij momenten krijgt Lena het zot in haar kop.

Wij spreken dan niet over de onnozeliteiten en zotternijen die we tot nu toe kenden, het is Het Zot.

Vandaag bijvoorbeeld. Ze komt thuis van school, loopt joelend naar de tuin, gooit zich wild op de grond, ligt secondelang muisstil met het gezicht in het gras, springt bruusk recht en begint wild in het rond te draaien en spurt dan naar alle hoeken van de tuin, terwijl ze brult en gilt en bazelt in een écriture automatique, om minstens een half uur niet meer te stoppen.

Een willekeurig kort fragmentje:

” (…) kro-ko-diiiiiiiiiiiilll! toch! jij mag mij niet opeten! want alle distels komen naar de winkel! en het paard! en de schommel! en! dan! moet! flink! zijn! want Lena heeft een groooooooooote taart! en wij zijn naar het zwembad geweest! samen met mama! en papa! en pop! en Zita! en alle kaka doet kaka en kaka en kakasoep! en kakapatsjakaka! en tommeldinop! en zakkaziewoe! en papa! jij bent! een widaladomdin! (…) “

de plooi

… en hoe alles daar de laatste tijd zo’n beetje lijkt in te vallen.

  • We durven al eens beweren dat we goed geslapen hebben.
  • Lena heeft de laatste tijd nauwelijks nog crises en is steeds vaker flink.
  • Onze dochters spelen soms vredig samen. Nooit lang, maar toch.
  • De tuin begint er stilaan uit te zien als een tuin. Na 5 jaar. Natuur heeft tijd vandoen.
  • Ik heb meer vakantie dan vroeger. Dit was bijvoorbeeld de eerste paasvakantie dat ik meer dan een paar dagen thuis was en die extra verlofdagen maken het verschil tussen proberen recupereren en kunnen genieten van vakantie. Ik zou bijna durven beweren dat ik volledig opgeladen en met de volle goesting opnieuw ga werken maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik door deze zalige vakantie eigenlijk alleen nog meer dan vroeger ga verlangen naar de volgende vakantie.

krekenplas

De Blaarmeersen, dat was geleden van toen we nog op de Brugse Poort woonden, dus minstens 5 jaar terug. En we hadden daar toen zo’n beetje ons bekomst van, eigenlijk.

Maar ge leest al eens een stadsblog en zo komt ge al eens iets te weten. En zo vernamen wij dat er speciaal voor onze kindjes een krekenplas is aangelegd. Met speeltuigen en waterspuiters en overzetbootjes en proper water en een strand en al. Dat moesten we zien.

En zoals dat wel vaker gebeurt op een zondagochtend… wij waren aanwezig op een uur dat normale mensen nog in bed liggen.

krekenplas

Terwijl Zita zich afvroeg of ze dit jointje meteen zou opsmoren of bijhouden voor later …

krekenplas

… wilde Lena de kreek oversteken met het vlot. En terug. En opnieuw. En nog eens.

krekenplas

En terwijl wij de krekenplas helemaal voor ons hadden, passeerde een groep mensen op zoek naar sneeuw.

krekenplas

paasvakantie

In tegenstelling tot bijvoorbeeld de herfst- of de kerst- of de krokusvakantie is de paasvakantie meestal dik oké.

zee

We zijn dus gaan onthaasten aan de kust en dat was wreed plezant, ondanks een kleine ferme tegenslag — ik ben zaterdag in ’t zwembad uitgegleden bovenop de trap aan de glijbaan en daardoor vreselijk lelijk op mijn elleboog gevallen, zo lelijk zelfs dat ik de foto achter een link verstopt heb — waardoor ik 2 dagen mijn rechterarm niet kon gebruiken (het is ongelooflijk voor hoeveel dingen een mens zijn rechterelleboog nodig heeft: tandenpoetsen, kruiswoordraadsels invullen, autorijden, kindjes aankleden, foto’s nemen, enfin… alles eigenlijk). Maar de mensen in het ziekenhuis van Veurne waren zeer vriendelijk, ook op een paaszondag om 8u ’s ochtends — ik had uiteraard ook op zaterdag kunnen gaan maar de macho in mij zei dat het allemaal wel meeviel en werd pas na een slapeloze nacht tot gezondere gedachten overhaald.

Maar we zijn ook productief geweest in de paasvakantie. Bijvoorbeeld: de tuin aangepakt (gras gemaaid, planten geplant, borders gemaakt, haag gemulchd, onkruid gewied, …) en een schommeltoren ineengeflikkerd (nog eens dank je T):

olne