juf sarah

Lena beseft het niet helemaal. Het schooljaar is voorbij.
Het peuterklasje bij juf Sarah komt nooit meer terug.

Eerder, in november en december, zat ze bij de al even fantastische juf Mireille en in januari ging ze dan samen met de vroegste instappers naar het klasje van juf Sarah, haar heldin.

Vandaag gaf de juf aan alle kindjes een dvd met foto’s.
Meer dan duizend onbewerkte foto’s, in originele resolutie.
Samen één komma drieëntachtig gigabyte alstublieft dankuwel.
Een zeer kleine selectie op Flickr >> dia-show.
Daarvan enkele voorbeelden hieronder:

Ik heb het natuurlijk nooit durven zeggen. En ze zal het hier natuurlijk ook niet lezen. Juf Sarah was de afgelopen vijf maanden de belangrijkste persoon in het leven van Lena. Wij hebben Lena op school zien openbloeien, bij de juf was ze volledig zichzelf en voelde ze zich als een vis in ’t water. We kunnen bijna niet geloven dat het haar eerste schooljaar als juf was.

Een natuurtalent.

Advertenties

lunch

Lunchtijd maar geen honger.
Het durft mij al eens overkomen op warme dagen.

En ik had toevallig mijn fototoestel mee.
Stadswandeling van een half uurtje dus.

Het Patershol.
Een oase van rust, als het geen Patersholfeesten zijn.

ballenstraat, patershol
[Ballenstraat]

plotersgracht, patershol
[Plotersgracht]

Of nog, rust.
Niemandsland, ergens tussen Oudburg en Vrijdagmarkt.

bootjes

En deze madam had het nog niet door.
(dat haar klanten in het water zijn gesprongen)

toeristenbootje zonder toeristen

kanoën [ka·no·en], ww., ka·no·de, ge·ka·nood

De week is bijna halfweg maar ik ben nog aan ’t nagenieten van zondag.

’s morgens dus dat trouwfeest en dan ’s middags vertrokken met de fiets, prachtige fietsroute gedaan, lostbinnen via Zaffelare naar Wachtebeke // om 14u gearriveerd in Kanocenter Wachtebeke en daar op de bende gewacht // gekanood op de Moervaart en aan de Zuidlede in Mendonk even aangemeerd om er deel te nemen aan een inheemse volksrite (bij iemand thuis in den hof gaan staan en er samen met een paar honderd andere pelgrims een streekbier proeven) // op de terugweg even van boot gewisseld en nog een tijdje gekajakt en ontdekt dat je van kajak nat wordt en van kano niet // dan gefietst naar Eksaarde en daar van huisbezoek en later ook van cafébezoek gedaan // frietjes gegeten en even proberen communiceren met de plaatselijke bevolking // gelachen // naar huis gefietst en op een schappelijk uur thuis // geslapen als een roos.

[onderaan voor mijzelf, fietsroute naar Kanocenter, om niet te vergeten volgende keer, want ik wil eigenlijk zo snel mogelijk opnieuw gaan kanoën, zó zalig dat dat is, en ik krijg Google Maps maar niet uitgelegd dat er wél een stukje openbare weg is tussen die 2 witte bolletjes]

trouwfeest

We schrijven zondag, 7 uur ’s ochtends.
Lena staat op.

“Mag ik trouwen?”

Ik ben niet echt wakker, ik zeg “ja”, dat is korter dan “nee”.
(ik kwam er zelfs niet toe mij af te vragen vanwaar ze dat idee haalt)

Bleek dat ze nog niet aan een partner had gedacht. Maar ze was wild enthousiast over ons voorstel. Helaas was de bruidegom niet meteen voorhanden en Lena wilde *nu* een trouwfeest. Zita dan maar.

Er moest sjiek getafeld worden.

trouwfeest

En later op de dag werd er uiteraard gedanst. Het was eucharistieviering op Radio1 en Lena was boos — “die radio is niet voor kindjes, maar voor mensen en vrouwen” (sic) — gelukkig was er nog Radio2, “dát is wél voor kindjes”, zei Lena. Ze nam meteen ook de rol van zatte nonkel op zich. Maar we vonden geen plastron.

trouwfeest

Let u trouwens op het danspasje van Zita.
(we stuurden vandaag een subsidiedossier naar de Ministry of Silly Walks)

Het huwelijk heeft deugd gedaan.
Lena en Zita hebben gisteren naar ’t schijnt de hele dag vredig samen gespeeld.

trouwfeest

Maar vanavond zat er al een haar in de boter.
Benieuwd wie het eerst de scheiding aanvraagt.

signalen, signalen

Het einde van het schooljaar komt niks te vroeg.
Je merkt het aan kleine dingen.

Donderdag ontdek ik, ter hoogte van de Weba, een dreumesje achterop mijn fiets. Zita moest eigenlijk 2 kilometer eerder bij de onthaalmoeder zijn gedropt — ze vond het leuk op de fiets en hield zich van de domme (hetgeen ze ook nog wel een klein beetje is, we moeten daar eerlijk in zijn). Dus wij rechtsomkeert en dan ik weer rechtsomkeert.

Vrijdag vertrek ik alweer met Zita naar de onthaalmoeder en valt mijn frank pas wanneer we aan de fietsenstalling van de school van Lena staan. Dus wij rechtsomkeert en Zita deed Gromit na.

Zaterdag in de late namiddag vlieg ik snel nog even naar Brico omdat ik tuinpaaltjes nodig heb om een snoeiafvalconstructiedink te bouwen — het is dát of een remorque aanschaffen en daar heb ik nu eens echt geen zin in. Ik wéét dat ik in de drive-in-afdeling moet zijn maar toch parkeer ik mij op de grote parking, waarna ik gezwind de Media Markt binnenwandel en pas wakker word als de meneer van de security mij zegt dat het ondertussen al bijna avond is, als reactie op mijn “goedemorgen”.

Zondag word ik met zachte hand door de drukke dagplanning geloodst — het is het lot van een vader op vaderdag. Daardoor heeft niemand echt gemerkt dat ik een groot deel van de dag liep te piekeren over nakende voortgangsgesprekken met bepaalde cursisten en over eindevaluaties en ook over de waslijst dingen die zeker vóór begin juli nog in orde gebracht moeten worden, en nog dingen.

Maandag neem ik koffiepauze en ga terug aan het werk. Geen kwartier later heb ik weeral goesting in koffie — raar — maar ik kan mijn kopje niet vinden. Geen nood want ik moet toch de kant van de keuken uit, wegens kopiemachine nodig. Ik erger me onderweg ook nog even aan ’t feit dat iemand zijn volle kop koffie op de tafel naast de kopiemachine laat staan. En dat die daar koud staat te worden.

Dinsdag, morgen is het dinsdag. Ik heb het opgezocht.

nieuwe zetels — en ook: ikea zou ikea niet zijn

Voor het eerst sinds eh… mijn laatste groeispurt ongeveer, ben ik vanavond efkes in mijnen tuk gevallen in de zetel zonder dat mijn benen daarvoor in een ongemakkelijke en pijnlijke plooi moesten liggen. Ik zal dus ook de gewoonte moeten afleren om mij al op voorhand op de vloermat te leggen voor tv. We hebben alvast de mat even weggehaald.

zetels

De mensen van Ikea zijn komen leveren en ik was zo naïef te denken dat die zetels in één stuk zouden geleverd worden. Maar Ikea zou Ikea niet zijn. Het hele onderstel en de poten in afzonderlijke platte dozen, nog te monteren. Met inbus, uiteraard. Fun!

zetels

en in Gent

Dat is nu toch alle keren weer ’t zelfde, mijn gedacht.

Zolang ik mij herinner, en dat is lang, loop ik de avond van de verkiezingen ambetant omwille van de verschrikkelijke uitslag, maar tegelijkertijd toch een beetje trots omdat Gent altijd een compleet ander resultaat geeft dan Vlaanderen.

Oké, we zijn er vet mee.
Maar toch.

gent

taxonweb

Het stond op de planning van vandaag.
En kijk, ’t is gelukt! Nog vóór de volgende dag begon.
Ruim 3 weken eerder dan alle voorgaande jaren.
(applaus voor mezelf)

Taxonweb, rechtstreeks met kaartlezer en e-ID en al.
Een definitief afscheid van de bruine envelop.

En ik ben meteen fan.
Leve het systeem! Hug the system!

(en we zullen ook terugtrekken volgend jaar, en niet weinig me dunkt)
(’t is eerlijk gezegd onze enige manier van sparen)