lang leve het ziekenhuis

Zita logeert een dag en een nacht en dan nog een klets van een dag in de kliniek.

Geen erg. Gewoon een geplande serie onderzoeken –ph-metrie en foto’s en bloed en stuff– om dingen uit te sluiten en om oplossingen te zoeken en om heel misschien in de toekomst wat beter te kunnen slapen. Zij. Wij.

En misschien om het aantal koortsvrije dagen de bovenhand te laten nemen op de koortsdagen.

Ik doe vandaag van ’s morgens tot ’s avonds.
Nele doet vannacht en de klets van morgen.

Ik had op voorhand internet gevraagd –omdat op de website stond dat dat kon– en deze middag is een lieve meneer dat komen installeren: modem en ethernetkabel. Nochtans vindt mijn laptop drie (3!) beveiligde draadloze netwerken die ‘jan palfijn’ of ‘jp’ bevatten maar die lieve meneer had niet meteen een idee waar die vandaan komen. Grappig.

Maar wat ik eigenlijk zeggen wilde. Ik vind iedereen hier fantastisch. Lief en behulpzaam en vrolijk. Ze doen hier ’s morgens prozac in de verpleegsters hun yakult. En dan nog een dubbele dosis in de Kidibul van de cliniclowns: 2 zotte madammen die hier zeker 10 minuten in de kamer onnozel hebben staan doen. En Zita die de hele tijd vanop een grote afstand in een hoekje van de kamer zeer bedenkelijk heeft staan kijken. Pas bij het afscheid begon Zita enthousiast te zwaaien. En toen ik zei dat de clowns weg waren, liep ze nog naar de deur: “Oh! Weg? Ma nie weg! Komtug!”

Zita is trouwens superflink hier in de kliniek. Een sonde (voor ph-metrie) gestoken –via de neus naar haar maag– en Zita geeft geen kik. Een foto van haar longen, geen probleem. Een bloedprik voor allergie-tests: eventjes huilen en dan rustig zitten kijken naar het vullen van de verschillende buisjes. Haar sokken aandoen: het kot op stelten!

Maar had ik al gezegd dat iedereen hier lief en behulpzaam en vrolijk is? De pediatrie is hier eigenlijk nog gezellig, er hangt een soort familiaal sfeertje dat mij meer geruststelt dan de medische termen die ik meestal toch niet begrijp.

En deze middag was er lekkere vis en broccoli en patatjes. En water. Plat.

Ik zou een moord begaan voor een kopje koffie maar ik kan hier natuurlijk niet weg. Zita is (eindelijk) in slaap gevallen maar haar bedje staat nog open en ik durf het niet dicht doen uit schrik dat ze dan zou wakker worden. Dus als u toevallig *nu* in de buurt bent: kamer 733, melk en suiker is niet nodig, dank u.

Advertenties

8 gedachtes over “lang leve het ziekenhuis

  1. En moe dat ge daar van wordt, van zo’n dag ‘ziekenhuizen’ bij zo’n klein hummeltje (en bij al grotere hummeltjes ook trouwens).
    En ik hoop voor jullie dat ze iets vinden (en dat ze daaraan dan ook iets kunnen doen), want niets is frustrerender dan te horen te krijgen: “alles is perfect in orde hoor” (dat is natuurlijk zeer goed nieuws, maar lost je probleem niet op). Succes alvast.

  2. Ik ben ook een absolute fan van de pediatrie in Jan Palfijn, hoewel dat natuurlijk een beetje raar is om te stellen…
    We hebben al meermaals het dubieuze genoegen gehad om deze vijfsterren-verpleegdienst van dichtbij mee te maken, en eerlijk waar: mij krijgen ze met mijn kids in geen enkel ander ziekenhuis meer binnen.
    Hopelijk is intussen alles ok met Zita? En is er verbetering in de nachtrust op komst?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s