deel twee van ‘van die keer met die kerstkaartjes die er niet waren’

[wat voorafging]

Onze 40 schone kerstkaartjes zijn nu al meer dan 2 weken onderweg.

Ondertussen stuurden we al een e-mail naar Snapfish met het verzoek ons het verzendingsnummer door te geven. En kregen we als antwoord: geen woord over het verzendingsnummer maar wél dat we nog wat langer moesten wachten.

Ondertussen stuurden we een tweede e-mail naar Snapfish met opnieuw het verzoek ons het verzendingsnummer door te geven. En kregen we als antwoord: geen woord over het verzendingsnummer maar wél dat we een gratis lading foto-afdrukken krijgen als we dat willen.

Schoon gebaar. Maar zonder verzendingsnummer kan / wil De Post geen poging ondernemen om ons pakket te traceren.

En dus zullen we het wellicht nooit te weten komen. Heeft iemand onze kaartjes gestolen? Heeft de postbode onze kaartjes in de gracht gegooid? Zijn onze kaartjes ondergesneeuwd? Van de camion gevallen?

En hoe zit het met al die mensen die elk jaar een kerstkaartje van ons ontvangen? Gaan ze boos zijn? Of zouden wij beter snel andere kaartjes versturen? En dan toch niet met De Post zeker?

Advertenties

van die keer met die kerstkaartjes die er niet waren

Tien dagen geleden, op 14 december, heb ik online — bij HP omdat ik daar een couponcode had — kerstkaartjes gemaakt voor familie en vrienden. En meteen besteld en meteen betaald.

Volgens de orderstatus is die bestelling op 16 december verzonden.

De postbode had ook vandaag niks bij zich.
En morgen is het Kerstmis en dan is het weekend.

Dus bel ik naar het postkantoor maar die nemen niet op en laten hun telefoon doorschakelen naar de klantendienst van De Post. Na 37 keren op nummertjes duwen heb ik een persoon aan de lijn, gebuisd voor Van Quickenborne. Die persoon luistert aandachtig naar mijn verhaal en schakelt mij door naar de pakjesdienst. De pakjesdienst luistert aandachtig naar mijn verhaal en verbreekt (per abuis?) de verbinding. Ik doe alles opnieuw en krijg na veel vijven en zessen opnieuw de pakjesdienst aan de lijn. Die zegt dat ze niks kunnen ondernemen zonder ‘verzendingsnummer’ — niet te verwarren met ‘ordernummer’ — maar dat ze eens naar mijn postkantoor zullen bellen. Na 5 minuten krijg ik te horen dat ze gebeld hebben naar het postkantoor maar dat de loketbediende hen niet te woord wilde staan omdat het te druk is.

Ik zoek tevergeefs naar een telefoonnummer bij Snapfish van HP, op de contactpagina staan uitsluitend e-mail-adressen. Ik stuur een uitgebreide e-mail met het verzoek mij dringend het verzendingsnummer door te geven zodat ik vandaag nog kan terugbellen naar De Post. En hoera, ik krijg meteen antwoord.

*zucht*

Ik rij naar het postkantoor. Daar ligt niks.

*zucht*

Er zijn ergere dingen in de wereld.
Dus evengoed: een Zalige Kalkoen en een Gelukkig 2010 gewenst.

de verstudiohonderdisering der kindertijd

  • Vandaag is Lena in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen haar nichtje Fien gaan bewonderen, die speelde mee in de ‘Samson en Gert Kerstshow’ en deed dat naar verluidt fantastisch. Het bedrag dat we daarvoor moesten betalen was beduidend kleiner dan het bedrag dat ik veil zou hebben om Samson en Gert nooit nog in dit leven te moeten zien of horen maar was desalniettemin veel te hoog voor een uitstapje van een kind van 3.
  • Lena zingt heelder dagen liedjes. Tekst en melodie verzint ze soms ter plekke maar meestal is het een bestaand liedje en in dat geval is het een liedje van één van de ontelbare figuren van Studio100.
  • De winkelrekken van speelgoedwinkels liggen übervol met dure merchandising-producten van Studio100-televisieprogramma’s. Al vermoed ik dat ze ondertussen eerst de poppen en de boekentassen en het briefpapier en de sleutelhangers en de mutsen en de sokken en de potloodgommetjes en die dingen maken, nog vóór ze nagedacht hebben over een serie of een scenario.
  • Studio100 is er altijd en overal. En dat loopt ooit slecht af. Het cliché wil namelijk dat een Vlaming met de underdog sympathiseert en dus niet met een firma die naast haar core business – het maken van televisieprogramma’s – ook nog eens pretparken uitmelkt en nu zelfs wintersportvakanties voor kinderen organiseert (prijzen vanaf 250 euro per kind) en wie weet kopen ze volgend jaar een hele stad op, en wordt daar de échte burgemeester vervangen door de chronisch stomdronken burgemeester uit Samson — een paar uitzonderingen zoals Aalter buiten beschouwing gelaten, zou dat wellicht geen verbetering zijn.
  • Kinderen zonder televisie hebben het in deze tijd nóg zwaarder te verduren dan kinderen zonder televisie in mijn kindertijd — alhoewel, alhoewel, Steinerkindjes zijn mentaal wellicht sterker gewapend om dat sociaal conflict te overwinnen dan kindjes die 30 jaar geleden geen televisie hadden door economische redenen, die laatste groep had bovendien geen supersnel internet om het gebrek aan tv ruimschoots te compenseren.
  • Oké, oké, ik weet wel dat ze geen slechte dingen maken, maar ik kan er niet aan doen, ik héb het er niet voor, dat gevoel is ontstaan ergens in de jaren toen Verhulst samen met Verstreken de verkleutering van de BRTN mocht inluiden, en nu zovele jaren later, nu ik zélf kleuters heb, nu gaat dat gevoel niet meer weg.
  • Ik las ooit in een interview met Hugo Matthysen dat hij zich onmogelijk kan voorstellen dat hij een kinderprogramma zou maken dat niet geestig is voor volwassenen. Voor ‘Kulderzipken’ zou ik durven thuisblijven, voor ‘Samson en Gert’ zou ik mijn tv door het raam keilen.