zweet

Bijna was ik vergeten hoe een douche aanvoelt na een uur zweten en flirten met de pijngrens.

En hoe verslavend dat gevoel is.

Van ongeveer onmiddellijk na mijn geboorte tot een paar jaren geleden heb ik intensief gevoetbald. Namelijk tot het moment dat mijn knieën bijna gelijktijdig hun veto uitspeelden. Sindsdien zijn er weinig sporten die ik nog kan beoefenen zonder constante pijn in mijn knieën. Iets met stappen of springen of lopen is uit den boze. Zwemmen is oké, maar ik hááát zwemmen. Fietsen ook goed, maar ik fiets sowieso al elke dag naar mijn werk, en om dan ook nog eens te gaan fietsen als sport?

Maar een mens mag niet oordelen zonder het eens gedaan te hebben. Dus ben ik vanavond in groepsles — en met zeer fijn gezelschap — gaan spinnen. En het was moordend zwaar maar bijzonder leuk. Een paar keer doodgegaan, dat hoort erbij.

Ik heb geen woord verstaan van wat de begeleidster door haar microfoontje riep, want de boenkaboenka stond te luid. In het begin vond ik die muziek storend, maar na een tijdje begin je te beseffen dat het vooral die beats zijn die je soms naar een hoger niveau tillen op een moment dat je eigenlijk wil afhaken.

En er zijn ergere dingen dan een heel uur geconcentreerd naar een afgetrainde, in koersbroekje getooide, zich in ’t zweet fietsende mamzel moeten kijken om de instructies te kunnen volgen.

Advertenties

Een gedachte over “zweet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s