die truc van ‘daaaag’

Alle ouders gebruiken ooit deze truc.

Uw peuter / kleuter wil niet mee naar huis. Ook niet na honderd keer opnieuw vragen, ook niet na boos worden, na dreigementen, enzovoort.

Dus, je zegt “daaaaag” en je zegt dat je alleen naar huis gaat. En afhankelijk van het kind werkt die truc onmiddellijk of met een beetje vertraging, het kind komt bijna huilend achter u gelopen. Het werkt.

Enfin, niet bij Zita. Nooit. Maar tot gisteren was ik er heilig van overtuigd dat we gewoon niet ‘ver’ genoeg gingen. Volgens mij zou Zita wel breken als we echt volledig uit het zicht verdwenen zijn. Ik heb ongelijk gekregen.

Ik ben weggegaan, volledig uit het zicht. En ik heb héél lang gewacht. Na 10 minuten was ik weer bij Zita… “Dag papa. Papa niet aluis?”.

Advertenties

logée

Vorig jaar was het Beertje Lotte.

Deze keer kwam klasmascotte Mieneke Muis een heel weekend spelen en slapen.
En dat ze trots was, Lena.

vingt-neuf heures à Paris

En bijzonder genoten.

Onder de indruk van deze stad, die ik –ongelooflijk maar waar– nooit eerder had bezocht.

’t Is gelogen. Want twintig jaar geleden moet ik daar ook al geweest zijn, met de school, voor één dag. Maar buiten het feit dat we die dag heel vroeg uit ons bed moesten en dat ik dat heel erg vond, herinner ik me daar niks meer van, echt niks.

Uiteraard meer dingen niet kunnen doen dan dingen wel kunnen doen, 2 dagen is kort. Beter zo, beter dan proberen om alles te zien en dan uiteindelijk niks zien.

Maar toch, Paris. For-mi-da-ble.
Ik zou er kunnen wonen, met veel plezier.

Al was het maar omdat ik zó graag op de metro zit.

Aan fietsen hebben we ons niet gewaagd.

een beeld zegt minder dan duizend woorden [Lijn 3]

Deze middag in ’t Caermersklooster geraakt voor LIJN 3.

Na de vijven en zessen heb ik aan mijn vorig postje niet veel meer toe te voegen.

Zeer schone foto’s, zoals verwacht.
En ook zoals verwacht: verre van het idee dat ik heb van deze buurt.

Maar de documentaire die je daar ook kan bekijken, het filmpje waarin Jimmy Kets wordt geïnterviewd, schept duidelijkheid. En daarin wordt al een veel genuanceerder beeld van de Brugse Poort geschetst. Niet dat een genuanceerd beeld het opzet zou geweest zijn van dit project, maar toch.

ter plaatse op een fiets rijden

We zijn een maand later en ik ben nog steeds indoor aan het cyclen. Tijd voor een tussentijdse evaluatie.

Pro

  • Het is leuk, dat vooral.
  • Elke keer andere muziek en daar zit soms al eens een vette schijf tussen.
  • Geen pijn achteraf, niet in mijn knieën, niet in mijn rug. Geen stramme spieren.
  • Groepsdruk. Het zweet andermans aanschijns is een stimulans.
  • Er is precies al resultaat maar dat kan placebo zijn, ik ben daar gevoelig voor. Op de gewone fiets schakel ik minder dan voorheen. Buiten de binnenstad blijf ik overal de grote molen malen, ook als ik ’s morgens de Muidebrug opdraai en als ik ’s middags de kuitenbijter Huidevetterskaai –dat gemeen stukje tussen Nieuwland en Minnemeersbrug– opvlieg (of aan de overkant het al even vervaarlijk stijgend laatste stukje Goudstraat), al dan niet en danseuse, ik heb gelijk meer watt in mijn benen. Hoogstwaarschijnlijk inbeelding. Doet er niet toe, het werkt.

Contra

  • Het is niet gratis.
  • Ik kan nooit aan de goesting weerstaan om na de fitness nog frieten of kebab te halen. Echt gezond kan dat niet zijn, jezelf volstouwen met junk zo net vóór ’t slapengaan. Te meer omdat ik dat ook al doe na mijn avondlessen.
  • Ik heb thuis een fiets en een iPod, dus waarom zou ik in godsnaam gaan indoor cyclen?! Onnozel, eigenlijk. [Maar de fietspaden in Gent-Noord-Oost zijn levensgevaarlijk. Bovendien een kwelling voor de rug. En er is geen douche op het werk, dus ’s morgens naar het werk spurten is geen optie (al moet ik toegeven dat het me nog nooit is gelukt om ’s morgens op de rechte stukken trager dan 20 à 25km/u te fietsen, ik zou het niet overleven mocht ik ooit door een andere fietser voorbij gereden worden, ik heb ook mijn gevoelens). Ik sta nu al elke dag in bezweet T-shirt voor de klas, terwijl studenten hun jas aanhouden en de radiators op maximum draaien, en dat zijn uw belastingen die vrolijk door het enkel glas naar buiten vliegen: dikketruiendag my ass, als ik vrijdag met een dikke trui zou komen werken, dan vinden ze mij ’s middags ergens dood op de grond. Doch dit geheel terzijde]

verjaardagsfeestjesnetwerken

Lena is al de tweede zaterdag op rij naar een verjaardagsfeest bij een klasgenootje.

Net als vorige week was ze eerst nerveus, de dag ervoor al. Uiterst beschaamd bij het brengen. En achteraf zal ze weer enthousiast zijn, ongetwijfeld.

Ook voor ons, als ouders, vind ik het een grote stap. Het voelt bijna als volwassen worden, of zoiets. Plots word je binnen in huis gevraagd bij mensen die je enkel kent van aan de schoolpoort.

En ik durf dat dan niet, vaneigenst.
Zo zijn we dan weer.

zoethoudertjes

Onze tv staat soms op kindermodus. Maar er wordt zelden echt gekeken.

Bij de meeste programma’s haken ze ongeïnteresseerd af –Plop, Samson, Musti, Little Einsteins– maar er zijn ook voltreffers waarbij ze van start tot einde aan het scherm gekluisterd zijn: Brum en Pippi Langkous bijvoorbeeld.

Helaas wordt Brum niet meer uitgezonden. In de kast ligt een dvd te wachten op een verjaardag en ondertussen biedt het internet een oplossing.

Pippi Langkous wordt wel uitgezonden.

En van nonkel Joris hebben wij een dvd van Molletje (Krtek) gekregen, dat is ongelooflijk knap! En Lena en Zita zijn er ook zot van.

En wat zijn uw televisionele zoethoudertjes?
(als ik zo vrij mag zijn)

Brugse Poort

De laatste reportage van Terzake moet elke dag iets in de stijl van Koppen zijn. Dat moet van de baas. Vandaag was de Brugse Poort aan de beurt, n.a.v. Lijn 3, iets met schone foto’s. Ik hield mijn hart vast. Maar ’t was gelukkig minder erg dan ik had gevreesd. Er werd al eens iets positiefs gezegd.

Ik heb een paar jaren in hartje Brugse Poort gewoond — van 2001 tot 2004 — en ik heb mij er evengoed op mijn gemak gevoeld als in de andere Gentse stadswijken waar ik vroeger woonde. Er wonen allochtonen, studenten, jonge gezinnen,… mensen. Veel mensen, weinig plaats. En dus ook problemen.

Maar ik ben ervan overtuigd dat je van elke stadswijk een ontwricht beeld kan schetsen, zoals Terzake min of meer toonde vanavond. Als er maar lang genoeg een paar artiesten rondlopen die op zoek zijn naar de stinkende zelfkant van de maatschappij, ook al brengen ze het dan wonderschoon in beeld. Net zoals de collega’s van Man Bijt Hond er elke week in slagen om gelijk welk Vlaams dorp af te schilderen als een wereldvreemde freakshow, waar uitsluitend bejaarden en werklozen wonen, zo kan je ook van elke Gentse straat in de buurt van de 19e-eeuwse stadsgordel een Kapellekensbaan maken, als je wil.

Ik hield van de Brugse Poort. Ik ging ’s nachts op mijn sletsen naar de nachtwinkel om chips, ik ging er op zondag (!) naar de krantenwinkel. En in de zomer waande ik me in de Raval.

Het is waarschijnlijk een wreed schone tentoonstelling. En ik ga zeker kijken.