die truc van ‘daaaag’

Alle ouders gebruiken ooit deze truc.

Uw peuter / kleuter wil niet mee naar huis. Ook niet na honderd keer opnieuw vragen, ook niet na boos worden, na dreigementen, enzovoort.

Dus, je zegt “daaaaag” en je zegt dat je alleen naar huis gaat. En afhankelijk van het kind werkt die truc onmiddellijk of met een beetje vertraging, het kind komt bijna huilend achter u gelopen. Het werkt.

Enfin, niet bij Zita. Nooit. Maar tot gisteren was ik er heilig van overtuigd dat we gewoon niet ‘ver’ genoeg gingen. Volgens mij zou Zita wel breken als we echt volledig uit het zicht verdwenen zijn. Ik heb ongelijk gekregen.

Ik ben weggegaan, volledig uit het zicht. En ik heb héél lang gewacht. Na 10 minuten was ik weer bij Zita… “Dag papa. Papa niet aluis?”.

Advertenties

logée

Vorig jaar was het Beertje Lotte.

Deze keer kwam klasmascotte Mieneke Muis een heel weekend spelen en slapen.
En dat ze trots was, Lena.

vingt-neuf heures à Paris

En bijzonder genoten.

Onder de indruk van deze stad, die ik –ongelooflijk maar waar– nooit eerder had bezocht.

’t Is gelogen. Want twintig jaar geleden moet ik daar ook al geweest zijn, met de school, voor één dag. Maar buiten het feit dat we die dag heel vroeg uit ons bed moesten en dat ik dat heel erg vond, herinner ik me daar niks meer van, echt niks.

Uiteraard meer dingen niet kunnen doen dan dingen wel kunnen doen, 2 dagen is kort. Beter zo, beter dan proberen om alles te zien en dan uiteindelijk niks zien.

Maar toch, Paris. For-mi-da-ble.
Ik zou er kunnen wonen, met veel plezier.

Al was het maar omdat ik zó graag op de metro zit.

Aan fietsen hebben we ons niet gewaagd.

een beeld zegt minder dan duizend woorden [Lijn 3]

Deze middag in ’t Caermersklooster geraakt voor LIJN 3.

Na de vijven en zessen heb ik aan mijn vorig postje niet veel meer toe te voegen.

Zeer schone foto’s, zoals verwacht.
En ook zoals verwacht: verre van het idee dat ik heb van deze buurt.

Maar de documentaire die je daar ook kan bekijken, het filmpje waarin Jimmy Kets wordt geïnterviewd, schept duidelijkheid. En daarin wordt al een veel genuanceerder beeld van de Brugse Poort geschetst. Niet dat een genuanceerd beeld het opzet zou geweest zijn van dit project, maar toch.

zoethoudertjes

Onze tv staat soms op kindermodus. Maar er wordt zelden echt gekeken.

Bij de meeste programma’s haken ze ongeïnteresseerd af –Plop, Samson, Musti, Little Einsteins– maar er zijn ook voltreffers waarbij ze van start tot einde aan het scherm gekluisterd zijn: Brum en Pippi Langkous bijvoorbeeld.

Helaas wordt Brum niet meer uitgezonden. In de kast ligt een dvd te wachten op een verjaardag en ondertussen biedt het internet een oplossing.

Pippi Langkous wordt wel uitgezonden.

En van nonkel Joris hebben wij een dvd van Molletje (Krtek) gekregen, dat is ongelooflijk knap! En Lena en Zita zijn er ook zot van.

En wat zijn uw televisionele zoethoudertjes?
(als ik zo vrij mag zijn)

Brugse Poort

De laatste reportage van Terzake moet elke dag iets in de stijl van Koppen zijn. Dat moet van de baas. Vandaag was de Brugse Poort aan de beurt, n.a.v. Lijn 3, iets met schone foto’s. Ik hield mijn hart vast. Maar ’t was gelukkig minder erg dan ik had gevreesd. Er werd al eens iets positiefs gezegd.

Ik heb een paar jaren in hartje Brugse Poort gewoond — van 2001 tot 2004 — en ik heb mij er evengoed op mijn gemak gevoeld als in de andere Gentse stadswijken waar ik vroeger woonde. Er wonen allochtonen, studenten, jonge gezinnen,… mensen. Veel mensen, weinig plaats. En dus ook problemen.

Maar ik ben ervan overtuigd dat je van elke stadswijk een ontwricht beeld kan schetsen, zoals Terzake min of meer toonde vanavond. Als er maar lang genoeg een paar artiesten rondlopen die op zoek zijn naar de stinkende zelfkant van de maatschappij, ook al brengen ze het dan wonderschoon in beeld. Net zoals de collega’s van Man Bijt Hond er elke week in slagen om gelijk welk Vlaams dorp af te schilderen als een wereldvreemde freakshow, waar uitsluitend bejaarden en werklozen wonen, zo kan je ook van elke Gentse straat in de buurt van de 19e-eeuwse stadsgordel een Kapellekensbaan maken, als je wil.

Ik hield van de Brugse Poort. Ik ging ’s nachts op mijn sletsen naar de nachtwinkel om chips, ik ging er op zondag (!) naar de krantenwinkel. En in de zomer waande ik me in de Raval.

Het is waarschijnlijk een wreed schone tentoonstelling. En ik ga zeker kijken.

met de ‘z’ van zorgen

Zita bleef plots staan, ergens in de woonkamer, gisteravond. En begon dan te huilen, en ging dan zitten. Ze wilde niet meer staan of stappen en ongeveer een uur later was het duidelijk dat ze niet meer kón stappen, omdat er iets pijn deed, ergens in haar rechterbeen.

Ons eerste gedacht: het kan er evengoed weer uitschieten gelijk het er ingeschoten is. En voor de rest zag ze er perfect normaal en gezond uit, geen koorts of dingen. En het was bedtijd.

Maar vannacht begon ze hoge koorts te maken en puur slijm over te geven, meermaals, en véél slijm. Vanaf 4u lag ze bij ons in bed en luisterden we naar haar ademhaling, die stopte af en toe, zelfs voor meerdere seconden, alsof ze alle kracht nodig had om lucht door haar longen te persen. We zijn wel wat gewend op dat vlak, maar toch. Wij naar de kliniek –enfin, zij naar de kliniek en ik gaan werken. Ze wilde nog steeds niet stappen trouwens.

Foto’s van de longen: witte cumuluswolken waar het eigenlijk gewoon donker hoort te zijn. Antibiotica, voor de zoveelste keer.

Echo van heupen en benen: niks te zien. Maar sinds deze namiddag stapt ze opnieuw, ongeveer, twijfelend, ze mankt, trekkebeent. Dus ’t komt wel goed zeker?

En er is ook bloedonderzoek, maar de volledige resultaten hebben we morgen pas.

Hiphoi. Ik hoor het mij nog zeggen, vorige week: “Maar allez, januari is bijna om en we hebben nog geen kliniek gezien, hoe kan dat nu?”

Zita heeft dus netjes gewacht tot februari, vorig jaar was het miserie op 22 januari.