met de ‘z’ van zorgen

Zita bleef plots staan, ergens in de woonkamer, gisteravond. En begon dan te huilen, en ging dan zitten. Ze wilde niet meer staan of stappen en ongeveer een uur later was het duidelijk dat ze niet meer kón stappen, omdat er iets pijn deed, ergens in haar rechterbeen.

Ons eerste gedacht: het kan er evengoed weer uitschieten gelijk het er ingeschoten is. En voor de rest zag ze er perfect normaal en gezond uit, geen koorts of dingen. En het was bedtijd.

Maar vannacht begon ze hoge koorts te maken en puur slijm over te geven, meermaals, en véél slijm. Vanaf 4u lag ze bij ons in bed en luisterden we naar haar ademhaling, die stopte af en toe, zelfs voor meerdere seconden, alsof ze alle kracht nodig had om lucht door haar longen te persen. We zijn wel wat gewend op dat vlak, maar toch. Wij naar de kliniek –enfin, zij naar de kliniek en ik gaan werken. Ze wilde nog steeds niet stappen trouwens.

Foto’s van de longen: witte cumuluswolken waar het eigenlijk gewoon donker hoort te zijn. Antibiotica, voor de zoveelste keer.

Echo van heupen en benen: niks te zien. Maar sinds deze namiddag stapt ze opnieuw, ongeveer, twijfelend, ze mankt, trekkebeent. Dus ’t komt wel goed zeker?

En er is ook bloedonderzoek, maar de volledige resultaten hebben we morgen pas.

Hiphoi. Ik hoor het mij nog zeggen, vorige week: “Maar allez, januari is bijna om en we hebben nog geen kliniek gezien, hoe kan dat nu?”

Zita heeft dus netjes gewacht tot februari, vorig jaar was het miserie op 22 januari.

Advertenties

9 gedachtes over “met de ‘z’ van zorgen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s