het jaar dat ik mijn haar eens laat groeien

Ik was zeer standvastig. Ik zou mijn haar laten groeien en niemand –echt niemand, uitgezonderd Edward Scissorhands– zou mij tegenhouden. En het ging opnieuw weelderig lang worden, niet zo lang als toen ik een tijdje lang haar had zoals in láááng haar, maar toch.

Het was van oktober geleden dat ik nog een kapper had gezien en ik had nu eindelijk het stadium bereikt van de haarlengte waarmee je al iets kan doen. Ik had mij al een “Jamie Cullum” kunnen vragen –of beter: “doe mij maar een Kurtje Cobain, madam”— of zelfs “een Freekske Braeckman maar dan ietske korter in de nek alstublieft”. Maar eigenlijk moest ik nog een heel eind doorsparen voor een Pavel Nedved in zijn Juventusperiode.

En toen kwam er een lentezonnetje en een fris lentebriesje dat mij tot bij de dichtsbijzijnde coiffeur woei. En toen zat ik in de stoel maar was niet voorbereid op die ene vraag die mij gesteld werd: “Zeg het eens, hoe mag het geknipt worden?”

En toen zei ik: “Eh… Alles kort, heel kort”.
En dat was dat.

Van 34 naar eh… 24.
In 17 minuten.

Nu ja, technisch gezien –uitgezonderd die 17 minuten bij de kapper– ben ik nog steeds mijn haar aan ’t laten groeien.

Advertenties

2 gedachtes over “het jaar dat ik mijn haar eens laat groeien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s