vragen, vragen, vragen

  • Zal er sprake zijn van een Vangheluwe-effect in de cijfers van de Westvleterse bierverkoop?
    nu deze misdadiger daar onderdak heeft gekregen bij de vergevingsgezinde pedofiel-fiele paterkes van Sint-Sixtus
  • Zal Thyssen de eerste vrouwelijke premier van België worden?
    al heb ik het niet voor de tsjeven, ik denk toch dat ik dat goed zou vinden, alles beter dan die verongelijkte Yperiet.
  • Zal Thyssen dan meteen ook de laatste premier van België geworden geweest zijn?
    ik ben zelfs gestopt met mij daar een mening over te vormen, ik ben de zever meer dan beu
  • Zal de toekomstige monsterscore van Leterme in West-Vlaanderen door de analisten geduid worden als “typisch West-Vlaamse koppigheid”?
  • Zal het überhaupt wel één kloot uitmaken voor welke partij ik stem, aangezien het er naar uitziet dat de Vlaamse partijen BHV-gewijs stilaan geneigd zijn om het Franstalige front met eenzelfde soort eendracht te bestrijden?
  • En in dat geval, zal er dan nog voldoende tijd en energie gaan naar andere dossiers? Zoals de pensioenen, ik zeg maar iets.
  • Over pensioenen gesproken… Zal Michel Daerden deze verkiezingen aangrijpen om ook een stap opzij te zetten?
    er komt binnenkort toch weer een kamer vrij in de de Sint-Sixtus-abdij in Westvleteren –en ze hebben daar ook alcoholische dranken (bier en miswijn), wel snel zijn meneer Daerden want Yves Leterme is daar ook graag gezien en wie weet komt hij daar dan bleiten als hij toch niet de hoogste West-Vlaamse score binnenhaalt — en ze hebben daar ook nog volk nodig om te bidden voor alle slachtoffers van pedofilie want als er één constante is in de berichtgeving over deze zaken is dat de geestelijke verantwoordelijken de doofpotjes telkens gesloten hielden / houden met de dooddoener dat ze “zouden bidden”.
  • Zullen de verkiezingen nog maar eens in den blok vallen? En zullen de studenten (onbewust) in hun kiesgedrag laten zien wat ze daarvan vinden?
  • En voor de rest? Nog vragen?
Advertenties

bos

Ik vertel geen nieuws, naast een stadsmus ben ik ook een mens voor bergen en bos.
De zee doet me weinig, tenzij men de flatgebouwen zou vervangen door bossen.

Zita, warm ingeduffeld, 's morgens was het nog koud.
Lena, ze had minder kuren dan gewoonlijk. En ze heeft bijzonder veel gelachen en onnozel gedaan.
De Pals, natuurreservaat. Zelfregulerend naaldbos, hetgeen bijvoorbeeld betekent dat er geen omgevallen bomen worden weggehaald. De specht huist hier.
Lena, dus.
Kijk! Daar! Een eekhoorntje!
Wandelen is... Wachten op Zita!

de eend die aan het broeden is

Want waarschijnlijk is ze nog steeds bezig, aangezien de broedtijd 4 weken duurt.

Een paar meter achter ons huisje lag ze te broeden. Vanaf het moment dat we dat ontdekten, hebben we onze kinderen daar niet meer laten spelen, de eend was namelijk niet op haar gemak. Er lagen 7 of 8 eitjes onder haar warme veren.

Geregeld werd de eend gestoord door één of meerdere woerden die haar wilden verkrachten. Gelukkig was er ook een woerd die op ’t eerste zicht betere bedoelingen had, misschien een Nieuwe Eend.

Bij die akkefietjes moest de eend soms haar nest verlaten, ik vraag me af of die korte pauzes voor een afkoeling van de eieren zorgt en voor een verlenging van de broedtijd. We hebben wat brood en water gegeven. Dat werd eerst met fel geblaas beantwoord, later met een dankbare stilte.

Zita: “Eendje koffie tinke?”

een groenvakantie in het land der gescheiden fietspaden

Terug van een heerlijk weekje Nederland.

Het is iets raars. Je steekt de grens over en foetsie met de lintbebouwing. Tussen 2 woonkernen een straat voor auto’s en daarnaast langs weerszijden een veilige boulevard voor fietsers. Niet alleen in woongebied maar ook in natuurgebied, op sommige plaatsen is bosgebied zelfs voorzien van 3 verschillende paden naast elkaar: een brede zandweg voor paarden naast een smal paadje voor voetgangers naast een verharde weg voor fietsers.

Elke voormiddag een ferme fietstocht gedaan, de kindjes achterop. Door het groensel van de Nederlandse Kempen: in de Pals, de Kroonvense Heide, de Peelse Heide. Formidabel. Ik zou er kunnen wonen maar dat heb ik over Parijs ook al gezegd.

Niet evident om foto’s te nemen en ook nog te fietsen met een kindje achterop, dus van de fietstochten heb ik nauwelijks foto’s. Wel van de rustpauzes en ook van de namiddagen die gereserveerd waren voor speel- en zwemplezier.

Onze uitvalsbasis was het soort van georganiseerd vakantiehuisjesbos waar wij met de grootste scepsis heen trokken. Gelukkig was ons voornaamste bezwaar ongegrond, je maakt het daar namelijk zo vakantiekolonie als je zelf wil. Aangezien wij van rust en allenigheid houden –ik spreek ook voor mezelf– kookten we ons eigen potje en verzilverden we onze pretformule enkel in de huurfietsen, het zwembad en de kinderboerderij, al was er naar verluidt een assortiment van nog vele andere amusementsdingen, verderf alom. A fortiori, toen we op een avond eens veel te laat terugkeerden van het zwembad hoorde ik ergens iemand door een microfoon de prijzen van de bingo voorstellen. De haartjes op mijn armen liggen nog steeds niet plat.

Ons verblijf was van het zorgeloze type. Een bungalow met kinderkamer-met-speelhoek. Keuken en badkamer en een televisie om naar films te kijken. Zelfs internet, al hebben we dat enkel gebezigd om onze uitstapjes te plannen. Verder was er (alweer) een boek van Simon Vestdijk maar dat is nog niet uit.

Hieronder een slideshow van foto’s, enkel van onze verblijfplaats.
Meer foto’s in deze flickr-set.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

april, dat is de maand van dingen doen

Vorig jaar en het jaar daarvoor was dat ook al zo.

In april verzetten wij bergen werk, vooral in de tuin. Vervolgens ben ik zodanig vol van genoegzaamheid, dat ik voor de rest van het jaar nauwelijks nog in de tuin werk, tot april van het volgend jaar dus.

De werkmaand moet eigenlijk nog beginnen maar wij hebben alreeds:

  • een stuk of 20 boompjes geplant (thuja implicatum)
  • grote palen in beton gezet
  • wilgentakkenmatten bevestigd aan die palen
  • een tuinbank afgeschuurd en behandeld

Arbeidsvreugde, ’t is wat.

Zita vertelt

Een meisje van bijna 27 maanden.
En plots begon ze te babbelen, te babbelen, te babbelen.
Dat ging op nauwelijks een paar weken tijd van heel af en toe een paar woordjes tot eigenlijk babbelen, babbelen, babbelen.

En het zal nooit meer stoppen, vermoed ik.

en toen ontmoette ik mijn treinkaartje

Vertaalprogramma’s, ze worden alsmaar straffer maar toch is er nog veel werk aan.
Al jaren zoeken linguisten naar automatische vertaling die differentieert op contextuele parameters. Lukt niet.

“Time flies like an arrow” (tijdsvliegen lusten een pijl)

Sinds kort verschijnt er telkens een pop-up-ding in mijn browser (Chrome) als ik op een anderstalige pagina zit. Het balkje vraagt mij dan of ik de pagina wil vertalen, hetgeen ik altijd negeer. Nu, voor de lol –dat is eigenlijk gelogen, ik kan niet zo goed Frans– heb ik eens “ja” geklikt. En goed gelachen.

[van Frans naar Nederlands]

[het origineel artikel in het Frans]

Maar het kan nog grappiger.
Bijvoorbeeld als de vertaalmachine zich waagt aan teksten die niet door journalisten maar door commentaarwalen zijn geschreven: