bos

Ik vertel geen nieuws, naast een stadsmus ben ik ook een mens voor bergen en bos.
De zee doet me weinig, tenzij men de flatgebouwen zou vervangen door bossen.

Zita, warm ingeduffeld, 's morgens was het nog koud.
Lena, ze had minder kuren dan gewoonlijk. En ze heeft bijzonder veel gelachen en onnozel gedaan.
De Pals, natuurreservaat. Zelfregulerend naaldbos, hetgeen bijvoorbeeld betekent dat er geen omgevallen bomen worden weggehaald. De specht huist hier.
Lena, dus.
Kijk! Daar! Een eekhoorntje!
Wandelen is... Wachten op Zita!
Advertenties

de blob in Eindhoven

Ze zijn al meer dan 2 jaar aan ’t ruziemaken over deze blob –bi-linear object– in Eindhoven. Petities en rechtszaken en heel den bataclan. Maar nu staat ze er. En ik vind het wel knap. Op foto lijkt het nog een echt gebouw maar niet als je er naast loopt.

de eend die aan het broeden is

Want waarschijnlijk is ze nog steeds bezig, aangezien de broedtijd 4 weken duurt.

Een paar meter achter ons huisje lag ze te broeden. Vanaf het moment dat we dat ontdekten, hebben we onze kinderen daar niet meer laten spelen, de eend was namelijk niet op haar gemak. Er lagen 7 of 8 eitjes onder haar warme veren.

Geregeld werd de eend gestoord door één of meerdere woerden die haar wilden verkrachten. Gelukkig was er ook een woerd die op ’t eerste zicht betere bedoelingen had, misschien een Nieuwe Eend.

Bij die akkefietjes moest de eend soms haar nest verlaten, ik vraag me af of die korte pauzes voor een afkoeling van de eieren zorgt en voor een verlenging van de broedtijd. We hebben wat brood en water gegeven. Dat werd eerst met fel geblaas beantwoord, later met een dankbare stilte.

Zita: “Eendje koffie tinke?”

een groenvakantie in het land der gescheiden fietspaden

Terug van een heerlijk weekje Nederland.

Het is iets raars. Je steekt de grens over en foetsie met de lintbebouwing. Tussen 2 woonkernen een straat voor auto’s en daarnaast langs weerszijden een veilige boulevard voor fietsers. Niet alleen in woongebied maar ook in natuurgebied, op sommige plaatsen is bosgebied zelfs voorzien van 3 verschillende paden naast elkaar: een brede zandweg voor paarden naast een smal paadje voor voetgangers naast een verharde weg voor fietsers.

Elke voormiddag een ferme fietstocht gedaan, de kindjes achterop. Door het groensel van de Nederlandse Kempen: in de Pals, de Kroonvense Heide, de Peelse Heide. Formidabel. Ik zou er kunnen wonen maar dat heb ik over Parijs ook al gezegd.

Niet evident om foto’s te nemen en ook nog te fietsen met een kindje achterop, dus van de fietstochten heb ik nauwelijks foto’s. Wel van de rustpauzes en ook van de namiddagen die gereserveerd waren voor speel- en zwemplezier.

Onze uitvalsbasis was het soort van georganiseerd vakantiehuisjesbos waar wij met de grootste scepsis heen trokken. Gelukkig was ons voornaamste bezwaar ongegrond, je maakt het daar namelijk zo vakantiekolonie als je zelf wil. Aangezien wij van rust en allenigheid houden –ik spreek ook voor mezelf– kookten we ons eigen potje en verzilverden we onze pretformule enkel in de huurfietsen, het zwembad en de kinderboerderij, al was er naar verluidt een assortiment van nog vele andere amusementsdingen, verderf alom. A fortiori, toen we op een avond eens veel te laat terugkeerden van het zwembad hoorde ik ergens iemand door een microfoon de prijzen van de bingo voorstellen. De haartjes op mijn armen liggen nog steeds niet plat.

Ons verblijf was van het zorgeloze type. Een bungalow met kinderkamer-met-speelhoek. Keuken en badkamer en een televisie om naar films te kijken. Zelfs internet, al hebben we dat enkel gebezigd om onze uitstapjes te plannen. Verder was er (alweer) een boek van Simon Vestdijk maar dat is nog niet uit.

Hieronder een slideshow van foto’s, enkel van onze verblijfplaats.
Meer foto’s in deze flickr-set.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.