aandacht

Het was overigens een heel speciale dag voor Zita.

Niet alleen omdat ze bananencake mocht bakken maar vooral omdat ze mama en papa voor zich alleen had. Lena is deze middag al naar zee vertrokken, Zita en Nele vertrekken morgen pas. En ik blijf thuis werken.

En of wij dat geweten hebben, dat Zita de baas in huis was.

Om de nakende rust hier in huis ruimschoots op voorhand te compenseren heeft Zita besloten om elke seconde van de dag alle aandacht van ons beiden op te eisen. Geen moment heeft ze gezwegen, geen moment!

Alsof ze al die keren dat Lena met de aandacht ging lopen in één avond wilde goedmaken.

Advertenties

schoolgaande jeugd

Zo’n blog, dat is toch een gerief.

Zeg niet:
“Wat hebben wij toen gedaan voor het afscheid van Lena bij de onthaalmoeder?”

Maar zeg:
“Weet je nog die keer dat Lena bananencake bakte?”

Vanavond was het aan Zita.

bananencake

Wij hebben alleen nog schoolgaande jeugd in huis.
En daar heb ik eh… 5 jaar op gewacht, denk ik.

in mijn wereld, in mijn hart

Het liedje dat Lena hier al dagen, weken loopt te zingen roepen:

Het is zomer
Dat komt allemaal door jou
Het is zomer
En mijn hemel die wordt blauw
Het is zomer
In mijn wereld
In mijn hart
Want jij geeft mijn saaie grauwe leven
Weer een nieuwe start

En naar ’t schijnt hoort daar ook een televisieprogramma bij maar daar heeft Lena nog niet één seconde van gezien. Toch weet ze dat het liedje van Amika is en dat Amika eigenlijk het paard is en dat het meisje Merel heet.

En heeft ze dat allemaal van ons? Mobanee.
En van wie heeft ze dat dan? Geen idee, echt geen idee.

start to bike, deel 3: citius, altius, fortius

Sinds de vorige round-up ben ik nog een paar keer gaan crossen en het fietst gesmeerd moet ik zeggen, het ideale verzetje tussen de werkuren –u leest het goed, dat zijn de voordelen van al eens een avond te spenderen op de werkvloer.

Ondertussen is mijn fiets en ikzelf al beter uitgerust. Dingen gekocht, dingen gemonteerd (zelfs een fietsbel: zo’n heel klein pling!dingetje). En ondertussen ook alle rode pijltjes in Heusden en Laarne gevonden, in afwachting van de gps die vandaag zal geleverd worden is geleverd.

De wielen gaan al wat sneller, de hobbels zijn al wat hoger, de benen al wat sterker. En dat zal nodig zijn want zaterdag een feestje in Sint-Denijs Boekel en ik ga een halve dag op voorhand vertrekken om daar hopelijk zonder kleerscheuren maar wel drijfzeiknatbezweet toe te komen. Laatste hellingen vóór het feestje: Molenberg, Caildenberg. Yihaa!

start to bike, deel 2: overmoed

Wachtebeke gedaan vandaag.

In en rondom het provinciaal domein Puyenbroeck is een nieuw mountainbike-parcours: een groene lus, een blauwe lus, een rode lus.

Ik heb volledig groen gedaan en een groot stuk van rood. Het parcours is prachtig. En op de rode stroken heb ik mijn fiets ten volle kunnen testen, geweldig koersmasjien. Bovendien is deze nieuwe route perfect bewegwijzerd, hopelijk blijft het zo.

Aangezien mijn fiets niet in de auto kan –en ik heb ook geen fietsenrek, geen trekhaak– ben ik eerst via Hyfte en Zaffelare naar Puyenbroeck gefietst (en nadien dus ook weer terug naar Oostakker) en dat is niet goed voor mijn banden, dus niet voor herhaling vatbaar. Het staat duidelijk in de handleiding: met off road banden moet je off road rijden.

Het vraagt niet alleen te veel van mijn banden, het vraagt vooral te veel van mijn conditie, de terugweg was er echt te veel aan, aangezien ik de laatste kilometers van het parcours à bloc reed. Om het in het Bruylandts uit te drukken, toen ik thuiskwam was ik “compleet sjokko!”

Heerlijk.

start to bike, deel 1: het groen achter de oren

Ik begin waar Piet Huysentruyt eindigt: “Wat hebben wij vandaag geleerd?”

  • Op 6 kilometer van mijn deur is een prachtig natuurgebied waar ik het bestaan niet van afwist: de Damvallei in Destelbergen. En daar is ongeveer de start van de rode lus van het mountainbike-parcours Destelbergen-Laarne-Heusden (waar verder ook nog een groene en een blauwe lus is, of een combinatie daarvan).
  • Routes kunnen via de website van Bloso gedownload worden in formaten die mijn computer niet kan lezen, om dan geïmporteerd te worden in gps-dingen die ik niet heb. Geen erg want de Bloso-routes zijn goed bewegwijzerd.
  • Helaas Pindakaas: die bewegwijzering is onvolledig, het was te denken. Ik ben verloren gereden, van het parcours gesukkeld, en ben dan terug naar huis gereden. Gelukkig kon ik mij oriënteren op de vele installaties zonnepanelen waardoor je altijd het zuiden weet liggen. Onderweg naar huis nog een stukje Kastelenroute gefietst en dan langs binnen via Admiraalstraat en Koerspleinstraat terug naar Oostakker. De volgende keer iemand meenemen die de route al kent –*kucht even naar de overkant van Gent*.
  • Ik moet dringend fietshandschoentjes kopen want ik had te weinig grip op mijn stuur.
  • Al rij ik bewust met een hard tail –dus geen full suspension maar enkel front suspension— toch kunt ge showkes doen als ge die vering unlockt. Wijs.
  • Vallen is een vreemde ervaring als uw voeten nog vastgeklikt zitten in de pedalen. De pijn in mijn heup is in elk geval minder erg dan 25 jaar voetbalkwaaltjes: die steeds weerkerende pijnen in enkels, schenen, kuiten, knieën, lies, na elke match. Dus mij hoor je niet klagen. Goed dat ik een helm op had, ik ben neergesmakt op een gladde kasseiweg.
  • Op een mountainbike zitten en door de plassen sjezen, ik zou dit eigenlijk elke dag willen doen. En mij dan zwaar laten sponsoren. En dan zeggen dat ik het doe om mensen aan het fietsen te krijgen. En dan voortdurend in de media komen. ’t Is maar een idee.
  • Dat fietsen, dat is eigenlijk niet zo vermoeiend, maar dan ook nog foto’s willen maken achteraf, dat is er te veel aan.

start to bike

gesprekken

’t Is echt de moeite, de laatste tijd.

Lena: “Zita, gaan we Tiek Toek Tak spelen?”

Zita: “Néééééééé !!!”
(= standaardantwoord van Zita — TerribleTwo)

Lena: “Zita, kom, we GAAN Tiek Toek Tak spelen.”

ik: “Lena, welk spelletje is dat, Tiek Toek Tak?”

Lena: “Ik weet het nog niet.”

ik: “Je weet het nog niet?”

Lena: “Ja, ja, toch wel, nu weet ik het al, kijk!”

*gaat vóór Zita staan, huppelt, zwaait wild met haar armen, en roept:*

“Tiek Toek Tak, Zita is een DIKKE KAK!”

*rolt over de grond van ’t lachen*