aandacht

Het was overigens een heel speciale dag voor Zita.

Niet alleen omdat ze bananencake mocht bakken maar vooral omdat ze mama en papa voor zich alleen had. Lena is deze middag al naar zee vertrokken, Zita en Nele vertrekken morgen pas. En ik blijf thuis werken.

En of wij dat geweten hebben, dat Zita de baas in huis was.

Om de nakende rust hier in huis ruimschoots op voorhand te compenseren heeft Zita besloten om elke seconde van de dag alle aandacht van ons beiden op te eisen. Geen moment heeft ze gezwegen, geen moment!

Alsof ze al die keren dat Lena met de aandacht ging lopen in één avond wilde goedmaken.

Advertenties

in mijn wereld, in mijn hart

Het liedje dat Lena hier al dagen, weken loopt te zingen roepen:

Het is zomer
Dat komt allemaal door jou
Het is zomer
En mijn hemel die wordt blauw
Het is zomer
In mijn wereld
In mijn hart
Want jij geeft mijn saaie grauwe leven
Weer een nieuwe start

En naar ’t schijnt hoort daar ook een televisieprogramma bij maar daar heeft Lena nog niet één seconde van gezien. Toch weet ze dat het liedje van Amika is en dat Amika eigenlijk het paard is en dat het meisje Merel heet.

En heeft ze dat allemaal van ons? Mobanee.
En van wie heeft ze dat dan? Geen idee, echt geen idee.

start to bike, deel 3: citius, altius, fortius

Sinds de vorige round-up ben ik nog een paar keer gaan crossen en het fietst gesmeerd moet ik zeggen, het ideale verzetje tussen de werkuren –u leest het goed, dat zijn de voordelen van al eens een avond te spenderen op de werkvloer.

Ondertussen is mijn fiets en ikzelf al beter uitgerust. Dingen gekocht, dingen gemonteerd (zelfs een fietsbel: zo’n heel klein pling!dingetje). En ondertussen ook alle rode pijltjes in Heusden en Laarne gevonden, in afwachting van de gps die vandaag zal geleverd worden is geleverd.

De wielen gaan al wat sneller, de hobbels zijn al wat hoger, de benen al wat sterker. En dat zal nodig zijn want zaterdag een feestje in Sint-Denijs Boekel en ik ga een halve dag op voorhand vertrekken om daar hopelijk zonder kleerscheuren maar wel drijfzeiknatbezweet toe te komen. Laatste hellingen vóór het feestje: Molenberg, Caildenberg. Yihaa!

lang leve de mannen en vrouwen van de belastingen!

Daar zó tegenop zien en dan blijkt die aangifte via taxonweb op nauwelijks een half uurtje gepiept: ingelogd, ingevuld, door beiden elektronisch ondertekend met kaartlezer en e-id en dan verstuurd. Maar!

Zelfgenoegzaam en vastbesloten om mijzelf op een tripel te trakteren en dan nog een uurtje voetbal te kijken, klap ik mijn laptop dicht en zie ik daarachter de fiscale attesten van kinderopvang liggen. D’oh! Laat dat nu net de gegevens zijn die taxonweb nog niet heeft ingevuld. Opnieuw ingelogd maar onmogelijk om een reeds verstuurde aangifte nog te bewerken. Niet leuk, aangezien de kosten voor kinderopvang een belangrijke aftrekpost zijn voor ons (Zita voltijds bij onthaalmoeder en Lena soms in naschoolse opvang)

Ik stuur gisteravond laat nog een e-mail naar de belastingen: het probleem, de cijfers, de bijlagen (pdf van ingevulde aangifte) en deze morgen vroeg zit reeds het volgende in mijn mailbox.

Ik vind dat heel straf, zo’n service. Daar kan menig privé-bedrijf nog een puntje aan zuigen.

morgen begint de wereldbeker

Als u zich na tien dagen wk-voetbal niks anders voor de geest kan halen dan makarapa of vuvuzela of jabulani of va-te-faire-enculer, dan komt dat vooral omdat de wereldbeker pas begint op speeldag nummer 3 –zoals dat in feite altijd al geweest is– en dus begint morgen dinsdag dan eindelijk de mundial. En daar ben ik blij om aangezien er de voorbije dagen toch geen tijd was om voetbal te kijken.

Portugal heeft alvast niet gewacht op morgen en die Koreaantjes van de *Democratische* Volksrepubliek moeten daar niet mee inzitten want net als de grenzeloze –nu ja, ze mogen eigenlijk de grens niet over, zelfs hun eigen supporters zijn ingehuurde Chinezen– liefde voor hun geesteszieke leider, moeten ook doelpunten als gedeeld goed beschouwd worden in de meest heldere communistische visie: het maakt toch niet uit welk team er scoort, als er maar gescoord wordt.

Ernstig nu, ik zal u zeggen waarom het morgen voor het echie is.

  • In groep A zullen Uruguay en Mexico er alles aan doen om hun perfecte uitgangspositie te verzilveren in een ticket voor de achtste finales, terwijl Frankrijk de vernedering al ver voorbij is maar evengoed niet wil afgaan tegen de thuisploeg Bafana Bafana die net als Les Bleus op zoek gaan naar hun eerste en enige overwinning op dit tornooi. Spektakel verzekerd!
  • In groep B zal Argentinië met veel vertrouwen en frivoliteit de tango of de sirtaki dansen met de oud-Europees kampioen die ook nog kans maakt op de achtste finales. Net als Nigeria trouwens maar dan moeten ze met een groot doelpuntenverschil winnen tegen Zuid-Korea om dan alsnog hun lot in handen te leggen van een Argentijnse zege op Griekenland. Spektakel verzekerd!
  • In groep C is het razend interessant, daar kan iedereen nog groepswinnaar worden en daar kan iedereen nog naar huis gespeeld worden. Slovenië-Engeland en VS-Algerije. Spektakel verzekerd!
  • In groep D zal woensdagavond pas blijken dat Servië en Duitsland naar de achtste finales gaan, maar ik verklap het u nu al. Servië zal, opnieuw dankzij Jovanovic, winnen van de ozzies [update 24 juni: boy was i wrong] en Duitsland zal het lastig krijgen tegen Ghana maar Schweinsteiger kent gelukkig zijn klassiekers —“Voetbal is een simpel spel, 22 mannen rennen achter een bal en op het einde winnen de Duitsers” (Gary Lineker). Spektakel verzekerd!
  • In groep E wordt het leuk. Nederland is al geplaatst en stelt een paar frisse wisselwelpjes op tegen de reeds getemde Ontembare Leeuwen –jongens wat heb ik een heimwee naar Roger Milla— terwijl Japan en Denemarken gelijk staan en het dus onderling zullen moeten uitvechten. Spektakel verzekerd!
  • In groep F is Zuid-Amerika aan het rulen dat het geen naam heeft, net als in alle andere poules eigenlijk. Paraguay speelt niet langer het beenhouwersvoetbal dat ik me herinner uit de jaren ’80, je zal zien: tegen Nieuw-Zeeland gaan ze swingen. Italië heeft naar goede gewoonte maar één goede wedstrijd nodig om in de achtste finales te geraken, maar dan zullen ze het wel nu donderdag moeten doen tegen de Slovaken en dat is altijd oppassen –voor je ’t weet staan die met hun caravan voorbij de backlijn en willen ze daar niet meer weg. Spektakel verzekerd!
  • In groep G moeten we zwijgen over Ivoorkust-Noord-Korea want daar wordt de absolute topwedstrijd van dit tornooi gespeeld: Portugal-Brazilië alstublieft. Spektakel verzekerd!
  • In groep H spreekt bijna iedereen Spaans. Honduras wil met opgeheven hoofd naar huis en gaat winnen van de Zwitsers, terwijl Chili naar de achtste finales gaat, ook al zullen ze zaterdag verliezen tegen de Spanjaarden die net op tijd ontdekt hebben dat ze cojones in hun calzoncillos en David Villa in huis hebben. Spektakel verzekerd!

Nee jong, het komt wel goed met deze wereldbeker.
Dus misschien dat dit weblog even in slaapstand gaat, ik heb ook mijn zwaktes.

een sterretje

Als Lena het uitspreekt, klinkt het nauwelijks beladen:

“Dood. Gestorven.”

Haar kleuterklasje is er te vaak mee geconfronteerd. Eerst was er het overlijden van de papa van A., een klasgenootje en speelkameraadje. We hebben er toen veel over gepraat maar ze leek het moeilijk te vatten. We maakten bijvoorbeeld de link met de mama van Pippi Langkous, die is namelijk “ook” in de hemel. Maar ik krijg dat niet over mijn lippen en dus zeg ik er telkens bij waar het op staat, hoe hard het ook is. En dan kijkt Lena me ernstig aan.

“Ga jij ook dood, papa?”

Vorige maand vertelde de kleuterjuf over haar nichtje H. –die eigenlijk voor de juf als een eigen dochter was. Een meisje van 17, ze was heel ziek en de dokters wisten het niet meer. Vorige week is ze gestorven, donderdag werd ze begraven.

Afgaande aan wat we van Lena te horen kregen, was het duidelijk dat de school dit niet uit de weg ging. Er werd in de kring honderduit over gepraat, er werden kaarsjes aangestoken en tekeningen gemaakt. De juf vertelde over haar verdriet en Lena vertelde met een aandoenlijk sérieux over het verdriet van de juf.

Vandaag krijgt Lena te horen dat het pas geboren broertje van een klasgenootje is gestorven. Alweer één van haar speelkameraadjes die “héél verdroevig” is. Toevallig was L. de baby waar de hele kleuterklas wekenlang naartoe had geleefd. Ze leerden over baby’s en waar die vandaan komen. En de mama van K. kwam zelfs haar bolle buik tonen en alle kindjes mochten eens voelen. En toen L. werd geboren, toen was er feest.

Ze doet dat eigenlijk nooit meer, maar om dit te vertellen wilde ze absoluut bij mij op de schoot komen zitten.

“En nu is hij een héééél klein sterretje.
In de hemel. Kijk, dat is dáááár! Papa?”

“Papa, jij moet je neus snuiten.”

start to bike, deel 2: overmoed

Wachtebeke gedaan vandaag.

In en rondom het provinciaal domein Puyenbroeck is een nieuw mountainbike-parcours: een groene lus, een blauwe lus, een rode lus.

Ik heb volledig groen gedaan en een groot stuk van rood. Het parcours is prachtig. En op de rode stroken heb ik mijn fiets ten volle kunnen testen, geweldig koersmasjien. Bovendien is deze nieuwe route perfect bewegwijzerd, hopelijk blijft het zo.

Aangezien mijn fiets niet in de auto kan –en ik heb ook geen fietsenrek, geen trekhaak– ben ik eerst via Hyfte en Zaffelare naar Puyenbroeck gefietst (en nadien dus ook weer terug naar Oostakker) en dat is niet goed voor mijn banden, dus niet voor herhaling vatbaar. Het staat duidelijk in de handleiding: met off road banden moet je off road rijden.

Het vraagt niet alleen te veel van mijn banden, het vraagt vooral te veel van mijn conditie, de terugweg was er echt te veel aan, aangezien ik de laatste kilometers van het parcours à bloc reed. Om het in het Bruylandts uit te drukken, toen ik thuiskwam was ik “compleet sjokko!”

Heerlijk.

stemtest nummer 2, paarsgroenvlaams

Bij de stemtest van VTM / Het Nieuwsblad kwam ik dus bij de liberalen uit en had ik het minst gemeen met LDD en CD&V.

Vandaag doe ik de stemtest van De Standaard en opnieuw heb ik niks vandoen met LDD en CD&V. Dus die partijen kunnen we voorgoed uitsluiten, dat is zeer geruststellend.

Deze keer heb ik meer overeenkomsten met rood dan met blauw, dus één stemtest zegt duidelijk niet genoeg. Want bij mijn weten waren de stellingen behoorlijk gelijklopend met de andere test en ben ik ook niet plots van mening veranderd. En nog: komt daar toch wel niet de N-VA tussenpiepen zeker! De sloebers. Maar als ik dan klik op “bekijk standpunten”, dan blijken mijn overeenkomsten met N-VA vooral op de niet-communautaire thema’s te liggen. Desalniettemin, het staat daar toch maar, niet te ontkennen dus.

Interessant, dat zeker, maar voor wie moet ik nu stemmen zondag?
Nu ik PAARSGROENVLAAMS blijk te zijn.

En laat ons ook eens vooruitblikken naar 14 juni: een paarsgroenvlaamse coalitie aan Vlaamse zijde, dat zou toch een groot deel van de Vlaamse bevolking vertegenwoordigen en toch een degelijke kans op slagen hebben? Als N-VA het initiatief krijgt –en dat zal zo zijn– en erin slaagt om VLD en SP.A en Groen te overtuigen om mee op de kar te springen, zou dat niet schoon zijn? Ik vind van wel.

Een vrouwelijke premier zit er dan niet meteen in maar dat is relatief aangezien de cupmaat van Bart De Wever wellicht iets groter is dan die van Marianne Thyssen.

start to bike, deel 1: het groen achter de oren

Ik begin waar Piet Huysentruyt eindigt: “Wat hebben wij vandaag geleerd?”

  • Op 6 kilometer van mijn deur is een prachtig natuurgebied waar ik het bestaan niet van afwist: de Damvallei in Destelbergen. En daar is ongeveer de start van de rode lus van het mountainbike-parcours Destelbergen-Laarne-Heusden (waar verder ook nog een groene en een blauwe lus is, of een combinatie daarvan).
  • Routes kunnen via de website van Bloso gedownload worden in formaten die mijn computer niet kan lezen, om dan geïmporteerd te worden in gps-dingen die ik niet heb. Geen erg want de Bloso-routes zijn goed bewegwijzerd.
  • Helaas Pindakaas: die bewegwijzering is onvolledig, het was te denken. Ik ben verloren gereden, van het parcours gesukkeld, en ben dan terug naar huis gereden. Gelukkig kon ik mij oriënteren op de vele installaties zonnepanelen waardoor je altijd het zuiden weet liggen. Onderweg naar huis nog een stukje Kastelenroute gefietst en dan langs binnen via Admiraalstraat en Koerspleinstraat terug naar Oostakker. De volgende keer iemand meenemen die de route al kent –*kucht even naar de overkant van Gent*.
  • Ik moet dringend fietshandschoentjes kopen want ik had te weinig grip op mijn stuur.
  • Al rij ik bewust met een hard tail –dus geen full suspension maar enkel front suspension— toch kunt ge showkes doen als ge die vering unlockt. Wijs.
  • Vallen is een vreemde ervaring als uw voeten nog vastgeklikt zitten in de pedalen. De pijn in mijn heup is in elk geval minder erg dan 25 jaar voetbalkwaaltjes: die steeds weerkerende pijnen in enkels, schenen, kuiten, knieën, lies, na elke match. Dus mij hoor je niet klagen. Goed dat ik een helm op had, ik ben neergesmakt op een gladde kasseiweg.
  • Op een mountainbike zitten en door de plassen sjezen, ik zou dit eigenlijk elke dag willen doen. En mij dan zwaar laten sponsoren. En dan zeggen dat ik het doe om mensen aan het fietsen te krijgen. En dan voortdurend in de media komen. ’t Is maar een idee.
  • Dat fietsen, dat is eigenlijk niet zo vermoeiend, maar dan ook nog foto’s willen maken achteraf, dat is er te veel aan.

start to bike

een eiland in groen en blauw

Terwijl ik in Nederland Balkenende zie opstappen, probeer ik eindelijk te beslissen voor welke partij ik zondag ga stemmen.

In mijn hoofd zingt Marva een lang vervlogen liedekijn.

Ik droom voor jou
In groen en blauw
Een eiland in de zon
Met hier en daar
Zeg jij me waar
Een beekje en een bron

Een eiland uit
Duizendeen nacht
Waar iedereen nog weet
Waarom de liefde liefde heet
En waar ik jou
In groen en blauw
Steeds in mijn armen hou

Een eiland als een zoen
En duizend valdegroen
Dat dobbert op een blauwe zee
Een eiland met een zon
Die nooit meer ondergaat
En die maar schijnt en schijnt
Tot in de kleinste straat
Ik droom voor jou
In groen en blauw
Een eiland in de zon
Waar alles vlagt
En zingt en lacht
Sinds het met jou begon

(refr)

En waar ik jou
In groen en blauw
Steeds in mijn armen hou

Ik ben nogal verschoten toen ik vorige week bij die stemtest uitkwam bij de liberalen. Sindsdien heb ik intensief naar debatten geluisterd en gekeken. En dingen gelezen in de krant.

In die 17 jaar dat ik ga stemmen heb ik het vaakst voor de socialisten gekozen. Meestal zijn er 2 stembiljetten en dan gaf ik doorgaans één stem aan de sossen en één stem aan ofwel Groen ofwel Spirit. Dat laatste heeft zich intussen vanzelf opgelost, in alle betekenissen.

Maar had men nu bij wijze van stemtest de voorbije 10 dagen een instemmend-geknik-meetmasjien op mij toegepast, dan was ik wellicht opnieuw bij de liberalen uitgekomen. Ik vind dat ik weinig onverstandige dingen heb gehoord van Van Quickenborne, van Turtelboom, van De Croo, van Vanhengel. Maar ik heb een groot probleem met de VLD, ze zijn namelijk niet Groen genoeg. Als de liberalen al een groen programma hebben dan is dat vooral fiscaal getint, ik vind dat te mager.

En ik heb ook een groot probleem met Groen, ze zijn namelijk niet VLD genoeg. Ik vind het zo jammer dat wij in dit land niet voor een resoluut groen programma kunnen kiezen zonder daar ook de veel te zachte, veel te linkse partijstandpunten op andere dan groene thema’s (activering, uitkeringen, e.d.) te moeten bijnemen. Tien jaar geleden zou ik dit nooit beweerd hebben maar een mens verandert, eh… ik blog niet over het werk en dus blog ik niet over het werk.

En dan zijn er ook nog de socialisten, ja die ook nog. Ik zag bijvoorbeeld Vandenbroucke heersen in Phara. Wat ook de uitslag van sp.a mag zijn, Gennez zal VDB op haar blote knietjes mogen bedanken want een aanzienlijk deel van de sp.a-stemmen zal eigenlijk voor hem zijn.

Dju toch, ik weet het niet.

gesprekken

’t Is echt de moeite, de laatste tijd.

Lena: “Zita, gaan we Tiek Toek Tak spelen?”

Zita: “Néééééééé !!!”
(= standaardantwoord van Zita — TerribleTwo)

Lena: “Zita, kom, we GAAN Tiek Toek Tak spelen.”

ik: “Lena, welk spelletje is dat, Tiek Toek Tak?”

Lena: “Ik weet het nog niet.”

ik: “Je weet het nog niet?”

Lena: “Ja, ja, toch wel, nu weet ik het al, kijk!”

*gaat vóór Zita staan, huppelt, zwaait wild met haar armen, en roept:*

“Tiek Toek Tak, Zita is een DIKKE KAK!”

*rolt over de grond van ’t lachen*

7am, Nick Cave op de radio

Staking bij de VRT, ze zouden dat om de dag moeten doen, ik word daar blij van.

Tandenpoetsen en naar goeie muziek luisteren, ’t is eens wat anders dan debiele reclame ’s morgens om 7.30, en ’t zou meteen ook de perfecte oplossing zijn, de gevreesde besparingen een feit en iedereen content. Frank en Sabine voorspellen toch telkens het weer voor de komende 2 dagen, dus hoeven ze ook niet elke ochtend naar de studio te komen. En dat ander nieuws, dat horen we dan wel eens als ’t past.

catch-up post

Alweer een week geleden dat er hier iets te lezen viel, ’t is wreed.

Ondertussen drukdrukdrukten wij ons door de voorbije werkweek met zo’n vaart dat we eigenlijk pas tegen zondagavond waren uitgebold. Net op tijd voor de jaarlijkse rush die juni heet, de zomervakantie heeft een prijs.

Oké, dat Nele 3 dagen en 3 2 nachten weg was op boerderijklassen, dat zal er ook wel iets mee te maken hebben. Want ik moet eerlijk bekennen dat het in ons huishouden niet tot mijn kerntaken behoort om ’s ochtends –op minder dan 45 minuten alstublieft– ervoor te zorgen dat de kinderen wakker zijn en aangekleed, dat ze melk drinken en graantjes eten, dat ze elk een boterhammetje mee hebben, dat hun fruit -op voorhand versneden in een doosje- in hun tas zit, dat ze al ingesmeerd zijn met zonnecrème, dat hun haren gekamd zijn en dat er speldjes en staartjes en rekkertjes in zitten, dat er gepuft en gedruppeld en gesnoten wordt, dat alle tanden gepoetst worden, dat ze ook een jas en schoenen aan hebben, dat ze pipi doen nog vóór ze vastgeklikt in de bakfiets zitten wachten op elkaar aan ’t kloppen zijn, dat ze tijdig op school en bij de onthaalmoeder geraken. Om ik dan uiteindelijk zoals gewoonlijk even vroeg als altijd op mijn werk te verschijnen. Dat ben ik dus niet gewoon. Maar het is gelukt. Ook de avonden verliepen gesmeerd, tegen dan was ik ook al wakker, dat scheelt.

buiten eten

Ik ben zelfs de bodylotion niet vergeten na hun bad, iets dat ik anders altijd vergeet, ’t is raar.

En dan was la mama thuis en dan was het weekend en mocht ik nog een keer van presentatie doen, ik doe dat graag. Jammer dat het in de tasting room zo broeierig heet was dat er meer okselvijvers aanwezig waren dan dat er lochs in Schotland zijn. Maar voor de rest was het alweer een bijzonder geslaagde avond, de mensen waren vrolijk en tevreden, en plakkerig bezweet.

tasting

Zeg mij morgen dat ik mijn brood kan verdienen met voor de rest van mijn leven elke avond een presentatie te geven over whisky –of eigenlijk over om ’t even welk ander onderwerp dat mij interesseert– en ik teken daarvoor. Niet dat ik dat gewend ben, het was nog maar de 3e keer ooit dat ik een powerpoint maakte bijvoorbeeld, ik ken dat programma eigenlijk niet maar ’t is toch gelukt. En bovendien is een powerpoint slechts 10% van een geslaagde presentatie vind ik, de inhoud zit vooral in wat er niet op de powerpoint staat. Veel weten over hetgeen je wil vertellen is een must. Geen spiekbriefje nodig hebben, dat is ook mijn dada. En ook nog: de drang onderdrukken om alles te willen vertellen. Met dat laatste heb ik het moeilijk, ik maak nog te vaak de fout om mensen te overladen met weetjes, waardoor ze soms de basis-info dreigen te verliezen. Maar wij hebben dat zeer goed gedaan, ik was namelijk niet alleen.

En nu gaan we dus de laatste rechte lijn in, voilà.
En tegen dat Fabienne blueberry pie kan zeggen is ’t al zomervakantie en gaan wij naar de Gentse Feesten en al.

de hostiele haagbeukvretertjes

Er zitten beesten in onze Carpinus Betulus –haagbeuk, dus niet te verwarren met beukenhaag (Fagus Sylvatica). Ze vreten gaten in de blaadjes [update: iets vreet gaten in de blaadjes, waarschijnlijk rupsen], dat is niet fijn.

Ze zijn groot –2 tot 4 cm– en ze kunnen vliegen (maar niet stijlvol).
Ik ken hun familienaam niet, dus ik weet niet onmiddellijk hoe ik ze moet bestrijden
[update 2 juni] rhagonycha fulva

Er zal wel een facebook-groep “Kak!-Rare-beesten-in-mijne-Carpinus!” bestaan maar ik heb geen smoelboek, dus ik vraag het aan u.

Iemand een idee? Welke beesten? En hoe ze te verwijderen?
(ik zou het natuurlijk ook kunnen opzoeken, op dinges, het internet)

eh, ja, dat weten we dan ook alweer

Ik weet niet goed wat ik ervan moet denken. De test vond ik wel in orde: stellingen beoordelen met een schuifregelaar van ‘slecht idee’ naar ‘goed idee’, dat is in elk geval beter dan ‘akkoord’ of ‘niet akkoord’. Anderzijds vond ik de test zeer kort en moet ik ook toegeven dat ik me op voorhand niet over alle stellingen een mening had gevormd.

Maar we doen voort, we zweven nog steeds. Wellicht nog 12 dagen.

Ook proberen? hiero!
Kent u nog andere actuele stemtests? Gooi maar in de commentaren.