een sterretje

Als Lena het uitspreekt, klinkt het nauwelijks beladen:

“Dood. Gestorven.”

Haar kleuterklasje is er te vaak mee geconfronteerd. Eerst was er het overlijden van de papa van A., een klasgenootje en speelkameraadje. We hebben er toen veel over gepraat maar ze leek het moeilijk te vatten. We maakten bijvoorbeeld de link met de mama van Pippi Langkous, die is namelijk “ook” in de hemel. Maar ik krijg dat niet over mijn lippen en dus zeg ik er telkens bij waar het op staat, hoe hard het ook is. En dan kijkt Lena me ernstig aan.

“Ga jij ook dood, papa?”

Vorige maand vertelde de kleuterjuf over haar nichtje H. –die eigenlijk voor de juf als een eigen dochter was. Een meisje van 17, ze was heel ziek en de dokters wisten het niet meer. Vorige week is ze gestorven, donderdag werd ze begraven.

Afgaande aan wat we van Lena te horen kregen, was het duidelijk dat de school dit niet uit de weg ging. Er werd in de kring honderduit over gepraat, er werden kaarsjes aangestoken en tekeningen gemaakt. De juf vertelde over haar verdriet en Lena vertelde met een aandoenlijk sérieux over het verdriet van de juf.

Vandaag krijgt Lena te horen dat het pas geboren broertje van een klasgenootje is gestorven. Alweer één van haar speelkameraadjes die “héél verdroevig” is. Toevallig was L. de baby waar de hele kleuterklas wekenlang naartoe had geleefd. Ze leerden over baby’s en waar die vandaan komen. En de mama van K. kwam zelfs haar bolle buik tonen en alle kindjes mochten eens voelen. En toen L. werd geboren, toen was er feest.

Ze doet dat eigenlijk nooit meer, maar om dit te vertellen wilde ze absoluut bij mij op de schoot komen zitten.

“En nu is hij een héééél klein sterretje.
In de hemel. Kijk, dat is dáááár! Papa?”

“Papa, jij moet je neus snuiten.”

Advertenties

6 gedachtes over “een sterretje

  1. Pfff, ik krijg er zelf de tranen van in de ogen… Ik hoop dat wij er zelf nooit mee geconfronteerd worden… Zeker zo’n jonge mensen en kindjes niet…

  2. Het is een kleine wereld: H. is de dochter van een bijzonder fijne ex-collega. We hadden maanden geleden al voor vrijdag afgesproken om, na lange tijd, samen iets te gaan eten, met een groepje ex-collega’s. In plaats daarvan hebben we elkaar donderdag op de begrafenis gezien. Nooit een droeviger dag meegemaakt.

  3. Slik. Onze dochter van anderhalf heeft maar 1 oma en & 1 opa meer. Ik vertel veel over mij pa, opa Jan, maar gelukkig moet ik nu nog niet uitleggen waar die precies is. Het is wel geruststellend dat ik dat beeld van dat sterretje kan gebruiken, dat is nog een beetje tastbaar.

  4. Ja, heel zwaar om dragen éh ! Kinderen zijn er meer mee bezig dan we denken. Mijn schoonpa is gestorven toen ons Phaedra net 6 jaar was. Ze heeft het enorm moeilijk gehad. Ook als we naar het Kerkhof bij onze tweeling gaan staat ze enorm te wenen en vraagt ze waar ze nu zijn. Ze heeft ook steeds een mooie geplastificeerde tekening mee om er achter te laten aan een bloemstuk (met opschrift Lindsay en Sven ik mis jullie). Dit raakt ons zo.
    Onze oudste dochter, Saskia kan er dan weer beter over praten.
    Ja, wij kenden ook Hanne, heel erg dat zo een jong iemand geveld wordt door een plotse ziekte ?
    Hopelijk wordt Lena niet te gauw meer geconfronteerd met zo een tragische gebeurtenis.
    Groetjes daar aan iedereen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s