Ferien

Deutschland, niet dat ik het hier niet al eens zal gezegd hebben maar welk een wonderschoon land is dat toch.

Net voordat ik bovenstaande pano maakte werd ik overigens betrapt op het overvloedig irrigeren van de nog veel te zure Riesling op de bergflank van de ongelooflijk sympathieke maar nagenoeg onverstaanbare boer Otto, bij wie we even later op Weinprobe zouden gaan.

We hadden het nochtans helemaal niet getroffen met het weer.
Of hoe het op de voorpagina van de Trierischer Volksfreund stond vermeld:

Unbeständiges Wetter bringt zwar Urlaubern Verdruss, bedeutet aber für Pflanzen und Tiere in der Region das Ende der extremen Trockenperiode. Bauern, Winzer und Gartenbesitzer freuten sich ebenfalls über den lange ausgebliebenen Niederschlag.

Toch hebben we —zwischen den Schauern— iets gezien van de streek, helaas vaker met de auto dan te voet of met onze huurfietsen. We zaten deze keer niet in de Hocheifel maar in de Hunsrück, een donkergroen natuurgebied, ergens tussen Trier en Kaiserslauteren. Tussen Rijn, Moesel, Nahe en Saar.

En misschien dat ik nog een reisverslag zal schrijven maar ik heb nu geen goesting.
Wel een paar foto’s gemaakt.

ondertussen

Ondertussen is de pijn nog aanwezig, lukt fietsen nog niet maar gaat het toch gestaag beter met de knie.

Maandag naar de kliniek gebeld. Of ik een afspraak kon krijgen met de orthopedist die mijn knie al een beetje kent. Dat kon niet, althans niet vóór augustus. Of ik dan met één van de negen andere orthopedisten een afspraak kon krijgen. Dat kon niet, althans niet vóór augustus. Of ik misschien een orthopedist zou te zien krijgen als ik naar spoed zou gaan. “Eh… misschien… als de knie gebroken is of zo.”

Dan maar naar de huisarts geweest. Wellicht geen scheurtjes, denkt hij. Nog een week rusten met cold pack en onstekingsremmers en dan zien we wel weer. Rusten ammehoela! ’t Zijn Gentse Feesten en er lopen hier 2 kindjes rond die net als vorig jaar hebben besloten om van ’s ochtends tot ’s avonds elkaar in de haren te vliegen, tenzij we iets leuks ondernemen of hen gescheiden houden.

Deze morgen een zeer ontgoochelende boottocht gemaakt, ik wil er zelfs geen verslag van schrijven voor de minst volprezen van alle onvolprezen stadsblogs want dat mens deed ook maar gewoon haar uiterste best. En ik kan me trouwens voorstellen dat het meer dan goed had kúnnen zijn want het zat wel fijn in elkaar, eigenlijk. Maar dan hadden er geen 67 maar maximum 37 personen op dat toeristenbootje mogen gezeten hebben en dan zou de heks in het midden van de boot kunnen zitten in plaats van helemaal vooraan. En dan hadden de kinderen echt kunnen meedoen met de zoektocht naar haar toverboek en zich niet hoeven te beperken tot het meezingen van liedjes die ze niet kunnen horen. Enfin.

Deze namiddag met Lena naar de kinderdingen in het Zuidpark geweest, al was het maar opdat Zita even rustig in de tuin kon spelen zonder schoppen of kletsen te krijgen van haar grote zus.

Tijdens de verplichte cold pack therapie ook mijn laatste vakantieboek uitgelezen: De Engelenmaker (Stefan Brijs). Als ik met prijzen overladen boeken lees, dan ben ik achteraf vaak ontgoocheld omdat ik er te veel van verwachtte. Niet zo met De Engelenmaker van Stefan Brijs. Het boek heeft mij gedurende 10 dagen niet willen loslaten. ’s Avonds dikwijls kwaad op mezelf geweest omdat ik te moe was om nog verder te lezen, zo schoon is dat boek. Lees het.

poppenkast

Ik hield mijn hart vast. Een voorstelling voor kleuters, dus Zita was eigenlijk nog iets te jong. En ze had in de voormiddag al een paar hevige uitbarstingen gehad. En we hadden ze ’s middags moeten wakker maken om op tijd te vertrekken.

Maar kijk, ze zat de hele tijd flink naast Lena. En ze heeft de hele tijd naar iedereen zitten kijken. Hoe alle kinderen –behalve zij– met de handen klapten en antwoordden op de vragen van de lakei en vingers opstaken en nog dingen. Niet één seconde heeft Zita naar de poppenkast gekeken, ik overdrijf niet. Behalve toen de gordijntjes dicht gingen, dan moest ze lachen: “Kijk, de poppenkast is gesloten!”

Maar ze vond het heel leuk, zei ze.

poppenkast

houdt het ook voor bekeken: mijn linkerknie

Mijn linkerknie heeft een turbulent (voetbal)verleden, ze hangt nog slechts aaneen met gerepareerde dingen (uitgerokken uitgerekte kruisbanden, gescheurde binnen- en buitenbanden, gebarsten knieschijf, kadukke menisci). Maar de knie functioneert functioneerde. Niet dat ik nog kon voetballen, zelfs gewoon lopen of lang wandelen is een probleem, en lang rechtstaan (voor een concert of zo) ging ook niet meer. Maar toch, de knie werkte, ze kon buigen en strekken en dat is toch de core business van een knie. En fietsen ging volledig pijnloos.

Maar sinds ik gisteren behoorlijk spectaculair ben gevallen, kan ik enkel nog pikkelen op mijn rechterbeen. Onnozel gestruikeld over de klamboe van Zita, wat waarschijnlijk geen probleem zou geweest zijn mocht ik Zita op dat moment niet op mijn arm gedragen hebben. In mijn poging om niet met Zita op de grond te smakken heb ik mij nog gedraaid en heb ik ze nog in haar bed kunnen gooien en ben dan met mijn linkerknie nogal hevig tegen de bedrand gekletst.

De timing is uiteraard perfect.
De Gentse Feesten beginnen en ik kan niet meer fietsen en geen afstanden stappen.

Omdat ik al genoeg orthopedisten heb versleten, probeer ik voorlopig zelf de diagnose te stellen. Ook omdat ik die reuze-inspuiting met die vloeistof (waardoor de radioloog duidelijker foto’s kan maken) helemaal niet zie zitten. En ook omdat ik vermoed dat het weer iets is dat gewoon veel tijd zal vragen om langzaam te genezen, iets van verrekking, iets met de ligamenten en met de voorste kruisband. Of iets anders.

Ik betaal heel graag mijn sociale-zekerheidsbijdragen om al die dure toestellen te helpen afbetalen maar ik lig er zelf niet graag onder. Maar als de pijn de komende dagen echt niet mindert, dan zal ik alsnog naar de kliniek gaan, denk ik.

Soit, wij deze middag dan toch maar gepakt en gezakt de fiets opgekreupeld. Ik heb zelfs het einde van onze straat niet gehaald. Dan maar met de auto naar de stad, hoe stom kunt ge zijn: met de auto rijden om 5 kilometer verder, alle goede raad ten spijt, te gaan rondrijden op zoek naar een parkeerplaatsje in de buurt van de rondgang. Maar het is gelukt en we hebben de stoet gezien.

Wat zegt u? De bus? Eh… wel, ik zie mijzelf nog net naar de bushalte pikkelen, maar dan? Onze bus, lijn 38-39, rijdt tijdens de Gentse Feesten uitzonderlijk niet naar waar hij zou moeten rijden (Sint-Jacobs), dus dat is ook geen optie.

Iemand een idee?
(ik zou mij samen met Lena en Zita in de bakfiets kunnen zetten maar dat wil ik Nele niet aandoen)

ode aan de kust

Een hardnekkig misverstand is het, dat ik niet zou willen weten van de zee.
Er is voldoende plaats voor liefde in mijn haat-liefdeverhouding met tzijtjen.

De kust, dat is ongelooflijk de max. In november. In februari. Als de zeelucht in één asem zeer doet en goed doet. Als uw muts geen bescherming biedt tegen oorpijn en als het watersnot zich ter hoogte van uw lippen vermengt met zilte windtranen. Het decor smeekt om een slok Laphroaig.

De kust, dat is ongelooflijk de max. Zelfs in de zomer, maar dan ’s morgens of ’s avonds. Als het harde strand nog nat is van de teruggetrokken zee, als er aan het strand geen einde lijkt te komen, als er geen roodverbrande kwallen liggen, als de zon slechts aanwezig is door de schittering in de golven.

Maar de kust, dat is ook soms zo ongelooflijk helemaal niet de max. Bijvoorbeeld, het is zaterdag 10 juli, het is middag, een hittegolf geselt het land. De helft van de wereld zit aan de kust en de andere helft is onderweg. Ik zit op het strand en moet denken aan iets wat ik een uurtje eerder heb gelezen in één van mijn vakantieboekjes —José Saramago, ‘De andere kant’.

“De leugen waart overal straffeloos rond en is een soort andere waarheid geworden.”

Dat is schoon. Saramago fulmineert als een jong veulen –op zevenentachtigjarige leeftijd en een paar maanden vóór zijn dood– tegen “het tijdperk van de leugen” (met ondermeer Berlusconi en Bush als casus).

De hitte doet wat met een mens. Ik zit hier op het strand en ik tuur naar leugenaars. Ik hoor op dit moment een Brabantse bomma een praatje slaan met een Mechelse moederkloek terwijl hun kroosten schelpjes tellen en papieren bloemen versjacheren.

“Nee, vroeger zaten wij elke zomer in Middelkerke maar we wilden dees jaar eens iets anders. En ’t bevalt ons wel, het strand is hier precies ook groter.”

Zij zijn de enigen die ik kan afluisteren en toch weet ik mij omsingeld door leugenaars.
En ik weet dat ik er zelf één ben.

“Ja jong, als de kinderen content zijn, dan zijn wij ook content.
Nee, ja, dat is zo.”

Ik sta recht, ik verdraag geen zand aan mijn poep. Mijn zichtsveld wordt groter en ik begin medestanders te ontdekken. Ik zie mannen met een grimas die ik herken, de uitdrukking waarin je vurige pamfletten kan lezen. Mannen van wie de gedachten bijvoorbeeld naar de slotkilometers van de zevende etappe gaan, verdorie toch. Misschien dat Armstrong op dit eigenste moment iedereen op minuten rijdt en niemand die het ons komt vertellen, ah neen.

Ik voel het, ik weet het, ik ben niet de enige die zich al een eeuwigheid afvraagt wat de meerwaarde is van veel te veel en veel te warm zand. Wat de meerwaarde is van veel te koud water. Wat de meerwaarde is van veel te veel mensen in veel te veel winkels en veel te dure restaurants.

Maar de kinderen waren content, dus wij ook content. Zo is dat. Nee, echt.

namen

een gps op de mountainbike, hoe werkt dat eigenlijk?

[op algemeen verzoek]

Omdat ik mijn Garmin eTrex Vista HCx helemaal zelf heb betaald en vooral omdat ik al in vakantiemodus ben, krijgt u geen gedetailleerde review met schone foto’s en screenshots en plus en min en dingen –dat staat trouwens al op het internet— maar ik zal wel proberen uitleggen hoe het werkt en ook waarom zo’n ding op de fiets ongelooflijk de max is.

  • Het bakje is zo groot als een gsm — je monteert zo’n ding op je stuur zoals je dat ook doet met die led-lampjes, dus de gps klikt daar in vast.
  • Als je dingen vooraf instelt, dan is het gemakkelijker om dat op de pc te doen –bijgeleverde software: MapSource— en dan routes of andere gegevens importeren op je gps (met usb-kabeltje, die file transfers zowel van gps naar pc als van pc naar gps gaan bijzonder snel) maar je kan in feite ook (bijna) alles rechtstreeks op de gps (daar zit ook een toetsenbord in verstopt maar deze gps werkt niet met touch screen, wel met joystick en daarop klikken om telkens te bevestigen, maar dat toetstenbord heb je eigenlijk zelden nodig, vooral om zelfgemaakte routes en waypoints een naam te geven)
  • Er zijn tientallen functies waarvan ik er nog maar enkele heb geprobeerd en waarvan de belangrijkste: Waypoints, Tracks, Routes, Logboek. Maar het allerbelangrijkste lijkt me toch dat je zo goed als alle fietsroutes op het internet rechtstreeks kan downloaden op je gps (als je toestel verbonden is met de computer, dan gebeurt dat automatisch via één muisklik) en dat is verrekte handig. Je kan deze geïmporteerde tracks dan nog gaan bewerken en bijvoorbeeld een ander kleurtje geven, veranderen van naam, extra waypoints in de route instellen, enz. Je kan met dat programma MapSource of online met routeyou.com zelf routes maken en die ook importeren in je gps.
  • Waypoints. Simpel uitgelegd: herkenningspunten, plaatsen waar ik halt wil houden tijdens een route, eenmalige bestemmingen, dat zijn allemaal waypoints die je kan instellen. Wat ik meestal doe: ik fiets een route en ik stel ook een waypoint in: ik zie mijn route maar ik zie ook een paarse lijn (in vogelvlucht) die me toont in welke richting mijn waypoint ligt. Ik kan dus altijd van de route gaan en meteen naar mijn waypoint fietsen zonder te verdwalen.
  • De gps heeft geen stem, dat is zeer aangenaam. Enkel bij het bereiken van een waypoint hoor je één lange toon.
  • Op de kaart ben je een zwart driehoekje dat beweegt als je fietst. De scherpste punt van dat driehoekje wijst naar de richting waarin je beweegt. Ik zit niet voortdurend op het schermpje te kijken maar ik gebruik het vooral als veiligheid bij elke afslag.
  • Het schermpje is goed zichtbaar. Als het niet goed zichtbaar zou zijn, dan kan je de lichtsterkte aanpassen. Dat gaat vlot: rechts op het lampje duwen (dat lampje is trouwens ook de aan- en uitknop als je er langer op duwt) en dan kan je met de joystick (klein knopje boven het scherm) de lichtsterkte aanpassen.
  • In- en uitzoomen, dat gaat vlot met de knopjes linksboven. Inzoomen is nodig als je fietst op een parcours met veel scherpe bochten: hoe meer je inzoomt hoe duidelijker en hoe gedetailleerder de lijn wordt die je volgt. Uitzoomen kan handig zijn om te zien waar je zit of hoe ver je al bent gevorderd in een parcours.
  • Het logboek is echt fantastisch. Om te beginnen zie je op de gps al een soort slijmspoor als je fietst: een ultrafijne puntjeslijn, veel dunner dan de routes die je eventueel volgt of de straten die op de kaart staan vermeld. Dat slakkenspoor kan je gebruiken om bijvoorbeeld te zien waar je al bent geweest en ook een volgende keer kan je dat nog gebruiken. Van elke seconde dat de gps ingeschakeld is, bestaat er een log-file dat je zowel op de gps als op de computer kan bekijken. Allez, dan toch maar een screenshot: dit is een stukje logboek van wat ik deze morgen heb gefietst. Zo’n log-route werkt in puntjes, je krijgt telkens gedetailleerde informatie over de afstand tussen 2 punten: hoogte, snelheid, enz. Deze morgen heb ik ongeveer 1000 puntjes gefietst.
  • Er zijn ongetwijfeld nog honderdduizend dingen die ik vergeet of die ik zelf nog niet weet. Maar kijk, je hebt al een idee.

boem plets krak

En dat alles in een fractie van een seconde.

Blij dat ik het niet was die deze middag kermend van de pijn bleef liggen op straat met een gebroken sleutelbeen, om dan even later door de ambulance te worden afgevoerd richting het hospitaal Zusters van Barmhartigheid in Ronse — overigens een prachtig ziekenhuis.

In groep gaan koersen is veel gezelliger maar het houdt ook gevaren in.
En het was niet zo slim van ons om in de afdaling zo weinig afstand te houden.

Gelukkig dat ik niet rechtstreeks betrokken was bij het esbattement en dat ik mij dus niet schuldig hoef te voelen. Maar het is wel even slikken als er op een halve meter naast jou plots iemand met een rotvaart tegen de grond smakt. Want voor hetzelfde geld had ik daar gelegen.

Ik vermoed dat P. geen vrolijke nacht tegemoet gaat.