Ferien

Deutschland, niet dat ik het hier niet al eens zal gezegd hebben maar welk een wonderschoon land is dat toch.

Net voordat ik bovenstaande pano maakte werd ik overigens betrapt op het overvloedig irrigeren van de nog veel te zure Riesling op de bergflank van de ongelooflijk sympathieke maar nagenoeg onverstaanbare boer Otto, bij wie we even later op Weinprobe zouden gaan.

We hadden het nochtans helemaal niet getroffen met het weer.
Of hoe het op de voorpagina van de Trierischer Volksfreund stond vermeld:

Unbeständiges Wetter bringt zwar Urlaubern Verdruss, bedeutet aber für Pflanzen und Tiere in der Region das Ende der extremen Trockenperiode. Bauern, Winzer und Gartenbesitzer freuten sich ebenfalls über den lange ausgebliebenen Niederschlag.

Toch hebben we —zwischen den Schauern— iets gezien van de streek, helaas vaker met de auto dan te voet of met onze huurfietsen. We zaten deze keer niet in de Hocheifel maar in de Hunsrück, een donkergroen natuurgebied, ergens tussen Trier en Kaiserslauteren. Tussen Rijn, Moesel, Nahe en Saar.

En misschien dat ik nog een reisverslag zal schrijven maar ik heb nu geen goesting.
Wel een paar foto’s gemaakt.

Advertenties

poppenkast

Ik hield mijn hart vast. Een voorstelling voor kleuters, dus Zita was eigenlijk nog iets te jong. En ze had in de voormiddag al een paar hevige uitbarstingen gehad. En we hadden ze ’s middags moeten wakker maken om op tijd te vertrekken.

Maar kijk, ze zat de hele tijd flink naast Lena. En ze heeft de hele tijd naar iedereen zitten kijken. Hoe alle kinderen –behalve zij– met de handen klapten en antwoordden op de vragen van de lakei en vingers opstaken en nog dingen. Niet één seconde heeft Zita naar de poppenkast gekeken, ik overdrijf niet. Behalve toen de gordijntjes dicht gingen, dan moest ze lachen: “Kijk, de poppenkast is gesloten!”

Maar ze vond het heel leuk, zei ze.

poppenkast

boem plets krak

En dat alles in een fractie van een seconde.

Blij dat ik het niet was die deze middag kermend van de pijn bleef liggen op straat met een gebroken sleutelbeen, om dan even later door de ambulance te worden afgevoerd richting het hospitaal Zusters van Barmhartigheid in Ronse — overigens een prachtig ziekenhuis.

In groep gaan koersen is veel gezelliger maar het houdt ook gevaren in.
En het was niet zo slim van ons om in de afdaling zo weinig afstand te houden.

Gelukkig dat ik niet rechtstreeks betrokken was bij het esbattement en dat ik mij dus niet schuldig hoef te voelen. Maar het is wel even slikken als er op een halve meter naast jou plots iemand met een rotvaart tegen de grond smakt. Want voor hetzelfde geld had ik daar gelegen.

Ik vermoed dat P. geen vrolijke nacht tegemoet gaat.