het zal je maar overkomen

Je bent dan al eens een wesp zweefvliegje van het vervaarlijke soort en je zit daar dan wat vervaarlijk te zitten op het blad van een hazelaar. En net als je wil vertrekken om nog wat mensen te gaan pesten, zit je plots vastgekleefd in plakkerig spinnenplaksel. En nog vóór je beseft wat er aan de hand is, word je verkracht door een venijnige bitch met acht poten.

de doodsstrijd van een wesp

de doodsstrijd van een wesp

Niet dat ik uren aan een stuk onder mijn hazelaar zit te wachten op zo’n spektakel maar ’t is dat ik het gezoem van de doodsstrijd hoorde tot aan de andere kant van de tuin. Na een half uurtje ongeveer verstomde het gezoem. De spin heeft gewonnen.

acec

Het gebouw waar ik vrijwel dagelijks mijn broek verslijt, wordt beetje bij beetje ten hemel opgenomen. Sinds deze zomer is het dak boven de binnenruimte volledig weg. En wat blijkt: al die jaren hebben daar witte wolken achter gezeten, en blauwe lucht.

acec

Alleen onze kantoren en klaslokalen zijn ze vergeten slopen, al hadden de domme inbrekers –voor de elvendertigste keer– een verdienstelijke poging tot afbraakwerken ondernomen.

Nee, ’t zal schoon worden.

klaar voor de tweede kleuterklas

En Lena? Die is nog klaarder dan klaar. Zij heeft de kleuterschool echt gemist in de grote vakantie, het schooljaar kan voor Lena niet rap genoeg beginnen. Ze wil voortdurend dingen leren. En ze wordt kwaad als wij daar niet in meegaan. We zoeken een middenweg tussen stimuleren en niet te snel gaan, dat is niet zo evident want ze vraagt bijvoorbeeld steeds opnieuw om letters te leren schrijven.

Ook in haar tekeningen moeten altijd weer letters, ze is zot van letters. Als we naar Ikea gaan, leest ze de letters van de parkeerplaatsen en dan onthoudt ze de letter waar onze auto staat. Als we in de stad lopen, benoemt ze letters die ze herkent op etalages, op t-shirts van mensen, enz. Vorige week kwam ze ’s avonds terug van haar eerste dag zomerkamp (Idee-kids) en vroeg ik wie haar juf was. Ze antwoordde:

“Juf Eva. Dat is met de E, de V en de A.”

Lena maakt nog steeds meerdere tekeningen per dag. En bij elke tekening hoort een heel verhaal. Van zeemeerminnen en walvissen en piraten en ook van kindjes die droevig zijn omdat hun mama is weggeregend bij de overstroming.

Lena maakt een tekening

een tekening van Lena

een tekening van Lena

een tekening van Lena

klaar voor de kleuterschool

Grappig. Er woont een jongen in onze straat die zoals Zita voor het eerst naar de kleuterschool gaat. Hij is iets kleiner, weegt een paar kilootjes minder, is 2 weken eerder geboren dan Zita. Alleen gaat die jongen naar de eerste kleuterklas en gaat Zita eerst nog een volledig schooljaar naar de peuterklas. Haar geboorte was nochtans uitgerekend voor de kerstperiode maar ze bleef lekker zitten tot 8 januari. En dus zal ze 4 jaren kleuterschool doen.

En ze is er volledig klaar voor. We mogen natuurlijk niet vergelijken maar als we even zouden vergelijken met Lena toen ze naar school ging, dan blijkt Zita een pak taliger dan Lena op dat moment. Alleen al het feit dat ze een grote zus heeft, zal daar wel de grootste oorzaak van zijn. Af en toe zegt ze dingen waar wij ongelooflijk van verschieten, of in de lach schieten. Gisteren sta ik met Zita in de bakkerij, ze ontdekt de sjoekes (éclairkes) in de etalage…

“Kijk! Daar ligt chocolade op! Fantastisch is dat!”

Zo’n woord als ‘fantastisch’ klinkt grappig uit de mond van een kind van 2, vind ik.

Mag ik nog even doorgaan met stoefen op mijn dochter, alstublieft? Zij begint bijvoorbeeld plots tekeningen te maken, echte tekeningen. Waarbij ze dan vertelt wat er allemaal op staat. Vaak zijn dat toevallig de dingen die Lena op dat moment ook tekent, maar soit. En onlangs heeft ze een mannetje getekend. Een mannetje!

En ze is verslaafd aan de computer, ook dat nog.

freestyle dancing rokskes chicks of de winkeldetectives van youtube

Als we dat cd’tje van Motown for kids spelen, dan wordt er gedanst van begin tot eind, geheel freestyle. De boot van de ingestudeerde K3-dansjes proberen we hier nog wat af te houden, al hebben we de voorbije weken gemerkt dat Lena er volledig klaar voor is, *zucht*, ze danst zelfs al mee met Josje op de televisie.

Ik had een paar filmpjes gemaakt van de dansende dochters en dan op Youtube gezet. En ik was zo stom geweest om in de titel van die filmpjes de naam van de muziek te vermelden, bijvoorbeeld ‘Martha Reeves & The Vandellas – Dancing in the street’. Na het uploaden van die filmpjes zie ik in mijn mailbox een paar berichten van Youtube, allemaal van deze strekking:

Onmiddellijk daarna check ik de filmpjes op Youtube en staat er al een mededeling onder, dat de audio op de achtergrond is weggehaald omdat de track eigendom is van blablabla. Daar heb ik alle begrip voor maar zonder geluid is toch ook maar niks. Dus alle filmpjes verwijderd en dan maar opnieuw eentje proberen opladen, deze keer zonder namen noch trefwoorden. Nog vóór dat filmpje effectief online staat, alweer zo’n mailtje en alweer het geluid weg.

Ik vermoed nochtans dat de achtergrondmuziek als ‘redelijk gebruik’ mag bestempeld worden maar daar heeft Youtube niet echt een duidelijk antwoord op. Ik doe nog één poging door ook de naam van het originele bestand aan te passen en dan opnieuw op te laden. Maar te meten aan de traagheid van de verwerkingsfase van Youtube, staat mijn account al op de zwarte lijst. Want normaal gaat die verwerking gelijktijdig met het opladen, nu staat er “opladen voltooid, verwerken 32 minuten resterend”. Blèh.

gekko

Toen we anderhalf jaar geleden onze schommeltoren aanschaften, hadden we daar ook een klimmuurtje bij gekocht. Dat hebben we toen niet geïnstalleerd omdat de kinderen nog te klein waren.

Maar aangezien Lena haar klimwoede nog steeds niet over is, hebben we dat spel nu maar van onder ’t stof gehaald en zo stevig mogelijk gemonteerd, tussen het eindeloos deurpostenschilderen door.

En kijk, ze is er meteen mee weg.

gekko

schuifkes

Het in schuifkes steken van mensen, ik probeer dat te vermijden. Al was het maar omdat ik zelf niet graag in een schuifke lig.

Evenwel. Af en toe zijn er van die gebeurlijkheden waar je met de grootste stelligheid kan beweren: “Hier hoor ik niet, dit is niet voor mij.” Het is in die situaties dat mijn schuifkes niet snel genoeg kunnen opengetrokken worden om er vlug al die mensen in te steken en dan zelf bovenop de kast te gaan zitten. Ik doe dat voor mijn gemoedsrust, denk ik. Maar door dat te doen steek ik mezelf ook in een schuifke.

‘Middle class’, ik weet eigenlijk niet wat dat betekent maar ik weet wel dat weinig gezinnen zó exemplarisch zijn als het onze, wij zitten midden in de middenklasse. En ik weet ook dat sommigen dit beu gehoord zijn maar ik ben me daar veel meer van bewust dan mijn white collar collega’s die niet zoals ik in blue collar geboren zijn.

Daar moest ik dus aan denken toen we gisteren misdadig lekker aan ’t eten waren voor een ditto prijsje in een magnifiek restaurant.

Ik had voor de zekerheid pas om 19u een tafel gereserveerd omdat ik wist dat rijke mensen laat eten, al betekent dat voor ons meestal het uur dat we de kinderen in bed gooien om dan dood neer te vallen in onze zetel. Maar er waren geen kinderen bij, dus dat telt niet. En ik had een schoon wit hemd aan, bovenop mijn nieuwe jeansbroek. Maar toen wij om 19.30 nog moederziel alleen zaten in het midden van dat chique restaurant, viel mijn frank dat rijke mensen héél laat eten. De gefacelifte delvaux-sjakosjen beginnen vóór 20u niet aan hun champagne, wisten wij veel. Maar het was een rijke ervaring. En lekker!

En dan, deze morgen, voor de eerste keer in mijn leven naar een opera geweest. Gecomponeerd door onze eigenste nonkel Joris. Het resultaat was verbluffend, ik ben nog steeds onder de indruk. De harmonie tussen magistrale zang en muziek, tussen tekening en verhaal, wonderlijk! En omdat de meneer van de prachtige decortekeningen zijn trein had gemist, mocht hij met ons meerijden naar het verre Lissewege en terug. En zo konden wij kennismaken met een geweldig sympathieke kerel.

Nee, een rijk weekend.

het blotevoetenbos

Ik had er nog nooit van gehoord maar in Duitsland is het zeer populair, Barfusspfade. Als fervent blotevoetenloper wilde ik het absoluut eens beleven, we zijn naar het Barfusspfad bij Schillingen geweest.

Barfusspfad in Schillingen

Blootsvoets lopen heeft wat mij betreft niks met hippietude te maken. Ik neem bijvoorbeeld elke gelegenheid te baat om mijn schoenen uit te doen, gewoon omdat ik die dingen niet goed kan verdragen (ik heb altijd en overal oververhitte voeten, zelfs in sandalen).

Dat het barrevoets prettiger leven is dan met schoenen en dat het ook nog eens rugklachten helpt voorkomen, is mooi meegenomen. Alleen jammer dat Gent bezaaid ligt met glasscherven, in het bijzonder op de fietspaden.