cultuurpessimisme

Ik moest bijna wenen toen we vandaag de klaslijst van Lena in haar boekentas vonden. Van 3 namen waren alle gegevens proper verwijderd met tipp-ex alvorens de lijst gekopieerd werd, toevallig de enige drie nogal Anatolisch klinkende namen die Lena zich al had laten ontvallen tijdens de dagelijkse naschoolse fiets- en tafelgesprekken.

Vier weken geleden, op de info-avond, ging de klaslijst rond. Door te handtekenen verklaarden we ons akkoord om de gegevens uit te wisselen. Zeer handig om elkaar te contacteren voor feestjes en dingen. Enkele ouders waren toen afwezig en dat was de reden dat we nog een paar weken op de lijst moesten wachten, zij moesten immers hun handtekening nog zetten.

En morgen zaterdag is het speelplaatsfeest op school.
Ik weet nu al wie ik daar zeker niet zal tegenkomen.

Dju toch. Dju toch.

Advertenties

Een gedachte over “cultuurpessimisme

  1. En dan zitten er maar 3 in haar klas – ’t is een zéér witte school/buurt he. In de visitatie is het eerder 40/60, in SLC Keizer Karel soms 70/30, en juist hetzelfde fenomeen.

    Maar kom, laat ons vooral focussen op integratieinitiatieven allerhande, de autochtonen komen immers sowieso. Die reactie krijg je tegenwoordig: dat er heel veel geprobeerd wordt, met weinig resultaat, en dat de autochtonen zich stilaan verwaarloosd voelen. Gevolg: ze brengen hun kinderen naar nog wittere scholen, etc etc etc.

    Lastig probleem, en weinig mensen in het beleid die het willen zien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s