kokkerellen

Kokkerellen, ik doe dat de laatste tijd iets vaker dan vroeger maar het blijft bij slechts 1 à 2 keren per week. En dat ik daar nooit iets van durf te zeggen of te tonen op mijn blog, is vooral omdat ik een irritante stresskip ben in de keuken, dat wil je niet meemaken. En dan is fotograferen of dingen opschrijven er niet meer bij.

Het wordt langer, mijn lijstje met gerechten waarvan ik met de grootste stelligheid durf te beweren dat er niemand op deze planeet ze lekkerder kan klaarmaken dan ikzelf. Dat is gelogen maar een kok mag niet bescheiden zijn, vind ik.

Sinds Lena naar de zwemles gaat, mag Zita mij elke zaterdag helpen in de keuken. Dat is een beproeving voor iemand die niet kan delegeren, ik ben mijzelf aan het bijscholen op dat vlak. Vorige week haalde ik de gehaktballetjes nog allemaal terug uit de kom, om dan achter Zita haar rug de mismaakte modellen opnieuw tot een rond balletje te rollen. Ik ben dan vreselijk kwaad op mezelf.

Met één kind samen koken, is voor mij al op eieren lopen. Het is bij dat soort activiteiten dat de kinderen aanvoelen wie de geroutineerde schooljuf hier in huis is. Ik heb nog veel te leren, dat is duidelijk.

cake

cake

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s