de nek, het vervolg

Sinds het vorig medisch bulletin is er eigenlijk niet veel veranderd.

Ik ben wel opnieuw gaan mountainbiken —Ename Cup in Zwalm— en ben uiteraard zo lomp geweest om niet bij wijze van probeersel de 25km of 35km te doen maar heb meteen het lastigste parcours van de 50km uitgefietst (en uitgelopen want een groot deel van het parcours was onberijdbaar door aanhoudende regen en eh… fietsfile).

Is het omwille van mijn oestrogeendominante thuis- en werksituatie dat het manneke-in-mij keihard toeslaat als ik een keertje niet op één van die twee plaatsen vertoef? Ik weet het niet maar ’t kan lastig zijn.

En dan ben ik donderdag opnieuw naar de kliniek geweest, waar de dokter mij de rugschool heeft afgeraden. Er is misschien een zeer beperkt gamma oefeningen dat ik zou kunnen doen maar alle bewegingen waarbij mijn nek moet draaien zijn uit den boze in mijn geval (waar er artrose in ’t spel is).

De dokter heeft mijn drugs geüpgraded (Tradonal Retard en Tetrazepam) en heeft ook een halve wenkbrauw gefronst omdat ik mijn afspraak voor een cortisonespuit (cervicale epidurale) had afgebeld. Ja. Zwijgt.

Ik moet mij nu vooral koest houden + altijd op mijn zij slapen + nooit meer naar links of rechts kijken zonder mijn hele lichaam mee te bewegen + nooit meer omhoog kijken zonder plat op mijn rug te gaan liggen + rechtop zitten met mijn rug tegen de leuning + zo weinig mogelijk op computer werken + alleen nog lesgeven in lokalen waar het bord omlaag en omhoog kan schuiven.

Als dat er voor zou kunnen zorgen dat ik kan leven met aanvaardbare pijn, dan vind ik dat eigenlijk nog meevallen.

prospectie

Gisteren had ik mezelf anderhalf snipperuur toebedeeld en bracht ik een bezoek aan onze toekomstige fabriek. Vooral de straten in de onmiddellijke omgeving wilde ik zien. Onderstaande foto’s zijn allemaal genomen binnen een straal van één kilometer rond het Manchestergebouw.

Sint-Antoniuskaai

Bachtenwalle

Augustijnenkaai

Lievekaai

Niet alleen één van de schoonste buurten binnen de 19e-eeuwse gordel maar ook één van de rustigste en stilste. Dat het maar snel einde 2012 is.

Ik weet dat elke aap met een kodak zich hedentendage een fotograaf waant. Fotograferen heb ik nooit geleerd en ik heb er ook geen talent voor. Maar toen ik gisteren met mijn camera door de stad wandelde, voelde ik mij een toerist in eigen stad en dat werkt bijzonder therapeutisch. Ik denk dat ik maar eens ga uitkijken voor een cursus of zo.

ajje bajje zegt

Gaat dat bij andere kinderen eigenlijk ook zo? De taalontwikkeling van onze meisjes is niet bij te houden, bijna elke dag horen we heelder nieuwe zinnen uit hun mond maar dan blijken ze bepaalde woorden die ze al heel lang kennen toch niet correct uit te spreken. Precies die woorden die ze al van bij het begin fout zeggen, ook al zeg je honderd keer opnieuw hoe het wel moet.

Bij Lena is dat bijvoorbeeld kraks, dat betekent straks. En dat blijft ze dus hardnekkig fout zeggen, ook al kan ze perfect het woord straat uitspreken. Voor toilet zegt ze vaker tawet dan twalet, terwijl het tot enkele maanden geleden nog ta-la-wet was.

Ook Zita maakt de laatste tijd fantastisch volmaakte volzinnen waar wij van achterover vallen. Maar dan roept ze plots het volgende:

“Ajje Bajje zegt, ben je zelf!!!”

Vreemd toch? Want woorden die ze vanaf de eerste keer juist uitspreken zullen ze zelden nog fout uitspreken. Bijvoorbeeld Lena, die heeft weinig moeite met vreemde namen: Amy Winehouse, David Bowie, Barack Obama,… allemaal perfect uitgesproken. Dan vraagt ze bijvoorbeeld “wie dat liedje zingt” en dan antwoord ik een keer of drie na elkaar: “Dat is Meshell Ndegeocello” en dan zegt Lena:

“Komt er KRAKS nog een liedje van Meshell Ndegeocello?”

death ride in the port of ghent

En dat was mijn eigen domme fout. Deze middag had ik een afspraak in het Gentse Havenbedrijf maar ik had de route niet voorbereid. Wel nog snel het adres (Kennedylaan 32, Desteldonk) in googlemaps kunnen intikken en daarop besloten om gewoon langs de Kennedylaan te fietsen, kwestie van niet te moeten zoeken.

Dom, dom, dom.

een raar fietspad in de Kennedylaan

Met de fiets op de schouder de Kennedylaan overgestoken en dan via de pechstrook verder gefietst en dan tussen de vrachtwagens voorgesorteerd en de havenpijltjes gevolgd en dan de brug over tot aan het Havenbedrijf. Levensgevaarlijk. Mijn knieën knikten nog toen ik in de lobby zat te wachten.

Gents Havenbedrijf

Ach had ik maar beter opgelet bij de postjes van fietsbult over de haven en over de Kennedylaan. Want er is een fietsroute van Oostakker naar de haven, op voorwaarde dat je niet veel verder dan de Skaldenstraat moet zijn. De terugweg verliep een pak veiliger.

fietsboulevard in de Haven van Gent

dat is iets raars

Dan lig je daar heeltegans parcheggiato in de zetel omdat de weerslag van een veel te korte nacht na een trouwfeest zichzelf had uitgesteld tot maandag.

Dan schraap je al je moed en ledematen bijeen om toch nog je sporttas te maken om nog net op tijd maar doodvermoeid en op het randje van ziek te arriveren voor een groepsles neig afzien op ne velo — op het bord staat Xtreme Cycling als ik me niet vergis.

Dan kom je 2 uur later als herboren thuis en wil je niks liever dan je schoon kostuum aantrekken om opnieuw te gaan feesten, weg vermoeidheid, weg neerslachtigheid.

Sport, dat is iets raars.
Er is vast een wetenschappelijke verklaring voor maar toch, het is iets raars.

juffrouw Lena

Een paar dagen geleden: Zita wil plots niet meer op het potje, met veel show en veel pretentie staat ze rechtop in haar broek te plassen. Ik sta mij behoorlijk druk te maken — understatement — terwijl opeens Lena tussenbeide komt met een wit blad papier. Zegt ze:

Kijk Zita, als jij op het potje gaat, dan teken ik voor jou een bloemetje. En als je dan nóg een keer op het potje gaat, dan teken ik nóg een bloemetje. Is ’t goed zo?

Deze morgen haalt Lena Zita uit haar bed, zo gaat dat elke dag — eigenlijk is het ochtendritueel iets ingewikkelder, Lena wacht tot haar konijntjeswekker op “wakker” springt, spurt dan razendsnel naar ons bed om op fluistertoon te zeggen dat het konijntje wakker is en loopt dan pas naar de kamer van Zita — dus, deze morgen, Lena doet het licht aan op de kamer van Zita en ziet dat haar nachtpotje is ingezegend, dat is nog nooit gebeurd. We horen een onderwijsleergesprek.

Zita, heb jij vannacht pipi gedaan op het potje?

jaaaaaaaaaaa !!!

En is jouw pampertje dan droog?

jaaaaaaaaaaa !!!

Dan ga ik voor jou nog een bloemetje tekenen, jij bent een flinke meid!

Onze taak zit er eindelijk op. Iemand een babysit nodig?