stopcontact

Alexander De Croo is vandaag langs Gent gepasseerd.

een stopcontact

Advertenties

kerstmis is de kermis niet

Niemand die daar om vraagt, zelfs de kinderen niet, eigenlijk.
(’t is te zeggen toch niet op voorhand)

lichtvervuiling

lichtvervuiling

Het is afschuwelijk lelijk, het maakt lawijt en surtout: ’t is veel te koud voor kermis.
Afschaffen die handel, meneer de burgemeester.

Er is *kuch* toch geen kat die daar geld aan geeft, overigens.

2 minuten geluk voor 2 euro

a year has passed since I broke my nose

Deze middag zat ik helemaal alleen in de auto. Een gelukzalige gebeurtenis, al was het maar omdat je dan liedjes kan beluisteren en effectief iets kan horen van de songtekst. Ik denk dat zelfs de tegenliggers mijn verwondering hebben opgemerkt toen ik het volgende hoorde:

“A year has passed since I wrote my note, (…)”

Ik hou echt niet van The Police en het was een generatie geleden dat ik dat nummer nog eens had gehoord. Al die tijd was ik in de waan dat Zijne Stingheid het volgende ten berde bracht:

“A year has passed since I broke my nose, (…)”

Kom ik thuis en wil ik dat stante pede toevoegen aan kissthisguy.com, staat het er toch al wel niet op zeker.

Ik voelde mij direct een klein beetje minder stom, een klein beetje.

(n)emo

Lena had aan Sinterklaas de dvd van Finding Nemo gevraagd. Ze speelt al jaren met een knuffel van Nemo — ooit speciaal voor ons bijeengespaard met de krant of zo — maar ze weet nog maar pas dat Nemo eigenlijk een filmvis is. Op school leerden ze namelijk over vissen en ze bekeken daar een fragment van de film. Sinterklaas heeft de brief goed gelezen want vorige week lag de dvd naast Lena haar sneeuwbottinetje — film niet meer te koop in de winkel maar wie Sint, die vindt.

We hadden op voorhand gezegd dat er ook droevige stukken in de film komen en dat het uiteindelijk allemaal goedkomt. We hadden het ook voelen aankomen en er ons naast gezet, na vijf minuten was ’t al prijs: de clownvismama die darwingewijs wordt opgegeten, de nog ongeboren broertjes en zusjes van Nemo ook. Lena huilde tranen met tuiten, ontroostbaar. In onze armen heeft ze nog de hele film uitgekeken. En van Darwin heb ik maar gezwegen.

Vanavond wilde ze absoluut opnieuw naar Finding Nemo kijken.

“En ik ga niet wenen! Ik ga niet wenen! Echt niet!”

De dramatische openingsscène… Lena geeft geen kik, ha!

Een paar minuten later wordt Nemo ontvoerd door een duiker-tandarts. Lena staat op, komt naar mij, trekt een heel ernstig gezicht, kruipt op mijn schoot, legt haar hoofd in mijn oksel, begint te schokken, te huilen. Tranen met tuiten.

Het is allemaal de schuld van haar vader en van haar moeder. Ik heb mij dat zelf ooit afgeleerd, dat emo-gedoe bij films, toen ik een jaar of 12 was, boys don’t cry ge weet wel. Maar dus ook de schuld — vooral — van haar moeder. Ik weet niet of Nele dat graag zal lezen maar ontkennen zal ze zeker niet: er worden hier nogal wat filmscènes bekeken met een deken of kussen voor de ogen, ik moet dan vertellen wanneer de ondraaglijk spannende of gruwelijke scène gedaan is en ik mis mij altijd. Humor.

Misschien dat het lastig kan zijn maar ik vind het toch een gave, zich compleet kunnen verliezen in een verhaal. Ikzelf kan dat niet meer, ik kijk naar een bleitfilm en als het echt bleiterig wordt dan begin ik te zappen of kijk ik naar de afwas in de keuken (een open keuken heeft voordelen).

In de cinema is het ontsnappingsgedrag al wat moeilijker maar ik blijf me ten allen tijde bewust van de regen buiten of van het parfum van de mensen op de rij vóór mij. Bij Nele is dat anders, zij is de reden waarvoor mensen films maken.

Ik herinner me alsof het gisteren was: tien jaar geleden, Sphinx Cinema, Dancer in the Dark. En dan, een kwartier na het einde van de film, ergens in Gent. Hetgeen tien jaar later feilloos door haar dochter zou worden geïmiteerd bij het bekijken van Finding Nemo.

Veel schoner zal het leven niet worden.

winteractieplan: het sop, de kool, de dode fietser

Deze week in het nieuws:

  • Winteractieplan krijgt positieve evaluatie‘ (Knack)
  • Winteractieplan doorstaat eerste test‘ (De Standaard)
  • enzovoort enzovoort

Deze post was nooit verschenen indien minister Crevits vorige maand niet in elk interview zou beweerd hebben dat de fietspaden zijn opgenomen in het Winteractieplan. Maar ze heeft het gezegd en ik vind dat ministers niet mogen liegen, al vind ik Crevits eigenlijk een bijzonder sympathieke madam.

Spijkers op laag water? Daar doe ik niet aan mee. Want ik zou foto’s kunnen tonen van ontelbare ondergesneeuwde Gentse straten maar dat doe ik niet, daar is het immers voor zowel automobilist als tweewieler oppassen of afstappen, dus daar valt het eigenlijk nog mee wat de veiligheid betreft. Ik kan dat misschien ambetant vinden maar ik kan daar wel mee leven. Bovendien zijn dat niet de belangrijke fietsassen (alhoewel, alhoewel, bijvoorbeeld het stukje Nieuwland-Huidevetterskaai-Minnemeers-Goudstraat is zeer druk en toch een onberijdbare ijspiste, het bevat ook steile hellingen en bochten, maar soit, we gaan niet te negatief doen)

Wat ik dan wél ongelooflijk schandalig vind, zijn die sneeuwvrij gemaakte (en dus snelle) verkeersaders waar de fietspaden een levensgevaarlijk sneeuw- of sneeuwdretspad zijn en waar geen strooimachine of geen sneeuwruimer naar kijkt. Dat gaat dus niet over isolate gewestwegen, dat gaat over de fucking Gentse R40 waar je als fietser met gevaar voor eigen leven tussen de auto’s moet gaan fietsen.

Of erger nog: de Vliegtuiglaan.

Spoorwegovergang aan Afrikalaan.

Op de Muidebrug. Spekglad.

De volledige R40 tussen Dampoort en Muide = Dok Zuid en Dok Noord, in beide richtingen. Levensgevaarlijk.

Ik ben niet snel bitter en zuur maar nu ben ik echt boos.

En wat die dode fietser betreft, die komt er wellicht niet. Want de meesten vinden het onverantwoord om nu te fietsen. En dus heeft het Winteractieplan gelijk. Oef, geen 800km file, de economie gered.