(n)emo

Lena had aan Sinterklaas de dvd van Finding Nemo gevraagd. Ze speelt al jaren met een knuffel van Nemo — ooit speciaal voor ons bijeengespaard met de krant of zo — maar ze weet nog maar pas dat Nemo eigenlijk een filmvis is. Op school leerden ze namelijk over vissen en ze bekeken daar een fragment van de film. Sinterklaas heeft de brief goed gelezen want vorige week lag de dvd naast Lena haar sneeuwbottinetje — film niet meer te koop in de winkel maar wie Sint, die vindt.

We hadden op voorhand gezegd dat er ook droevige stukken in de film komen en dat het uiteindelijk allemaal goedkomt. We hadden het ook voelen aankomen en er ons naast gezet, na vijf minuten was ’t al prijs: de clownvismama die darwingewijs wordt opgegeten, de nog ongeboren broertjes en zusjes van Nemo ook. Lena huilde tranen met tuiten, ontroostbaar. In onze armen heeft ze nog de hele film uitgekeken. En van Darwin heb ik maar gezwegen.

Vanavond wilde ze absoluut opnieuw naar Finding Nemo kijken.

“En ik ga niet wenen! Ik ga niet wenen! Echt niet!”

De dramatische openingsscène… Lena geeft geen kik, ha!

Een paar minuten later wordt Nemo ontvoerd door een duiker-tandarts. Lena staat op, komt naar mij, trekt een heel ernstig gezicht, kruipt op mijn schoot, legt haar hoofd in mijn oksel, begint te schokken, te huilen. Tranen met tuiten.

Het is allemaal de schuld van haar vader en van haar moeder. Ik heb mij dat zelf ooit afgeleerd, dat emo-gedoe bij films, toen ik een jaar of 12 was, boys don’t cry ge weet wel. Maar dus ook de schuld — vooral — van haar moeder. Ik weet niet of Nele dat graag zal lezen maar ontkennen zal ze zeker niet: er worden hier nogal wat filmscènes bekeken met een deken of kussen voor de ogen, ik moet dan vertellen wanneer de ondraaglijk spannende of gruwelijke scène gedaan is en ik mis mij altijd. Humor.

Misschien dat het lastig kan zijn maar ik vind het toch een gave, zich compleet kunnen verliezen in een verhaal. Ikzelf kan dat niet meer, ik kijk naar een bleitfilm en als het echt bleiterig wordt dan begin ik te zappen of kijk ik naar de afwas in de keuken (een open keuken heeft voordelen).

In de cinema is het ontsnappingsgedrag al wat moeilijker maar ik blijf me ten allen tijde bewust van de regen buiten of van het parfum van de mensen op de rij vóór mij. Bij Nele is dat anders, zij is de reden waarvoor mensen films maken.

Ik herinner me alsof het gisteren was: tien jaar geleden, Sphinx Cinema, Dancer in the Dark. En dan, een kwartier na het einde van de film, ergens in Gent. Hetgeen tien jaar later feilloos door haar dochter zou worden geïmiteerd bij het bekijken van Finding Nemo.

Veel schoner zal het leven niet worden.

Advertenties

3 gedachtes over “(n)emo

  1. Heel mooi. Ik ga ook volledig mee in films. Dus met kussen voor mijn ogen als het akelig is. En tranen als het triestig is. Vorige week heb ik “Komt een vrouw bij de dokter” gehuurd. Ik heb hem zelf even op pauze gezet, zo triestig vond ik het (lees: zo aan het bleiten was ik). Eigenlijk lucht dat gebleit gewoon enorm op. Hier en daar doet een mens kleine verdrietjes op zonder dat hij/zij weent. Soms, bv bij een trieste film, laat je al die kleine verdrietjes eruit. Of klinkt dat te melig?

  2. Mooie ode aan uw madam(men).
    En nee, juffrouw Baele, dat is niet te melig. Bij mij 3 zakdoeken vol tijdens de film, en dat viel mee. Tijdens het lezen van het boek was het een volledige doos Kleenex :-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s