basiliek

Basiliek Onze Lieve Vrouw Onbevlekte Ontvangenis Oostakker-Lourdes

Advertenties

een baby

Een derde dochter? Wij zouden daar gelijk voor tekenen.

Op voorwaarde dat ze ’s nachts ergens anders het kot op stelten zet en op voorwaarde dat ze overdag even fantastisch is als die lieve Mia die wij vanavond even op uitleen kregen. En op voorwaarde dat ze nooit ziek is en nooit moet hoesten. En ze moet al proper op haar eigen zijn en ook zelf haar pyjama kunnen aandoen. Enfin.

een baby op bezoek

Manchester (2)

Oei, de tijd passeert zonder ons lastig te vallen. We zijn al bijna drie maand verder en het moet schijnbaar nog beginnen bougeren. Geen nood echter, gelijk wij spreken zijn de architecten hun potlood aan ’t slijpen.

Less is more mag in de politiek dan niet zo goed gelukt zijn maar zeg nu zelf, dit ontklede gebouw, welk een schoonheid:

manchestergebouw

manchestergebouw

manchestergebouw

(een ander uitzicht, dat vanop de 4e 3e verdieping, is foto van de dag vandaag)

[meer foto’s op flickr]

lilla spöket laban

Het was tot ongeveer vandaag perfect mogelijk om hun vrijetijdsbesteding verlicht despotisch in te kleuren.

Zelfs indien ze zogezegd carte blanche zouden krijgen in een speelgoedwinkel, dan nog zou hun keuze verfijnd gemanipuleerd worden door het ouderlijk farizeïsme en zouden ze nooit de kassa passeren met een schminkdoos van barbie.

Maar ze worden ouder, ook slimmer. En ze worden steeds vaker beïnvloed door alles en iedereen: de speelplaatsretoriek, de kleren van de prom queen, de peer pressure, de lokzang van de commercie.

Zo vraagt Lena al weken wanneer we eens naar “die film van die Zwarte Megamindy” gaan kijken. Dat heeft ze dus niet van ons. En die speelt alleen in Kinepolis en daar zijn wij allergisch aan.

Dus wij deze middag naar Studio Skoop voor Spookje Laban. Ze hebben genoten van begin tot eind, ze zijn er zot van. Wij 1 – Zij 0 (*sardonische bulderlach*)

róisín

Ik ben mijn schade zo’n beetje aan ’t inhalen sinds ik kortelings computer en koptelefoon gebruik om muziek te beluisteren.

Tien jaar geleden kon je met mij niet in affront vallen tijdens een muziek-quiz maar ongeveer in diezelfde tijd moet ik de tram een keer gemist hebben en ik loop er sindsdien nog altijd achter.

Door het soort werk waar ik onmogelijk naar de radio kan luisteren en het soort huis waar een radio het moet afleggen tegen omgevingsgeluid of televisie, moet ik eigenlijk mezelf verplichten om nog eens naar muziek te luisteren. Om dan telkens te ontdekken hoe zalig dat is.

En om te bewijzen dat ik achterloop. Hoor ik deze week voor het eerst Overpowered van Róisín Murphy — grandioos! — en maak ik me op dat moment de bedenking dat het toch lang geleden is dat we nog eens iets van Moloko* gehoord hebben. Hoe achter kan een mens wel niet zijn.

(*heil aan Wikipedia, die ik langs deze weg wil feliciteren met het tienjaarschap)

gemolesteerd

De agressor is een peuter van haar klas en hij wou in den beginne alleen maar spelen, in de zin van knuffelen en zoentjes geven. Maar Zita vond dat niet zo aangenaam en dus schoot ze waarschijnlijk in een colère. Actie-Reactie-Reactie.

gemolesteerd

Hij houdt niet van vrouwen die nee zeggen en dus besloot hij aan te vallen. Bovenop Zita en met zijn tanden in haar gezicht. Dat gebeurde in de gang want het (nood)klasje van Zita — een selectie van de vroege instappers — is ongeveer de grootte van een normale gezinskeuken en veel te klein voor 20 kleuters, dus spelen er al eens kindjes in de gang. Maar niemand had het opgemerkt, we weten dus niet hoe lang dat spelletje geduurd heeft.

De lieve juf, die doet alleen maar haar uiterste best en heeft ook geen ogen op haar gat, ze was er het hart van in. En de ouders van die jongen zullen daar ook wel van verschoten zijn, denken wij.

En morgenvroeg haar allereerste zwemles.

vingers in de neus, enfin, in de oren, en dan tralalalalalalalalala

Meneer Beke, misschien nog even ter verduidelijking?

Maar nee, ik bedoel “nee, maar”, wij hebben op geen enkele manier de stekker, eh, in de ring gegooid, dat heeft u ons in elk geval niet zien doen en trouwens de bewering dat er een dwerg op de koord zat houdt echt geen jota, eh, geen pas, allez ja, acta mest, en ik kan alleen maar herhalen wat ik gisteren wou gezegd hebben maar dat u niet wilde horen en dat was overigens ook mijn oproep gisteren, dat ik dat dus nooit zou gezegd hebben, toch niet op die manier, dat is althans mijn meest intieme overtuiging, dat wij niet op alle frieten zout leggen, die hoeven dus in elk geval dan ook niet gedramatiseerd worden en daarbij het is niet onze fout, laat dat duidelijk zijn, dat ik letterlijk zou hebben gezegd “alvorens de onderhandelingen kunnen worden opgestart” dat laat ik dan ook voor uw rekening mevrouw, ikzelf hou me bezig met politiek, niet met perceptie, en als ik even mag eindigen met een oud-Engels gezegde, ik geloof dat het origineel van de Griekse wijsgeer Admiral Freebee was, “baby, you and me, sounds like a recipe for disaster” al is het misschien wat precair om dat met zoveel woorden te zingen, en hypocriet, dat vooral, dus ik ben gisteren gewoon eerlijk geweest mevrouw, en nu ook eigenlijk, in tegenstelling tot al de rest, in feite. Denk ik.

in de reeks ‘goed voor één keer’

Zonder Nele naar het SMAK met een kind dat nergens kan afblijven en een kind dat zich in het epicentrum van de waarom-fase bevindt.

Maar ze vonden het ongelooflijk de max, het smak.

smak

smak

Ik mocht geen foto’s nemen, werd mij verteld toen ik er al twee had gemaakt.
Dus hielden wij ons verder onledig met kunstzinnige dialogen.

“En waarom ligt het hoofd van die meneer op de grond?”

“En waarom heeft die man op dat schilderij een blote vrouw in zijn mond?”

“En waarom mag ik daar niet aankomen? Dat is toch een gewone veegborstel? Waarom hebben ze hier niet opgeruimd?”

“En waarom staat hier een kruis op de grond? En waarom daar niet? Papa? Papa?”

Mocht ik een cyborg zijn, dan zou ik voor een bezoek aan het SMAK een audiobestand uploaden naar mijn stembanden en die dan zo instellen dat ik automatisch elke 10 seconden “Dat weet ik niet, Lena” uitspreek. Of een random-functie met een oneindig aanbod aan willekeurige antwoorden, ’t is mij gelijk.

Maar het SMAK? Ik denk dat ik daar gemiddeld één keer per 18 maanden kom en ik ben meestal onder de indruk van één bepaalde tentoonstelling en dan heel wat minder van de andere tentoonstellingen. En dat was deze keer niet anders.

Hareng Saur vond ik bijzonder de moeite maar die andere dingen — installaties van plastieken buizen, videobeelden van de zee, … — daarvoor krijg je mij niet in een museum.

Ik bedoel, ik vind dat iedereen het recht moet hebben om afval in een hoekje te vegen en dat kunst te noemen, ook alle begrip voor het legioen kunstenaars dat geil wordt van witte vlakken op een witte muur, zolang ze maar van mijn belastingen blijven.