in de reeks ‘goed voor één keer’

Zonder Nele naar het SMAK met een kind dat nergens kan afblijven en een kind dat zich in het epicentrum van de waarom-fase bevindt.

Maar ze vonden het ongelooflijk de max, het smak.

smak

smak

Ik mocht geen foto’s nemen, werd mij verteld toen ik er al twee had gemaakt.
Dus hielden wij ons verder onledig met kunstzinnige dialogen.

“En waarom ligt het hoofd van die meneer op de grond?”

“En waarom heeft die man op dat schilderij een blote vrouw in zijn mond?”

“En waarom mag ik daar niet aankomen? Dat is toch een gewone veegborstel? Waarom hebben ze hier niet opgeruimd?”

“En waarom staat hier een kruis op de grond? En waarom daar niet? Papa? Papa?”

Mocht ik een cyborg zijn, dan zou ik voor een bezoek aan het SMAK een audiobestand uploaden naar mijn stembanden en die dan zo instellen dat ik automatisch elke 10 seconden “Dat weet ik niet, Lena” uitspreek. Of een random-functie met een oneindig aanbod aan willekeurige antwoorden, ’t is mij gelijk.

Maar het SMAK? Ik denk dat ik daar gemiddeld één keer per 18 maanden kom en ik ben meestal onder de indruk van één bepaalde tentoonstelling en dan heel wat minder van de andere tentoonstellingen. En dat was deze keer niet anders.

Hareng Saur vond ik bijzonder de moeite maar die andere dingen — installaties van plastieken buizen, videobeelden van de zee, … — daarvoor krijg je mij niet in een museum.

Ik bedoel, ik vind dat iedereen het recht moet hebben om afval in een hoekje te vegen en dat kunst te noemen, ook alle begrip voor het legioen kunstenaars dat geil wordt van witte vlakken op een witte muur, zolang ze maar van mijn belastingen blijven.

Advertenties

6 gedachtes over “in de reeks ‘goed voor één keer’

  1. Nee, Ivan, daar geen belastingen bijsleuren! Belastingsgeld moet ook dienen om je af te vragen of je dit kunst vindt en te besluiten dat jij dat niet vindt, ook al vinden anderen dat wel. En dat is echt wel goed besteed geld. Vind ik dus. En zolang ze dingen maken als Hareng Saur, sla je de andere zalen toch gewoon over.

    1. Het is niet zo dat ik vind dat mijn belastingen alleen maar mogen dienen voor hetgeen ik oké vind. Maar langs de andere kant vind ik wel dat de werkende minderheid in dit land veel te veel belastingen moet betalen en dat dat onder andere komt door inefficiëntie (voorbeeld: lange wapper), gebrek aan durf (voorbeeld: overbodige senaat), angst voor impopulaire beslissingen en ga zo maar door. En één van die vele redenen is in mijn ogen ook “foute keuzes”, gelukkig kunnen we daarover van mening verschillen en over discussiëren.
      Een grote familie kan niet naar de musical “Oliver” gaan kijken omdat ze de dure tickets niet kan betalen (wegens het ontbreken van subsidies). Ze kunnen wel zo goed als gratis gaan kijken naar witte krijtstrepen waar een benevelde kunstenaar vast een prachtig filosofisch concept heeft bijgedacht, daar heb ik het dus moeilijk mee. Ik vind getatoeëerde varkens ook leuk maar ik vind niet je daar belastingen aan moet geven, enkel en alleen om nog maar wat discussie op te wekken over het fenomeen “kunst” (want dat kan je altijd als je daar zin in hebt).

  2. Hareng Saur was inderdaad dik de moeite (zeker het deel in het MSK).
    Ik ben in drie seconden door de busjeszaal gestapt. Ook niet mijn meug.

  3. Gelukkig moest je niet je SD kaartje inleveren. Heb hetzelfde al meegemaakt in Museum M Leuven (na 2 filmpjes en 10 foto’s), maar nog nooit in Muhka Antwerpen en Verbeke foundation.
    Moderne kunst is meestal wel zot genoeg om ook kinderen te entertainen.
    Mijn kinderen hebben meestal meer copyright waarde dan de spullen die er toevallig achter staan :-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s