de helemaal nieuwe oude vismijn

De voorkant — aan het Sint-Veerleplein — is nog niet klaar maar de achterkant vind ik bijzonder geslaagd.

oude vismijn

oude vismijn

oude vismijn

En naar verluidt is ’t daar goed van eten.

Advertenties

eksalflks

Onvoorstelbaar hoe snel Lena aan het veranderen is. Een voorbeeld: ze heeft haar eigen kamer ontdekt. Waar het eerste beste conflict vroeger in een driftbui of huilbui resulteerde, trekt Lena tegenwoordig met pruillip naar haar kamer. Dan doet ze haar deur toe en maakt een tekening of leest een boek. Dat kan vijf minuten duren, dat kan 2 uren duren. Wij houden Zita uit de buurt en klaar is kees.

Deze morgen. We hadden ons boos gemaakt op Lena en ze ging onmiddellijk met boze blik naar haar kamer. Geen vijf minuten later komt ze terug met een tekening.

Lena schrijft "ik zal flink zijn"

“Kan je ’t lezen, papa?”

Ja.

“Lees het maar!”

L.E.N.A.

“Nee! De andere letters!”

Eh… Jij mag het lezen.

“Ik zal flink zijn.”

*smelt*

pensioengerechtigd

Een halve dag in de tuin gewerkt en het doet zeer in elke vezel van mijn lijf.
(weinig dingen zo overroepen als het genot van een eigen tuin)

Voor de rest geen klachten, een bijzonder fijn buitenweekend.

Zita

Zaterdagvoormiddag met Zita een onvoorziene wandeling van 2 uren gemaakt (wegens de combinatie ‘gesloten krantenwinkel’ + ‘krantenverslaving’). Zaterdagnamiddag een partijtje gehad. Zondagvoormiddag fietsrijschool gaan spelen in een veilige groene kinderlong.

En dan dus deze namiddag mijn lijf mismeesterd. De arbeidsvreugde, een megamiscanthuswortelstronk, hebben we met twee naar de andere kant van de tuin moeten tillen. Terwijl ik nu pas op diverse fora lees dat daar eigenlijk geen beginnen aan is, een overwoekerde Miscanthus uitdoen. (uitgraven met een kraan is een oplossing)

de ruimte

We hebben ons over wel meer dingen verbaasd in Amsterdam.
Maar de ruimte!

Of dat nu ruimte is voor voetgangers of fietstaxi’s of bromfietskarren of bakfietsen, het maakt niet uit. Bijna nergens is de stad verkeersvrij gemaakt en toch is er voldoende plaats voor iedereen, in het bijzonder voor de assertieve fietsers die altijd en overal hun voorrang op hun fietsboulevards opeisen met haastig belgerinkel.

Over die bakfietsen had ik eigenlijk nog een boompje op te zetten…
maar ik word daar zo moe van.

(amsterdam) brede voetpaden

(amsterdam) oosterdok

de musea

We zijn in totaal 51 uren in Amsterdam geweest. We wilden vooral geen druk programma en ook niks van moeten, dus hebben we het museumbezoek beperkt zodat we voldoende tijd hadden voor rondslenteren, winkelen, koffie drinken, zelfs cinema (True Grit gezien, geweldige film!)

Omdat ik tijdens mijn vorige verblijf — in 1998, vijf maanden Erasmus — ongeveer alle Amsterdamse musea heb bezocht, was ik een moeilijke klant. Toch hebben we opnieuw Van Gogh gedaan en ook opnieuw Anne Frank. En alweer danig onder de indruk. Sinds mijn vorig bezoek is het Anne Frank Huis uitgebreid met een bijbouwmuseum waar ze ook interactieve nadenk- en bewustmakingstraining doen. Het doet bijvoorbeeld heel vies om bepaalde nieuwsfeiten anno 2011 te horen en daar zonder veel fantasie een soort jodenster bij te kunnen denken.

de amsterdammer

En wij ons maar de hele tijd zitten afvragen hoe het komt dat al die Amsterdamse allochtonen op bus en tram, in winkels en restaurants, de godganse dag van dat sappig Nederlands met elkaar praten… terwijl dat in Gent eerder uitzondering dan regel is.

Heel stom van ons. Er zijn namelijk geen allochtonen in Amsterdam, dus logisch dat ze Nederlands praten. En al is de arbeidsmarkt er nog verre van evenwichtig en al is de integratie er nog verre van harmonieus, toch vermoed ik dat ze in Amsterdam een jaar of vijftig vooruit lopen op de evolutie in Vlaamse steden… and counting.

Ik neem De Pijp als pars pro toto voor Amsterdam. Die wijk is niet in een schuifke te steken. Zoals je wel van de Gentse Sleepstraat zonder overdrijven kan zeggen dat het een Turkse straat is, zo kan je van de winkels, cafés en restaurants in De Pijp onmogelijk zeggen in welk werelddeel ze allemaal thuishoren. Bovendien begint alles er meer en meer door elkaar te lopen.

Wij gingen bijvoorbeeld eten in een restaurant dat er op het eerste zicht nogal Marokkaans uitzag, we gingen binnen en het eerste liedje dat we hoorden was Turkse muziek, we werden bediend door een schone jongen met een Papiaments accent, we aten basmati-rijst met nog allerlei lekkere dingen, we dronken er rode wijn uit Spanje en we rekenden af op z’n Vlaams. En eigenlijk doet het er compleet niet toe, het was er gezellig, kleurrijk, goedkoop en lekker — en dat is wat telt.

mopjesdag met Lena

Lena zit volledig in de mopjes. Gisteren had ze de hele dag het zot in de kop en vertelde ze de ene zelfverzonnen onnozele mop na de andere om vervolgens nauwelijks bij te komen van het lachen, genre “Nee dat is geen melk, dat is miekamoelapielalala, hahahahaha!” Dus haar mopjes zijn nog niet van het allerbeste niveau. Heel af en toe zitten er wel al goeie tussen.

Papa, weet je wat ik voor Zita heb getekend?

Nee, wat?

Een feest! Met een konijn en vlagjes!

Ah ja.

Maar de taart is op.

(…)

Weet je niet waarom de taart op is?

Nee. Waarom is de taart op?

Omdat ik nog geen taart kan tekenen.

(en de timing zat helemaal goed… nog een jaar of twintig en we moeten tickets voor de Capitole kopen om Lena te zien)