bijgaardepark

Ik durf al een keer vies zijn op de Stad — het overkomt mij meer dan vroeger — maar voor de Gentse parken: alle lof.

Soms bakfietsen we bijvoorbeeld naar het fantastische Sint-Baafskouterpark maar ik was ook al een tijdje benieuwd naar het fonkelnieuwe Bijgaardepark op de Malmarsite.

De moral was goed vandaag, de benen ook. Dus wij naar het Bijgaardepark: een echt ravotpark. Zowel de chaotische ligging als de originele speeltuigen zijn een plezier voor de kinderen (die ik heb moeten uithongeren om mee naar huis te krijgen).

bijgaardepark

bijgaardepark

bijgaardepark

[nog foto’s]

“(…) even leek William zich van plaats te vergissen in de koets (…)”

Wat er gisteren in de gazet stond. ‘Het Journaal’ heeft gemiddeld bijna een miljoen kijkers per dag, terwijl dat vijf jaar geleden nog 600.000 was (net als ‘Het Nieuws’ toen en nu nog steeds). Een onrechtstreeks gevolg is het ontslag van Eric Goens, directeur informatie bij VTM.

‘Man bijt hond’ gaat weg bij VRT, vermoedelijk gaan ze ‘Het Journaal’ dan een half uurtje verlengen. Misschien dan ook de nieuwsredactie afschaffen, alles Human Interest. Met uw belastingen.

[trouwfoto’s die u gisteren niet te zien kreeg]

of ik nog fiets?

Ayup, zeg ik dan.

Vrijdag nog eens Destelbergen gedaan, vandaag Wachtebeke.

Er ook telkens naartoe gefietst (en terug) omdat het veel te warm is om de mountainbike op onze Thule te zetten en dan eventueel naar de Vlaamsche Ardennen te rijden. En ook wel omdat de fietstocht naar de startplaats ideaal is als opwarming (de terugweg is weliswaar altijd afzien) (maar afzien kan ook wijs zijn) (met de zon op je snoet en het verstand op nul).

Een bijzonder schone route trouwens, die van Wachtebeke. Vooral de streek van het Heidebos.

Het grote voordeel van dit droge weer is dat het achteraf maar 10 minuutjes duurt om de fiets af te spoelen en de ketting te smeren, ik heb het niet zo voor tzjokvlabberpladutselen in de modder om dan nadien 3 uren te moeten poetsen.

En of het nog zeer doet in de nek?

Eh, ja, en in de knie en in de rug vooral. Maar dat doet niet zóveel minder zeer dan wanneer ik niet op de fiets zit, dus het gaat nog. Zolang ik helemaal alleen fiets en dan af en toe de tijd neem om mijn rug te rechten en mijn kin een paar seconden op mijn borstbeen te leggen (daar wordt mijn nek-hernia namelijk blij van).

brussel

We zouden met ons gevieren vandaag op studiereis naar Brussel gegaan zijn. Maar dan bleek Zita gisteravond voor de elvendertigste keer met hoge koorts in de zetel te parkeren (en ondertussen alweer aan de antibiotica). En toen zei Lena dat ze het maar een klein beetje heel raar zou vinden om alleen met mij naar Brussel te toeren — ook al had ze geen benul van wat ze zich daarbij kon voorstellen aangezien Lena zelf eigenlijk de aanleiding voor de trip is geweest (toen ik vorige week voor mijn werk naar Brussel moest en toen ze dan vroeg of Brussel ook in Oostakker ligt).

Voor een allereerste kennismaking met onze hoofdstad konden we moeilijk voorbij Manneke Pis en het Atomium. Dus wij deze morgen met de fiets, de trein, de andere trein en de metro naar de Heizel om daar tussen Japanners en andere toeristen in het rijtje aan te schuiven voor de lift naar de hoogste van de negen bollen, enfin, volgens Lena zijn het er acht (en zij kan het weten want ze heeft alle bollen geteld).

wachten op de metro

in brasserie plattesteen

Ge kunt niet geloven welk een deugd dat heeft gedaan.

[nog foto’s]

een kunstwerk

Niemandsland in de Oude Dokken: de driehoek tussen Azïestraat, Chinastraat en Koopvaardijlaan.

Voor het voorbijrazend verkeer een stuk braakgrond met een restje fabriek. Zelfs de eenzame fietser zou het nooit hebben opgemerkt, ware het niet dat hij even stopte om zijn jas uit te doen. Een kunstwerk.

kunstwerk

Wacht, even inzoomen…

kunstwerk

kunstwerk

kunstwerk

Ik vind het schoon.

In dat fabriekspand wonen — denk ik — krakers.
En die hebben 2 ganzen om het kunstwerk te bewaken.

kunstwerk