tuinwerken deboom

Geef toe, er zijn minder geschikte familienamen.

Ik zit zonder stem, dat is nog al gebeurd maar nu was het lang geleden. Die stem komt wel terug, denk ik. (ze ligt in mijn bed)

Maar nee, stel nu: mijn stem komt nooit meer terug… tot welk quasi-stemloos beroep zou ik me dan laten omscholen? Gedichtenschrijver? Koperdief? Souffleur? Tuinman! Ik word tuinman.

Het klinkt misschien een beetje raar voor iemand die de eerste 30 jaar van zijn leven het zonder tuin heeft moeten stellen (in het beste geval een koerke van een paar betonnen dals) maar er schuilt een tuinman in mij.

Soms klaag ik dat het hard werken is. Dat is enkel omdat het geen gewoonte is. Voor de rest niks dan pluspunten. Ik merk dat ik in de tuin niet alleen stemloos maar ook zo goed als stressloos ben. Ik krijg het op mijn heupen van een scheve potloodstreep maar een verkeerd gesnoeide tak laat me helemaal Zen.

november 2007

mei 2011
coté jardin

thor en nils komen spelen

(ze mogen hun lief meebrengen maar ze moeten wel in de tuin blijven, dat is de afspraak)

een nieuwe schommel

Ik zou dat wel zien zitten, eigenlijk. De natuur de natuur laten, de elementen hun ding laten doen en af en toe wat bijknippen. En dan vragen: “Moet ge daar een factuurke van hebben madam? Of wilt ge liever een stukske zo regelen?”

het accident

We zouden er nog iets schoons van gemaakt hebben, van dat weekend dat door omstandigheden tot één dag gereduceerd was. En dat het niet zou gemankeerd hebben want we hadden tickets voor de première van de nieuwste productie van kindertheater 4hoog: KEIK!

Toen we na een prachtige toneelvoorstelling naar huis fietsten, de Dampoort al voorbij, werd Zita-op-de-aanhangfiets-achter-Nele van het fietspad gemaaid door een auto die uit de Dendermondsesteenweg kwam. De fietshelm heeft misschien haar leven gered, ik heb ze zien neerkomen met haar hoofdje op het asfalt, een ferme smak.

Wij vermoeden dat Zita er met de schrik en wat hoofdpijn en wat schrammen van af is gekomen — want het aanpikfietsje is volledig rond zijn as weggeslingerd en heeft zo de grootste schok opgevangen — al raadt de dokter ons aan om nog een paar dagen af te wachten. Maar het is nog geen middernacht en ik ben al twee keer naar boven moeten crossen omdat ze in haar slaap begon te wenen, dus die schrik zou wel eens wat langer kunnen duren en ook een weekje nachtmerries kunnen betekenen.

Maar het accident. En hoe dat eigenlijk nooit mag kunnen gebeuren. Ik weet niet hoe je als automobilist daarover denkt… maar gesteld dat je door het zonlicht verblind wordt op het moment dat je het gevaarlijkste kruispunt van Gent moet oversteken… eh, ik zou stoppen, denk ik. Het is eigenlijk niet te begrijpen dat een fiets met volwassene+kind mét fluo-oranje vlagje, niet opgemerkt wordt als die loodrecht voor uw voorruit passeert. Of wacht. Zou het. Zou het dat de kermis-attracties op het Antwerpenplein de aandacht volledig opeisten terwijl de auto in een vlot tempo bleef doorrijden over het zebrapad en dan over het fietspad? Ik fietste (met Lena achterop) vóór Nele+Zita en om één of andere reden had ik een voorgevoel en keek ik achterom en zag ik alles gebeuren. Ik was al aan het krijsen vóór de inslag maar het heeft niet geholpen.

Getuigen en lieve mensen bij de vleet, dat was geen probleem. En ook de auto-meneer was er het hart van in, hij heeft alle schuld op zich genomen, ook nadien bij de politie. En hij is verzekerd en helemaal in orde met zijn papieren. (ik moet eerlijk bekennen dat ik dat laatste niet had verwacht, aangezien hij in een soortement Nederduits had gevraagd of we Russisch konden spreken nadat ik mijn voornaam had vermeld).

En ik wilde ook nog iets heel positiefs zeggen over de politie, dat ze vriendelijk en geduldig en luisterbereid waren (zowel na het ongeval als ’s avonds bij ons thuis). Maar toen alles afgerond was, zei één agent nog domweg het volgende:

“Ik wil zeker geen steen werpen hoor, maar, eh, eigenlijk is het daar toch veel te gevaarlijk om met kinderen te fietsen.”

Kzaboem, padaf.

Wat een fucking defaitistische gedachte is mich dat jong.