archeologen in spe

Lena en Zita wilden weten waar ik gisteren had uitgehangen. Ik toonde wat foto’s en de geschiedenisleraar in mij werd wakker. Tot mijn verbazing haakten ze niet af maar stelden ze honderdduizend ‘waarom’-vragen. Ik probeerde met de grootste moeite uit te leggen wat het verschil was tussen ons leven en dat van 3000 jaar geleden.

Maar ze wilden toch eens gaan kijken, zoals echte “argigologen”.

Project Hogeweg: archeologen in spe

Project Hogeweg: archeologen in spe

Project Hogeweg: archeologen in spe

Project Hogeweg: archeologen in spe

3 maanden geleden zag de Bernmaaieweg er nog boerenplattelandelijk uit, dat is nu lichtjes anders.

Project Hogeweg: archeologen in spe

[meer foto’s]

Advertenties

over honger (of moord)

De toespraak die Jean Ziegler niet mocht houden op de Salzburger Festspiele:

Zeer vereerde dames en heren,

Elke vijf seconden sterft een kind jonger dan tien jaar van de honger. Elke dag verhongeren 37.000 mensen en bijna een miljard mensen zijn permanent ernstig ondervoed. In datzelfde wereldvoedselrapport van de FAO (de Voedsel- en Landbouworganisatie van de VN) – waar elk jaar deze cijfers in staan – is ook te lezen dat de landbouw in zijn huidige fase van ontwikkeling perfect in staat is om het dubbele van de wereldbevolking normaal te voeden.

Conclusie: er is geen objectief gebrek, er is ook geen fataliteit voor deze dagelijkse slachtpartij van de honger die in ijzige normaliteit voortgaat.

Een kind dat van honger sterft, werd vermoord.

Sterven gebeurt overal op dezelfde manier. Of het nu in de Somalische vluchtelingenkampen is, in de sloppenwijken van Karachi of de slums van Dhaka, de doodsstrijd doorloopt dezelfde etappes.

Bij ondervoede kinderen zet het verval zich na enkele dagen door. Het lichaam gebruikt eerst de suiker- en dan de vetreserves op. De kinderen worden lethargisch en dan almaar magerder. Het immuunsysteem gaat onderuit.

Diarree versnelt de uitputting. Mondontstekingen en infecties aan de ademhalingswegen veroorzaken verschrikkelijke pijnen. Dan begint de roofbouw van de spieren. De kinderen kunnen niet meer overeind blijven. Hun armen bengelen krachteloos naast hun lijf. Hun gezicht wordt als dat van oude mensen. Dan volgt de dood.

De omstandigheden die leiden tot deze duizendvoudige pijnen zijn echter gevarieerd en vaak complex.

Kijk bijvoorbeeld naar de tragedie die zich momenteel in Oost-Afrika afspeelt. In de savannes, vlakten of bergen van Ethiopië, Djibouti, Somalië en Noord-Kenia zijn 12 miljoen mensen direct met honger bedreigd. Al vijf jaar zijn de oogsten er ontoereikend. De bodem is hard als beton. Naast de droge waterputten liggen uitgedroogde runderen, geiten, ezels en kamelen. De vrouwen, kinderen of mannen die nog enige kracht hebben, zijn op weg naar de kampen die door de UNHCR, het VN-agentschap voor Vluchtelingen, zijn opgezet.

Bijvoorbeeld naar het kamp in Dadaab op Keniaans grondgebied. Daar verdringen zich al drie maanden meer dan 400.000 hongervluchtelingen. De meesten komen uit het naburige Zuid-Somalië waar de met Al Qaeda gelinkte Al-Shabaab-milities strijd leveren. Sinds juni treden dagelijks 1.500 nieuwe vluchtelingen uit de ochtendnevel. In het kamp is al lang geen plaats meer. De poort in de omheining van prikkeldraad is gesloten. Voor de poort voeren de VN-ambtenaren een selectie door. Slechts enkelingen die nog een levenskans hebben, komen er door.

Het geld voor een intraveneus dieet – dat een kind als het er niet te erg aan toe is, er in twaalf dagen kan bovenop brengen – ontbreekt. Het Wereldvoedselprogramma (WFP) van de VN dat de voedselnoodhulp moet verzorgen, vroeg op 1 juli een bijzondere bijdrage van 180 miljoen euro aan de VN-lidstaten. Er werd slechts 62 miljoen euro gestort. Het normale budget van het Wereldvoedselprogramma bedroeg in 2008 zes miljard dollar. In 2011 is dat gezakt tot 2,8 miljard dollar.

Waarom? Omdat de rijke donorlanden – in het bijzonder de EU-landen, de VS, Canada en Australië – miljarden euro en dollar moesten betalen aan hun lokale banken: om het interbancair krediet terug op gang te brengen en om de speculatiebandieten te redden. Voor de humanitaire noodhulp en de reguliere ontwikkelingshulp bleef en blijft er bijna geen geld over.

Door de ineenstorting van de financiële markten hebben de hefboomfondsen en andere grootspeculanten zich op de landbouwgrondstoffenbeurzen gestort (zoals de Chicago Commodity Stock Exchange). Met termijncontracten en futures drijven ze de basisvoedselprijzen naar astronomische hoogten.

Een ton graan kost vandaag 270 euro op de wereldmarkt. Die prijs lag een jaar geleden ongeveer op de helft. Rijst steeg met 110 procent. Maïs met 63 procent.

Wat zijn de gevolgen? Ethiopië, noch Somalië, Djibouti of Kenia kunnen voedselvoorraden aanleggen. Hoewel de ramp al vijf jaar eerder voorspeld werd.

Daarbovenop komt nog dat de landen in de Hoorn van Afrika gebukt gaan onder hun buitenlandse schuldenlast. Voor infrastructuurwerken ontbreken de middelen. In Afrika ten zuiden van de Sahara is slechts 3,8 procent van de bebouwbare grond geïrrigeerd. In Wollo, Tigray en Shoa in het Ethiopische hoogland of in Noord-Kenia en Somalië is dat nog minder. De droogte doodt ongestoord. Deze keer zal ze vele tienduizenden slachtoffers maken.

Veel rijken, grootbankiers en CEO’s van deze wereld komen samen in Salzburg. Zij zijn de veroorzakers en de meesters van de kannibalistische wereldorde.

Wat is mijn droom? De muziek, de poëzie – kortweg de kunst – brengen de mens buiten zichzelf. De kunst heeft wapens die de analytische geest niet heeft: ze prikkelt de toehoorder, dringt door de dikste betonlaag van het egoïsme, de vervreemding en de afstand.

Zij treft de mensen in hun innerlijk, beweegt hen tot onverwachte emoties. En plots breekt de verdedigingsmuur. De neoliberale winstwaan valt in stof en as.

In het bewustzijn dringt de realiteit, ook de stervende kinderen, door.

In Salzburg kunnen wonderen gebeuren: het ontwaken van de meesters van de wereld. De opstanding van het geweten.

Maar geen angst, die wonderen zullen in Salzburg niet gebeuren.

Ik word wakker. Mijn droom kan niet onrealistischer zijn. Het kapitaal is overal en altijd sterker dan de kunst. Onsterfelijke reusachtige mensen, zo noemt Noam Chomsky de concerns. Vorig jaar – zo zeggen de statistieken van de Wereldbank – controleerden de 500 grootste privébedrijven 52,8 procent van het bruto nationaal product of alles wat er in één jaar aan wereldrijkdom wordt geproduceerd.

De totaal ontketende, totaal ongecontroleerde winstmaximalisatie is hun strategie. Het maakt niet uit wie er aan het hoofd staat van het concern. Het gaat niet om zijn gevoelens of zijn kennis. Het gaat om het structurele geweld van het kapitaal. Is hij onvoldoende productief? Dan wordt hij van het directieniveau verdreven.

Tegen de ijzeren wet van de kapitaalaccumulatie zijn zelfs Beethoven en Von Hofmannsthal machteloos. “L’art pour l’art”, schreef Théophile Gautier in het midden van de 19de eeuw. De stelling van de autonome kunst die los staat van elke sociale werkelijkheid beschermt de machtigen voor hun eigen emoties en de eventuele verandering van hun hart.

De hoop ligt in de strijd van de volkeren in het Zuiden, van Egypte en Syrië tot Bolivia en in de geduldige en nauwgezette opbouw van een radicale oppositie in de westerse landen.

Kortom, in de actieve, consequente, coherente, democratische organisatie van revolutionair antigeweld. Er is leven voor de dood. De dag zal komen dat mensen met elkaar zullen leven in vrede, rechtvaardigheid, rede en vrijheid, bevrijd van de angst voor materiële nood.

Moeder Courage, uit het gelijknamige toneelstuk van Bertolt Brecht legt die hoop uit aan haar kinderen:

“Es kommt der Tag, da wird sich wenden.
Das Blatt für uns, er ist nicht fern.
Da werden wir, das Volk, beenden
Den großen Krieg der großen Herrn.
Die Händler, mit all ihren Bütteln
Und ihrem Kriegs- und Totentanz
Sie wird auf ewig von sich schütteln
Die neue Welt des g‘meinen Manns.
Es wird der Tag, doch wann er wird,
Hängt ab von mein und deinem Tun.
Drum wer mit uns noch nicht marschiert,
Der mach’ sich auf die Socken nun.”

Dank u,
Jean Ziegler

[via De Wereld Morgen]

het speelplein

Onze kinderen zijn vandaag voor de eerste keer naar het speelplein geweest en ze vonden het de max — *insert mixed feelings* — en wij ook.

Het speelplein. Dat bestond helemaal niet in de negorij waar ik mij door veel te lange zomervakanties voetbalde. Maar later heb ik nog jaren als monitor op diverse speelpleinen gelopen en heb ik ook nog een stuk of twintig schoolvakanties opgeofferd om monitorencursus te geven. Ik slaap nog elke nacht naast één van de herinneringen.

Het leek mij ook een enthousiaste monitorenploeg op dat speelplein. En het deed echt raar om plots aan de andere kant van de inschrijvingstafel te staan, zo zonder verkleedkleren aan.

het einde in zicht

Hoofdpijn en de ultieme poging om het lawaai te verhuizen van binnen naar buiten:

“Kijk! Daar! De zon!”

Maar toen ze zich omdraaiden was er niks dan wolk.

Vanavond gaan we nog naar Ka-Bal en dan is ’t schaap zo goed als de preut af.

Heel veel dingen gezien. Over een paar dingen geschreven:

En voor die meer dan honderd (!) andere Gentse-Feesten-blogjes: gentblogt.be heeft zichzelf weer overtroffen dit jaar.

de feesten

Het kloteweer. We maken er het beste van.

Niet naar de feesten gaan is geen optie — het zijn Gentse Feesten meneer — al vroeg Lena deze morgen heel spontaan of Contador weer ging koersen vandaag. En kansjalara, daar heeft ze het ook vaak over.

Vandaag staat een zware buitendag op het programma, dag- en avondshift, maar gisteren zaten we gezellig binnen, zowel ’s middags als ’s avonds.

Dus voor alle feestverslagen: één adres!

pompoenen

Een paar weken geleden heeft Nele pompoenen gezaaid. Die dag dat ik de compostbakken heb overgezet en geen blijf wist met de vrijgekomen veel te pure compost.

Het is halfweg juli en de pompoenen are taking over onzen hof, ik stuur Stephen King alvast een mailtje.

pompoenen

project keukentafel

Toen we gisteren terugkeerden uit Nederland waren de kinderen bij thuiskomst nogal ontgoocheld dat er nog steeds geen keukentafel in de keuken stond. De kaboutertjes, wie gelooft die mensen nog?

Er was een rustdag vandaag, vóór de Alpen worden beklommen en vóór MiramirO in alle hevigheid losbarst en ik aan een lading reportages begin, voor Gentblogt uiteraard.

Ons eerste Ikea-meubel waar geen inbus aan te pas komt.

nieuwe keukentafel

nieuwe keukentafel

nieuwe keukentafel

Ik weet wel dat we maar met 4 zijn maar ik heb de tafel meteen op groot formaat (6 pers.) geïnstalleerd. Tot vandaag was ik niet overtuigd van het nut van een keukentafel maar nu er plaats vrijkomt voor een krant naast mijn bord…

nieuwe keukentafel

[Norden eettafel]

gelezen

De avonden in De Achterhoek waren een tikkeltje minder rock’n’roll dan de avonden in Oostakker. En helemaal offline, dat ook, dat ook.

Dus ik heb nog eens gelezen.

  • Zomerhuis met zwembad, Herman Koch
  • De maagd Marino, Yves Petry

Vooral genoten van De maagd Marino, daar was ook wat meer eten aan.

Zomerhuis met zwembad heb ik ook graag (en zeer snel) gelezen maar het bleef niet hangen tijdens de leespauzes, al is het zeker een vakantieboek-aanrader, in het bijzonder voor vaders van dochters.

Zeddam, De Grafelijke Torenmolen

Zoals dat gaat op reis, de ongeplande dingen zijn het leukst.

We fietsten via Zeddam naar Montferland en passeerden ’s morgens toevallig De Grafelijke Torenmolen, de oudste nog werkende windmolen van Nederland, 600 jaar oud alstublieft.

Zeddam, Torenmolen

Uitzicht op een fractie van Montferland.

Zeddam, Torenmolen

De molenaar was net aangekomen en zei ons dat we konden helpen, het was geen grapje. De wieken moesten aan de andere kant van de molen want de wind was gekeerd. Normaal deed deze gepensioneerde vrijwilliger daar een vol uur over maar samen hebben we ’t in een half uurtje kunnen klaren, hard labeur.

Zeddam, Torenmolen

Maar dan moest er nog vanalles gebeuren. En nog dingen insmeren met reuzel.

Zeddam, Torenmolen

En de zeilen inspannen.

Zeddam, Torenmolen

De molenaar hield van de redevoering, dat kwam goed uit want wij hadden de tijd op zak. We zijn er pas vertrokken nadat Zita van de trap gedonderd is (omdat ze geen handje wilde geven).

(note to self: volgende keer mijn mountainbike meenemen)

Zeddam

De Hoge Veluwe

Zet mij op een fiets, geef mij een verse neus van groen en ik ben het gelukkigste kind van de wereld.

De Hoge Veluwe

De Hoge Veluwe

De Hoge Veluwe

De Hoge Veluwe

De Hoge Veluwe, 20 jaar geleden moet ik daar eens geweest zijn maar ik herinner mij daar dus helemaal niks meer van, het kan bijna niet anders of ik heb eens per abuis mijn leven van vóór ik 18 was gewist van de harde schijf.

Arnhem

Toen we Arnhem bezochten was het de hele dag aan het stormen en was het ook nog eens bezig met niet op te houden met regenen.

We vermoeden dat Burgers’ Zoo groter en indrukwekkender is dan Planckendael maar we hebben ons tot het indoor gedeelte moeten beperken. Niet omdat we geen regenjassen bij hadden maar omdat er takken op kinderhoofdjes gingen waaien.

Ook geen foto’s van het fenomenale Park Sonsbeek, daar zijn we toen gaan schuilen in het watermuseum.

Arnhem, watermuseum

Een paar dagen later, toen we van de Hoge Veluwe kwamen, zijn we nog even gestopt in Arnhem. Die dag dat de opklaring langer duurde dan de bewolking.

Arnhem

Nijmegen

Toen we maandag vertrokken naar De Achterhoek, zijn we even langs Nijmegen gereden, de oudste stad van Nederland.

Het wordt stilaan een gewoonte: onderweg een stad aandoen in plaats van een benzinestation, da’s toch al ietsiepietsie slower travelling dan gewoon doorsjezen naar het vakantiehuisje.

Nijmegen, Kronenburgerpark

Het was die dag nog zomer, herinneren wij ons nu.

Nijmegen

Veel hebben we niet gezien maar onze eerste indruk was onmiddellijk dat we nog een keer moeten terugkomen, al was het maar omdat de Waal daar zo indrukwekkend is.

Nijmegen, Waal

klusjesdag

We zouden samen naar zee rijden om de kinderen te halen. Maar in het kader van de zelfredzaamheid is Nele een keer alleen in de file gaan staan. Ik had nog in extremis naar de klusjesdag op het werk kunnen gaan maar dan had ik mijn kleren moeten aandoen vandaag. ’t Is altijd iets.

Ik denk dat ze zal verschieten als ze thuiskomt… een nieuwe tafel voor haar overlockmachine.

werktafel voor overlock

De overlock die nog in de doos zit.

overlock

Een halve draai met de bureaustoel en ze switcht van overlocktafel naar laptop.

werkruimte voor Nele

We zitten nu wel zonder keukentafel maar da’s het minste.

weg keukentafel

(…) wiede wiede wiede woe-oep, komt als ik roep

Ik heb het voor de zekerheid nog even gecheckt (neen).

Elke zucht, elk rollend oog, elke stilte is propaganda, verkiezingen of geen verkiezingen. Er zal meer nodig zijn dan een frietrevolutie maar ik ben al lang afgehaakt.

’t Is te zeggen, ik lees het allemaal, ik lees alles. En bij sommige analyses is er instemmend geknik.

De Wever is trouw aan zijn geloof. Het is geen rocket science om vast te stellen dat hij daarmee de politieke situatie bemoeilijkt, maar wat ze verziekt, zijn politici die niet verder kunnen kijken dan de navel van een ander. Tien jaar nadat Stefaan De Clerck de ampersand introduceerde, is de nieuwe CVP eindelijk gearriveerd. Het nietszeggende discours is hetzelfde gebleven, maar de akelige leegte die daar achter gaapt en die enkel wordt gevuld met de adem van een andere politicus, is onuitgegeven.

[via Peter Casteels op ‘Apache’]

Ook Tim Pauwels slaat nagels met koppen.

wellness

We doen daar normaal niet onnozel over en gaan gewoon naar de cinema als we iets te vieren hebben. Maar wegens nog steeds niet bekomen van die mislukte-videoclip-die-het-leven-probeert-uit-te-leggen-met-bijbelquotes, zouden we vandaag toch een keer iets anders gaan doen.

Vroeger pleegden wij al eens een sauna hier of daar. En nóg vroeger, toen ik vlakbij woonde, ging ik geregeld naar Aqua Azúl.

Per grote uitzondering hadden we beslist dat we vandaag een beetje te veel euro’s (*) hadden en dat dat dringend op moest. En daarom reserveerden wij, meer dan last minute, een privé-sauna voor ons alleen. Genieten!

Nee, het is daar echt het neusje, in Kajuit37.
(note to self: volgende keer toch vragen om de knuffelrockmuzak uit te zetten)

Of misschien proberen we volgende keer ook eens een andere privé-sauna in de buurt: daar of daar of daar of daar of daar of daar of ergens anders.

’t Is dat het naar nóg nóg smaakt.

(*) en dat van “te veel euro’s”, da’s relatief natuurlijk, een keer op restaurant gaan kost evenveel in euro’s — in kilo’s dan weer niet.