geluk

Lena komt deze middag thuis met een gelukshangertje.
Ze zegt dat ze nu elke dag geluk zal hebben.

[5 minuten later]

Papa, wat is ‘geluk’, eigenlijk?

[35 minuten en een zwaar filosofisch gesprek later]

Dan moeten die kindjes in Somalië een gelukshangertje maken, kzalkeerzeggen aan de juf.

Advertenties

niet meteen voor herhaling vatbaar

Gisteren in een nazomerzonnetje langs de waters naar Eeklo gefietst. Zalig.
Maar de terugweg is minder zalig, dat had ik moeten weten, eigenlijk.

Omdat alternatieve fietsroutes nauwelijks verlicht zijn en omdat ik pas rond 22u naar huis kan vertrekken — na mijn avondles — ben ik veroordeeld tot de N9. Say. No. More.

Tussen 22 en 23u is het blijkbaar happy hour op de gewestwegen. Auto’s vlammen dan 100 km/u waar ze 70 km/u mogen, terwijl 70 km/u al ruimschoots te veel is om een fietser op een halve meter voorbij te zoeven.

Fietspaden op Vlaemsche Verbindingswegen, dat is heel erg erg. Smalle witte streepjes als enige buffer tussen Koning Auto en de Middenstand Regeert Het Land. Putten en barsten en verschillende soorten wegdek naast elkaar: een lijntje asfalt naast (en 5cm hoger dan) een stukje macadam, gevolgd door scheve klinkertjes.

Resultaat is dat ik volgende week in de auto zit op dezelfde N9 en dat ik het dus nog onveiliger maak voor alle dappere fietsers.

En wat onze fietsminnende Mevrouw de Minister van Strooizout ook mag beweren… er is geen fietsbeleid in Vlaanderen. Geen.

Nee, dan in Gent. Daar heeft het stadsbestuur onlangs beslist om het eerste kwartier betalend parkeren voor iedereen eh… niet-betalend te maken. Voor een kleine boodschap: neem de auto!

cassettes

Morgen doen wij nog een keer van rommelmarkt.
Maar we hebben meer materie dan er in de auto kan geplurd.

Naast een massa dingen en kleren en speelgoed — Nele haar winkel — verkopen wij ook nog cassettes.

cassettes

Niet alleen VHS maar ook nog Compact Cassettes.
Of nee, dat laatste toch niet, ik krijg het niet over mijn hart.

cassettes

Ik heb mij de hele avond onnozel gezocht naar een toestel dat cassettes kan afspelen, wij hebben dat niet meer. Misschien dat ik maar eens naar de rommelmarkt moet gaan.

“het zweepje is het nieuwe zwart”

Stond vandaag op de voorpagina van DMUZE, in de schier eindeloze reeks misbaksels zoals er dagelijks bijeengebrainstormd worden op redacties van vrouwenbladen: ‘Saai is het nieuwe sexy’.

‘DMUZE is het nieuwe reklaamblad’, zeg ik.

Maar ik kan er echt niet meer tegen. Geadverteerd Glossy van 100 kilo per gazet, enkel en alleen om meer papier te verkopen dan De Standaard. Ik denk dat ik maar eens voorgoed stop met weekendkranten te kopen. En wachten op een nationale boycot van de krantenwinkelfederatie.

Volgens Wouter Verschelden — wie? eh, dat is de hoofdredacteur van De Morgen — is die wekelijkse papierdoos per lezer hét antwoord op het “vluchtige internet”. Er is alvast één man die dat gelooft: Hugo Camps, die heeft het over “de krant als esthetische ervaring”. (maar niet vluchtig hoor, neen)

bataviabrug

Het blijft spannend!
Tekst en uitleg op Gentblogt. (en schone foto’s van Thierry!)

De timing van een paar maanden geleden is dus aangepast.
Fietsbult zei het ook al.

Zoek de verschillen…

timing

Aan de overkant — zie Thierry zijn foto’s — ziet het er dus veel spectaculairder uit. Maar daar ben ik nog niet geraakt omdat er geen brug is, ’t zijn lappen.

bataviabrug

krak

Ik dacht, ik doe het hofkot eens open. Maar ik liep door een spinnenweb terwijl de eigenaar, een dikke vette tempelier, niet van mijn brilglazen wilde. De rest is geschiedenis.

krak

En ik moet subiet gaan lesgeven en ik vind nergens mijn prehistorische bril terug. Ik heb wel nog een zonnebril op sterkte. Dat wordt lachen vanavond, in een lokaal zonder daglicht.

1 september, and now for something completely different

Ik heb het opgezocht, het is de allereerste keer dat ik zal lesgeven op 1 september. Zelfs niet in dat jaar dat ik meneer speelde in het secundair onderwijs, een schooljaar dat pas begon op 2 september omdat de echte meneer toen zijn kat had gestuurd. (éénseptemberstress doet rare dingen met de mensen, jawel)

Maar vanavond mag ik er al aan beginnen, mijn nieuwe schooljaar start met een cursus internet aan ongetwijfeld lieve mensen. En voor de rest zal ik me dit schooljaar onledig houden met ict-vorming aan mensen die sollicitatietraining volgen. En nog voor de rest zal ik in het open leercentrum werken als begeleider van leertrajecten en oplosser van problemen. En nog meer voor de rest zijn er nog een aantal werkgroepen waar ik echt goesting in heb.

Ik heb 12 jaar NT2 gegeven en het beste was er al een tijdje af, dat was trouwens volledig mijn fout. Gelukkig heb ik een werkgever die begrip heeft voor voortijdige midlife symptomen.

Zo zo, een heuse carrièrewending, dat was nog eens lang geleden.

tot zover de hernia

Pas na meer dan een uur in de wachtzaal had ik de moed om het te durven vragen, of ik wel in hun dagplanning stond. Dat bleek niet zo te zijn en mijn gelijk werd pas erkend toen ik mijn afsprakenkaartje toonde. En nee, ik kon echt niet langer blijven.

Een patiënt in een ziekenhuis is bij voorkeur een werkloos wezen zonder notie van tijd, dat is zowat in alle ziekenhuizen het geval. Iemand die vóór of na of tussen de werkuren op consultatie wil komen, past niet in dat plaatje. Behalve dan bij mijn nek-specialist, die is relatief stipt en hij is daar redelijk uniek in. Dat het vandaag in de soep draaide was een vergissing die abuis was, zullen we maar met de mantel der filantropie bedekken.

Maar evengoed zal het nog een tijdje duren eer ik durf te bellen voor een nieuwe afspraak, ik vrees dat ik een beetje te gearticuleerd afscheid heb genomen.

Gelukkig had ik een zinloze fietstocht om mij af te reageren.

En nog een weblog, waarvoor dient dat anders?