honderd euro

Er is post.

We krijgen 100 euro van de verzekering van de meneer die die keer in mei op Zita was gereden.

De ideale aanleiding om mij nog eens serieus op te winden over de Kamikazestad die “Gent Fietsstad” is — dat was alweer een tijdje geleden.

Zoals over de gevaarlijkste aller Gentse invalswegen: de Antwerpsesteenweg. Met een platitude zou ik kunnen zeggen dat er waarschijnlijk eerst doden moeten vallen vooraleer het schepencollege deze zaak ernstig neemt. Maar dat doe ik niet omdat we de fase van de dode fietsers al gepasseerd zijn. Helaas.

Lena kan goed fietsen. En straks is ze 6 jaar. Ik zou het fantastisch vinden om op een zonnige zaterdag met mijn dochter naar Gent te fietsen. Lena zou dat ook fantastisch vinden. Maar het kan niet.

Voor ons zijn er 2 manieren om Gent binnen te geraken: Dampoort of Muide. Het eerste is geen optie meer, dat hebben we dus geprobeerd. Dan de Muide, dat traject doe ik zelf elke dag. Ook op die route zijn we het punt van de dode fietsers al gepasseerd. Muidepoort en Voormuide zijn niet minder dan levensgevaarlijk.

In Muidepoort en Voormuide rijden de auto’s tussen 8u en 8u30 niet sneller dan 0,01 km/u, waardoor het onveiligheidsgevoel nog meevalt. Ik spring dan met mijn stuur over de autospiegels, op die plaatsen waar de afstand tussen linkerspiegel-van-geparkeerde-auto en rechterspiegel-van-auto-in-file net niet breed genoeg is voor een fietsstuur — gaan werken is altijd een beetje mountainbiken. Maar soms heb ik geen zin om te springen, dan klap ik de rechterspiegels dicht van die auto’s waarvan de bestuurders vinden dat ook de fietsers maar achter hen in de file moeten aanschuiven en daardoor geen plaats vrijhouden aan de rechterkant.

Al ligt de schuld natuurlijk in de eerste plaats bij het carrément ontbreken van een fietspad op een drukke invalsweg naar Gent. En zo zijn we weer aanbeland bij “Gent Fietsstad”, één van de strafste leugens uit de geschiedenis van de Gentse gemeentepolitiek.

Mijn stem, op 14 oktober 2012, zal toch iets meer kosten dan 100 euro. Zelfs meer dan de belofte om alweer nieuwe fietspaden te leggen tussen autoweg en parkingstrook, een idee waar alleen iemand met een morbide gevoel voor verkeersveiligheid kan opkomen.

met een sparretje door cultuurclub uitgenodigd voor ballen van sint

Ik moest ergens in de buurt van de Kouter zijn en toen ik naar huis fietste was het eh… een beetje later en moest ik slalommen tussen de verwaaide bloempotten met kerstboompjes. Ik heb er eentje kunnen redden.

een cadeautje van Culture Club

Het blijkt een uitnodiging voor Santa’s Balls. Ik heb niks tegen Engels — ik gebruik het graag en vaak — maar toch erger ik me mateloos aan organisaties die uitsluitend nog communiceren in het potjes-Engels. Jammer dat je die ergernis moeilijk kan uitspreken zonder in het Calimero-hoekje van Bourgeois zijn taalrichtlijnen gedrumd te worden.

’t Is dat ik al iets te doen heb op “sat 24” of ik ging het eens gaan zeggen, daar in de Cultuurclub.

En straks zijn het weer “sales” in de “shops”. Ondertussen zullen wij de nieuwe Gentenaren verder verplicht inburgeren en NT2-les geven, dankyouwel.