drek drek drek

Ik denk dat ik het gemist heb, iemand heeft de stille dagen afgeschaft.

Vroeger had een werkjaar toch altijd een paar rustpunten hier en daar, nee? Tegenwoordig komen wij uit verlof ergens halverwege augustus en worden we pas halverwege juli uit de mallemolen geslingerd.

Om het met de woorden van de directeur te zeggen: “Clowns, dit is niet goed!”

Er wordt druk gedaan op het werk, er wordt druk gedaan met feestjes en gedoe, er wordt druk uitgeoefend op elkaar en iedereen vindt dat zwaar. En dan is er nog de druk die ik mezelf opleg, het moet wel spannend blijven natuurlijk.

Hoog tijd voor blogdip #37.

guvaalukur slang

Lena vraagt: “Papa, hoe schrijf je ‘SLANG’?”
Zeg ik: “Met de ‘N’ en de ‘G’“.
Zegt zij: “Oké, dan ben ik klaar.”

guvaalukur slang

Of ze nog veel tekent?
Yup, het houdt niet op. Bandwerk.
Dat zal nog steeds niet minder dan 10 tekeningen per dag zijn.

Elke donderdagavond proberen wij ons huis een beetje op te ruimen, om niet op de black list van de poetscentrale te belanden. Sommige tekeningen houden we bij maar de meeste gaan dus verloren.

Wat er bijvoorbeeld vandaag op de tafel grond lag:

Lena tekent een beer

hut is voor papa

Lena tekent een vrolijk meisje

tekening van een prinses, voor mama

dagen zonder vlees

Ik heb meegedaan met Dagen Zonder Vlees.

’t Is te zeggen, ik heb mij geregistreerd en geprobeerd om het concept te volgen zoals het concept bedoeld was: een vleeseter die probeert om gedurende de vastenperiode heel wat vleesloze dagen in te lassen, dus niet om 40 dagen lang geen vlees te eten.

Mijn DZV-tellertje zegt dat ik meer dan 200m² aan ecologische voetafdruk heb ingeboet. Ongeveer de helft van de 40 dagen geen vlees gegeten. Vooral in het begin ben ik flink geweest.

De campagne is dus voorbij en ik denk niet dat ik vegetariër zal worden, dat niet. Maar ik ben er wel zeker van dat ik niet plots méér vlees ga eten dan tijdens de DZV-campagne. Het is me namelijk goed bevallen, die afwisseling.

Ook veel nieuwe dingen ontdekt. Maar hummus op mijn boterham? Nee bedankt, ik eet nog liever tien bruine boterhammen met tomaat en komkommer.

In Gent is het natuurlijk niet moeilijk om zonder vlees door te komen, Gent is Veggie Town. Zelden ook zo lekker gegeten als de voorbije maanden — want ik was stiekem al eerder begonnen — in Avalon en in De Warempel en in Komkommertijd en in die honderdduizend andere adresjes waar je lekker vegetarisch kan eten in Gent. Maar dat is ook een beetje de fout van de vrolijke vleesvrije collega.

manneke en jeanneke

Een dagje gebrusseld. Omdat Zita nog nooit Manneke Pis had gezien. En ook wel een beetje omdat de paasvakantie een vakantie met pralinévulling mag zijn.

De website Uit in Brussel heeft een pagina Kids in Brussel met goede ideeën en geanimeerde wandelingen van 2 kilometer. Wij kozen voor ‘Manneke en Jeanneke’ (pdf).

Een leuke wandeling met 2 flinke dochters. We hadden hen op voorhand gezegd dat dit een eerste test was, dat als ze dit konden meestappen zonder om de 5 meter te zagen dat ze niet meer kunnen of willen of dat ze honger of dorst hebben, dat we dan misschien zouden overwegen om hen mee te nemen op city trip volgend jaar. Misschien.

Maar Manneke en Jeanneke. Stom dat ze Jeanneke opgesloten hebben.

Jeanneke

Na de wandeling nog met de metro van De Brouckère naar de Warande. Zita had nog nooit de metro genomen.

Metro

Dan door het park naar het Paleizenplein, naar het Museum Coudenberg. We wisten dat we hadden moeten reserveren voor de kinderspeurtocht en dat hadden we niet gedaan. Maar het bleek geen probleem.

Vooral Zita was nog te jong voor de moeilijke opdrachten, het was dan ook eh… haar fout dat we in het begin even verdwaald waren en plots weer buiten stonden terwijl de deur achter ons in het slot viel, ahum.

Museum Coudenberg

Nee, dat stappen, ze zouden dat elke dag moeten doen. In mijnen tijd en al.

Warande

Op de terugweg zaten wij in een dubbeldektrein. Voor alles een eerste keer.

op de dubbeldektrein

Earth Explorer

Voor een kleuter zijn dat toch allemaal indrukwekkende simulaties, daar in Earth Explorer. Zita wilde “nooit meer een aardbeving hebben” terwijl Lena “ik ben 6 jaar, dus ben ik eigenlijk al een beetje een leerling” er niet meer uit wilde.

Maar vooral bij Twister, de tornado-simulatie, heeft Zita doodsangsten uigestaan. We zaten in een schuilkelder terwijl we de tornado recht op ons zagen afstormen en vervolgens ons huis voelden wegblazen.

(oké, dat van “ons huis” had ik dan misschien niet moeten zeggen)

(earth explorer) Twister