i died in hell (they called it blaarmeersen)

Maar het was verdorie mijn eigen domme fout. Ik was gisteren — enfin, ik bedoel maandag, ik zit gelijk al met mijn blote tenen in de zomernachten, van het soort nachten dat geen kalender verdraagt, laat staan een klok, het einde van het schooljaar komt als vanouds een maand te laat — dus, ik was zelf op het onzalige idee gekomen om nog eens met de kinderen en bijhorende parasol naar de Blaarmeersen te terten.

Het was al namiddag, dat was heel erg dom. En zoals dat gaat met dommigheid, dat komt zelden alleen.

Om in het thema van de titel te blijven:

(…) so I fell
Into the bottomless mud, and lost the light (…)

Vóór het licht uitging had ik echter nog een paar lucide gedachten. Zoals daar zijn. Dat een handvol welgemikte vliegtuigbommen op de Blaarmeersen, op deze historische overbevolkte achtentwintigste mei, de nationale statistieken van percentages obese kinderen danig in de war zou kunnen brengen, Oost-Vlaanderen zou plots ondervertegenwoordigd zijn in overgewicht. En dat het trouwens maar eens moet gedaan zijn met zo’n pejoratieve benaming als Plage Tatoeage, wat is me dat nu. Las Playas Obesitas klinkt bijvoorbeeld al een pak exotischer.

Maar voor de rest viel de voortijdige hoogzomer reuze mee, een bloedhete vierdaagse die weliswaar op vrijdagnamiddag was begonnen in een bloedheet computerlokaal en al even weliswaar dinsdagnamiddag was geëindigd in een bloedheet computerlokaal. (dat is gelogen, er werd eigenlijk nog een vrolijk einde aan gebreid met een snelle pastis in Le Chat Noir, daarnet)

Vrijdagavond was er al meteen een gezellig buurtfeest op ons plein, een basketpleintje met een eigen facebook-pagina.

Er werd op zaterdag gezwommen en dan een hoge haag gesnoeid, dat was niet min. Ik moest afrekenen met een iets te voortvarend uit de kluiten gewassen Carpinus Betulus die graag boven zijn stand leeft. En ’s avonds was er een zomerterras in fijn gezelschap. Orval van 5 jaar, moet ik daar een tekening bij maken?

En zondag was er barbecue. Hadden we dat maandag ook maar gedaan. Had de uitnodiging van de bijnaburen een half uurtje eerder gekomen, dan waren we nooit vertrokken naar Las Playas Obesitas. (geef toe, het bekt toch echt stukken beter dan Plage Tatoeage)

TRACK in springuren, deel 1

Ik heb eens naar de kaart gekeken en denk dat ik TRACK kan doen in een aantal springuren. In mijn geval is dat ’s morgens een uur te laat op het werk arriveren of ’s middags een uur te vroeg aan de lunch beginnen. Dat is uiteraard te vroeg voor kunst: infopunten zijn gesloten, net als bemande kunstwerken of performances. Een zichzelf respecterend kunstenaar komt vóór 12u het bed niet uit, ik kan daar mee leven.

Gesloten kan ook schoon zijn.

track, 't is gesloten, Hagelandkaai

track, 't is gesloten, Erik Van Lieshout, Dampoortstraat 20

track, Christina Hemauer en Roman Keller, Rodetorenkaai

Ik ben niet in de kunst. Maar ik kom heel graag in musea en ben supporter van alle initiatieven die mij Gent nog beter leren kennen. Om die reden heb ik Over The Edges, nu al 12 jaar geleden, meerdere keren gedaan destijds.

Het gaat blijkbaar heel snel met de wereld en zo, in 2000 had ik nog geen gsm (en wilde ik dat ook absoluut niet). Nu gaan wij op stapp met de app, meneer mevrouw. Het is een gerief: zoomen, doorklikken voor meer info, route bekijken,… en ondertussen toch blijven fietsen (want een springuur blijft maar een springuur natuurlijk).

track, op stapp met de app

Plotsklaps heeft de hele Gentse kunstwereld het lettertype Courier ontdekt. Ik vind dat niet erg, Courier is een schoon lettertype. Maar het stoort me dat ze niet consequent zijn.

track, lettertypes

track, lettertypes

Over Benjamin Verdonck gesproken…

track, Benjamin Verdonck, Vogelenzangpark

Dit vind ik echt wijs. En ik ben voor het eerst in het Vogelenzangparkje geweest, terwijl ik daar zonder overdrijven al meer dan duizend keren voorbij ben gefietst.

Ook wijs: het bronzen vlotje op een hoge paal (Tuin van Kina, Berouw 55).
Erwan Mahéo.

track, Erwan Mahéo, Tuin van Kina

track, Erwan Mahéo, Tuin van Kina

En als de zon dan nog eens wil schijnen: binnenkort deel 2!

aerosol iemand?

Wij waren tot vandaag de trotse bezitters van een eigen aërosolding.

Tot de meisjes beslisten dat de schoenen en de jas zichzelf wel aantrekken en dat er dan 5 minuten extra tijd was om te springdansen in de zetel, het aërosolding vloog op de grond en is helemaal kapotski, er komt alleen nog een doodsreutel uit.

aerosol

Partena kan ons pas vanaf maandag helpen, dus gaan we vanavond de apotheken moeten doen. Tenzij iemand nu meteen een aërosolding te geef heeft. Of het telefoonnummer van een Pari-hersteldienst aan huis?