i died in hell (they called it blaarmeersen)

Maar het was verdorie mijn eigen domme fout. Ik was gisteren — enfin, ik bedoel maandag, ik zit gelijk al met mijn blote tenen in de zomernachten, van het soort nachten dat geen kalender verdraagt, laat staan een klok, het einde van het schooljaar komt als vanouds een maand te laat — dus, ik was zelf op het onzalige idee gekomen om nog eens met de kinderen en bijhorende parasol naar de Blaarmeersen te terten.

Het was al namiddag, dat was heel erg dom. En zoals dat gaat met dommigheid, dat komt zelden alleen.

Om in het thema van de titel te blijven:

(…) so I fell
Into the bottomless mud, and lost the light (…)

Vóór het licht uitging had ik echter nog een paar lucide gedachten. Zoals daar zijn. Dat een handvol welgemikte vliegtuigbommen op de Blaarmeersen, op deze historische overbevolkte achtentwintigste mei, de nationale statistieken van percentages obese kinderen danig in de war zou kunnen brengen, Oost-Vlaanderen zou plots ondervertegenwoordigd zijn in overgewicht. En dat het trouwens maar eens moet gedaan zijn met zo’n pejoratieve benaming als Plage Tatoeage, wat is me dat nu. Las Playas Obesitas klinkt bijvoorbeeld al een pak exotischer.

Maar voor de rest viel de voortijdige hoogzomer reuze mee, een bloedhete vierdaagse die weliswaar op vrijdagnamiddag was begonnen in een bloedheet computerlokaal en al even weliswaar dinsdagnamiddag was geëindigd in een bloedheet computerlokaal. (dat is gelogen, er werd eigenlijk nog een vrolijk einde aan gebreid met een snelle pastis in Le Chat Noir, daarnet)

Vrijdagavond was er al meteen een gezellig buurtfeest op ons plein, een basketpleintje met een eigen facebook-pagina.

Er werd op zaterdag gezwommen en dan een hoge haag gesnoeid, dat was niet min. Ik moest afrekenen met een iets te voortvarend uit de kluiten gewassen Carpinus Betulus die graag boven zijn stand leeft. En ’s avonds was er een zomerterras in fijn gezelschap. Orval van 5 jaar, moet ik daar een tekening bij maken?

En zondag was er barbecue. Hadden we dat maandag ook maar gedaan. Had de uitnodiging van de bijnaburen een half uurtje eerder gekomen, dan waren we nooit vertrokken naar Las Playas Obesitas. (geef toe, het bekt toch echt stukken beter dan Plage Tatoeage)

Advertenties

Een gedachte over “i died in hell (they called it blaarmeersen)

  1. Floris, Sam en ikzelf zijn daar zondag bekogeld met zand door een obees snotjonk van nog geen 8. Als er geen 100 mensen op stonden te kijken, ik had hem een ouderwets pak rammel verkocht. Na mijn reprimande heeft hij zich toch niet meer laten zien. Sam was van plan hem naar de EHBO-post te doen, want hij vertikte het ons te zeggen waar zijn ouders (of brussen) waren. Kijk, ik word weer helemaal boos terwijl ik het tik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s