Afbeelding

heksen

Advertenties

the broken circle breakdown

Juli 2008, Gent, ik was er niet goed van.

Een paar maand later ging ik een tweede keer kijken, in Antwerpen (Het Paleis). Toevallig zat er toen een slagerszoon met een brilletje aan onze saloontafel, hij vond het ook prachtig.

Ik had vorige week de soundtrack van de film in huis gehaald en was ontgoocheld dat ‘Go to sleep little baby’ er niet op stond, het nummer dat ik sinds ‘O brother, where art thou’ al kende als ‘Didn’t leave nobody but the baby’ van Emmylou Harris en ook het nummer waarbij ik moest bleiten gelijk een bleitmuile die aan het bleiten is.

Maar alleen al voor ‘The boy who wouldn’t hoe corn’, voor ‘Wayfaring Stranger’ en vooral voor ‘If I needed you’ zou je de muziek van ‘The broken circle breakdown’ in huis moeten halen. Niet toevallig 3 nummers waarin Veerle Baetens zingt. Ik zie ze echt niet graag bezig in ‘Code 37’ maar man! wat! een! stem! Eerst kon ik niet geloven dat ze zelf zingt.

Vanavond heb ik ook de film gezien. Het was mij eerst een raadsel hoe het toneelstuk een film had kunnen worden en nu, nadat ik de film zag, is het mij een raadsel hoe dit verhaal ooit op toneel kon verteld worden.

Maar het is wat ilse zegt. Dat is het.

En ik zei het nog:

“Ik ga niet bleiten, ik ken het verhaal.”

Een geluk dat het donker is in de cinema.

If I needed you
Would you come to me
Would you come to me
For to ease my pain
If you needed me
I would come to you
I would swim the seas
For to ease your pain

Well the night’s forlorn
And the morning’s born
And the morning shines
With the lights of love
And you’ll miss sunrise
If you close your eyes
And that would break
My heart in two

If I needed you
Would you come to me
Would you come to me
For to ease my pain
If you needed me
I would come to you
I would swim the seas
For to ease your pain

Baby’s with me now
Since I showed her how
To lay
Her lilly
Hand in mine
Who would ill agree
She’s a sight to see
A treasure for
The poor to find

If I needed you
Would you come to me
Would you come to me
For to ease my pain
If you needed me
I would come to you
I would swim the seas
For to ease your pain

gezegd is gezegd

Onze burgemeester zei het niet alleen in zijn overwinningsrede, hij herhaalde het vandaag in de krant, dus het moet wel waar zijn:

“Gent moet de kindvriendelijkste stad van het land worden.”

Omdat die gazet morgen bij bij ’t oud papier ligt en omdat 2018 nog wel een tijdje duurt, zet ik het even online. Pro memorie. En voor wat het waard is.

In hetzelfde interview nog andere interessantigheden:

“De komende jaren zullen in het teken staan van mobiliteit. Over zes jaar moeten de Gentenaren in een andere stad leven. Ik ben verliefd op het beleid in Kopenhagen. Daar is men erin geslaagd de auto’s uit de stad te halen. Zelfs een boulevard van zes rijvakken werd gesloten voor auto’s. Men overweegt nu de binnenstadparkings dicht te gooien.”

[De Morgen, 20/10/2012, ZENO, Hugo Camps interviewt Daniël Termont]

Ik ga zo heel erg mijn best doen om niet cynisch te worden tegen 2018.

wild van de muide

In een vorig blogje sprak ik over death ride in de Muide — oké, ik had ook ‘dodenrit’ kunnen zeggen maar mijn respect voor Drs. P is te groot.

Ik werd geïnterpelleerd door iemand die aan het meer residentële Gent woont en de Muide langs geen kanten kent. Mijn antwoord: “Ik zal het eens filmen als ik naar het werk fiets! (+smiley)”. Lachen.

In onderstaand filmpje herkent u een stukje Pauwstraat en Muidepoort. 2 minuten pendelplezier. Om het spel eerlijk te spelen heb ik het filmpje opgedeeld in een stuk gescheiden fietspadklinkertjes en een stuk geen fietspad.

Fietsen in Gent (Muide) from Ivan Deboom on Vimeo.

En natuurlijk weet ik dat ik overtredingen maak — toch minder dan in het campagnefilmpje van Groen — ik heb mij in deze 150 seconden nog serieus ingehouden, ik vind namelijk dat fietsers niet in de file moeten staan. Maar ik vind niet dat ik daardoor mijn eigen leven nog meer in gevaar breng, ik heb eerder het gevoel: “hoe rapper door de muide, hoe rapper ik weer naar adem kan happen”.

En ik vind ook niet dat automobilisten enige schuld treffen, ze kunnen moeilijk in eh… rook opgaan. Meer zelfs: mochten mijn kinderen daar in de buurt naar school gaan, dan zou ik ze verbieden om te fietsen en ik zou ze met de auto naar school brengen.

De slogan van Stad Gent is er trouwens boenk op. Ik word steeds wilder van fietsen, als ik op het werk arriveer moet ik het eerste kwartier zelfs wat stoom aflaten.

Paarsgroen heeft hopelijk een project klaar.
Maar ik heb geduld, nog 6 jaar. En dan is het op, voor langer dan 6 jaar.

Bon.

gaardeniersbrug

Zolang de Muidepoort / Voormuide een death ride voor fietsers blijft, doe ik alsof ik in Wondelgem woon.

Een kleine omweg via Pauwstraat + Terneuzenlaan + spoorwegbrug + Wiedauwkaai + fietspad (langs de Wondelgemse Meersen) + Gaardeniersbrug. Zalige brug!

Het is naar verluidt ook een trambrug. Ze zeggen zo veel, de mensen.

gaardeniersbrug

gaardeniersbrug

gaardeniersbrug

Toch een puntje van kritiek nog, ik kan het niet laten.

Voor deze prachtige fietsroute van Oostakker naar Rabot moet je helaas de Wiedauwkaai oversteken op het punt waar de spoorwegbrug aansluit aan het nieuwe fietspad. Oversteken is daar een mission impossible, de Wiedauwkaai is eigenlijk een soort autostrade. Er komt altijd wel van minstens één kant een auto aanvlammen.

En er zal vast wel een goede reden zijn waarom een nieuw fietspad aangelegd wordt zonder veilige oversteekplaats — waardoor deze prachtige route van Noord naar Centrum in praktijk zo goed als onbruikbaar is — maar ik zou die reden heel graag kennen.

Bij wie moet ik zijn? Termont? Crevits? Infrabel? Touring?

arbedpark

Op 10 minuten fietsen: Arbedpark Noord, ik was er nog niet geweest.

arbedpark

Heerlijk. Industrieel erfgoed, oude fabrieksterreinen: vorig jaar had ik al de loftrompet gestoken over hoe Stad Gent de aanleg van deze nieuwe park- en speelruimte in Gent aanpakt (cf. Malmar-site). Ook de voormalige Alcatel-site aan het Rabot ziet er veelbelovend uit en ik denk dat de binnenruimte van de voormalige Acec-site aan Dok Noord ook mooi wordt. De Arbed-site is prachtig geworden.

Helaas heeft diezelfde Stad Gent het kunnen laten gebeuren dat de (voor ons) onvermijdelijke Gentbruggebrug een nieuw wegdek kreeg zonder zelfs maar een likje verf voor fietsers. Die brug is een drukke verkeersas: voornamelijk auto’s en fietsen. Gelukkig heeft de sporadische voetganger wel een heel breed voetpad, onbegrijpelijk. Levensgevaarlijk, zelfs met Zita veilig achterop de fiets had ik de daver op mijn lijf.

Eigenlijk gingen we naar De Zwarte Doos, op dezelfde Arbedsite. Maar Zita had een minder moment, ze was in een liggende bui. Volgend jaar toch maar zonder gezelschap naar de opendeurdag gaan.

de zwarte doos

de zwarte doos

de zwarte doos

compleet mislukt: courgettes en pompoenen

Dus, de hele grote vakantie geterroriseerd door slakken. We kunnen enkel oogsten wat in de hoogte groeit. (frambozen, noten, pruimen)

De courgettes zijn tot 2 keer toe helemaal kaalgevreten nog vóór er van courgettes sprake was. Bij de pompoenen kwam onze tweede poging helaas te laat. Onze grootste pompoen is nu niet groter dan een cavaillon en is helaas gestopt met groeien. Dat was vorig jaar wat anders.

Dit jaar:

En ik denk dat er niet veel pompoenpannenkoeken zullen gebakken worden.

Zita zag eens pruimen hangen

Er is trouwens geen enkel verband tussen onze pruimenoogst en die joekel van een buil op haar voorhoofd, zo is ze thuisgekomen van school.

“Zita, wat is er gebeurd? // “Ik ben gewoon gevallen!” // “En hoe ben je gevallen?” // “Gewoon! Dat heb ik al duizend keer gezegd!” // “Eh, Zita, ’t is niet waar, je hebt dat nog niet verteld, hoe ben je gevallen?” // “Gewoon! Op de speelplaats gewoon, gewoon van da wiebelding!” (Zita is nogal aan het ‘gewoon’ dezer dagen)

Zita met een buil en een bakske pruimen

Maar de pruimenoogst. In 2004 plantten we drie halfdode fruitbomen: een kriekelaar, een perelaar en een pruimelaar. In een weidse Daknamse zandvlakte weigerden deze bomen al jaren dienst, we hebben ze toen geadopteerd en goed verzorgd maar de perelaar en de kriekelaar hebben de verhuis helaas niet overleefd. Vier jaar later, in 2008, hing er plots een pruim aan onze pruimelaar, welgeteld 1 pruim. Opnieuw vier jaar later hebben we een bakje vol! Oké, ze zijn niet ‘als eieren zo groot’ maar ze zijn wel zeer lekker.

Ik vind weinig dingen zo genietbaar als door uw eigen tuin lopen en fruit plukken en dat meteen met veel smaak opeten.