er zijn geen zekerheden meer

We schrijven november 2012.
Downhillman heeft een nieuwe helm gekocht. Een fietshelm!

Voor wie niet in Gent woont of werkt: Downhillman fietst al jaren door Gent, van ’s morgens tot ’s avonds, op een mountainbike, met elleboog- en kniebeschermers én een soort van motorhelm. Maar dat is nu verleden tijd.

Een aantal jaren geleden zag ik hem in een winkel zijn helm afzetten, op vraag van een verkoopster. De verwarde twintiger die ik in gedachten had, bleek een verwarde veertiger te zijn. Door dat voorval had ik hem deze middag meteen herkend, zonder elleboog- en kniebeschermers, met een prachtige witte fietshelm. Vreemd.

Er zijn geen zekerheden meer.
What’s next? Zakkenman zonder zakken?

We schrijven november 2012. We zijn met de kinderen in de stad en Zita heeft het koud, we gaan binnen bij het eerste café dat open is, zonder enig gevaar op accute tabaksrookvergiftiging, gezellig. Dat Zita een half uur later haar chocomelk (en nog iets) met gepaste artistieke flair heeft overgegeven in het café, was dan minder gezellig. Ze zijn daar bij Boho niet boos geworden, waarvoor dank. Zita is trouwens nog steeds ziek, nog minder gezellig.

We schrijven november 2012. Ik parkeer bijna elke middag mijn fiets gratis en overdekt en veilig in hartje stad. Een zee van ruimte, altijd plaats vrij, geen messteken in mijn zadel of fietsstoeltje, niemand die mijn remkabels kapotmaakt. En een droge poep.

Er zijn geen zekerheden meer.

brief aan Sinterklaas (2)

Ik dacht, ik schrijf ook eens een briefje.

Lieve Sinterklaas,

Ik wens dat uw bootreis voorspoedig verloopt, al hoop ik dat u het mij niet ten kwade zal duiden dat ik deze brief om een andere reden schrijf. Ik zie het immers als mijn plicht u te waarschuwen voor een jammerlijke evolutie in ons land!

Toen ik vorige week (zaterdag 10 november) (!) inkopen deed bij Dreamland, ontdekte ik — verscholen tussen de kerstbomen (!) — een vreemd mannetje met een wafelijzerbaard. Hij deed zich voor als de echte Sinterklaas en nodigde de kinderen uit voor een fotoshoot. Terwijl die kinderen u pas dit weekend (17 november) uit Spanje zullen zien terugkeren. Hoe kan dat nu?!

Waar moet dat heen, waar moet dat heen, als zelfs een kinderwinkel er niet in slaagt een vieze valse baardaap van de echte Sinterklaas te onderscheiden. Mag ik u daarom vriendelijk vragen uw cadeautjes dit jaar in een andere speelgoedzaak aan te schaffen? Ze gaan het anders nooit leren, vrees ik.

Alvast vanharte bedankt om mijn verzoek in overweging te nemen.

Uw toegenegen,

Ivan

speelgoed

Ik hou mijn hart weer vast voor volgende maand.
Een tsunami aan speelgoed waar we geen kastruimte voor hebben.

Over het containerpark gesproken. Zita en Lena hebben al meer uren met karton gespeeld dan met iets anders. De voorbije week hebben ze bijvoorbeeld elke ochtend en elke avond in hun kartonnen huizen gespeeld, briefjes en tekeningen in hun zelfgemaakte brievenbussen gepost, hun voordeur geschilderd en vanalles en nog wat.

huis van karton

huis van karton

huis van karton

huis van karton

Hopelijk brengt Sinterklaas dit jaar grote kartonnen dozen, hoe meer hoe liever.

huis van karton

Weekend-kledij van Lena: prinsessenschoenen, pyjamabroek, verkleedkleedsel.

Bergen

Voor alles een eerste keer: samen met de kinderen op hotel.
In 1 (kleine) kamer, voor de goedkoop en voor de gezelligheid.

Bergen, op hotel

Met een feeëriek uitzicht op Gare Central.

Bergen, Centraal Station

Maar Mons, Bergen dus. Een prachtige provinciehoofdstad met 90.000 inwoners, ook een schitterende Grand-Place. En dan rijden daar gewoon auto’s op de Grote Markt. Onbegrijpelijk voor iemand die een autovrije kuip gewend is.

Bergen, Grote Markt

Bergen, Grote Markt

Ik probeer me dat voor te stellen, 20 jaar geleden was er in Gent een permanente autostroom over Korenmarkt en Sint-Michielshelling, ik weet daar nog van maar ik kan me dat met de beste wil van de wereld niet meer voor de geest halen.