het is misschien een beetje mal

Deze namiddag nog 3 uur lesgeven…
Dan 1 keer zuchten.
Dan 10 keer naar onderstaand liedje luisteren.
Dan begint de vakantie.

[update] En dit natuurlijk ook nog:

(alle andere kerstliederen zijn overbodig)

Advertenties

dermabond rocks

Sinds de uitvinding van weefsellijm hebben grave speelplaatsongevallen toch een stukje van hun gravigheid verloren, vind ik. Toen ik zo oud was als Lena, was ik al meerdere keren aan het hoofd en gezicht genaaid, waarvan één keer zonder verdoving (in het belachelijkste pretpark ter wereld)

Deze middag werd ik gebeld voor een gebeurlijke valpartij op de speelplaats.
Het zag er niet zo fraai uit.

Wilde spelletjes op de speelplaats. Mijn dochter :-)

En dan was ze blijkbaar ook nog een tand kwijt. Legt dat uit.

Accident

ontsmartphonisering #kind #badwater

Ik begrijp het dus niet.

Gert Goeminne zegt gisteren dat hij zijn smartphone wegdoet en vandaag regent het getuigenissen in de krant, genre “Awel, ik heb ook mijn smartphone weggedaan en sindsdien kom ik overal op tijd”.

Mag ik daar een welgemikte “Duh!?” tegenaan gooien?

Sinds ik een smartphone heb:

  • vind ik altijd mijn weg [klik]
  • kom ik nooit meer te laat [klik]
  • vergeet ik nooit een afspraak [klik]
  • word ik zelden nog nat op de fiets [klik]
  • haal ik zelden tot nooit mijn groot gelijk op café [klik]
  • leg ik beelden vast, zonder van mijn fiets te stappen [klik]
  • programmeer ik mijn telenet digicorder [klik]
  • organiseer ik een trip met het openbaar vervoer [klik]
  • heb ik altijd vogeltjes en varkentjes op zak — voor de kindjes! [klik]
  • en nog oneindig veel meer

Dus ik begrijp het niet.

En als je niet afhankelijk wil worden van ‘dat ding’, dan is het eigenlijk heel simpel.
Omdat ik geen tijd heb voor 99 tips >> 3 gouden tips:

  • Schakel voor elke app de ‘notificaties’ uit: in plaats van plingplongetjes bij elke nieuwe e-mail, bij elk vriendschapsverzoek, bij elke virtuele scheet,… controleer je een paar keer per dag je telefoon. Je zal merken dat het voor niemand een verschil uitmaakt.
  • Als de ober zich vergist heeft en het eten laat wat langer op zich wachten, laat dan toch maar ‘het ding’ op zak en vraag aan je tafelgenoot hoe het gaat en antwoord dan dat het met jou ook niet al te best gaat. Het eten zal pijnlijk te vroeg komen.
  • Laat belangrijke mails niet ongelezen maar beantwoord ze pas als je rustig aan een echte computer zit.

mucus, in perpetuum

Toen ik 14 dagen geleden een serieuze zaag spande over de gezondheid van Zita, ging ik ervan uit dat het alleen maar kon beteren.

Ondertussen is Zita 7 weken ziek, alliteratiegewijs een meevaller. De voorbije maand hebben we 3 verschillende dokters gezien, ze gaat ook deze week niet naar school en ze is vandaag opnieuw aan een sterkere antibioticakuur begonnen, we krijgen 48u en anders zal het vermoedelijk opnieuw datgene zijn dat we voorlopig nog niet durven uitspreken omdat we nog niet durven denken dat het wel eens opnieuw datgene zou kunnen zijn. Want nog steeds dezelfde “bacteriële infectie op de luchtwegen” en nog steeds nachten van koorts en hoestbuien en dagen van snot en koorts en snot en aerosol en snot. En snot.

Vorige week is ook Lena ziek gevallen — die heeft trouwens de nacht van donderdag op vrijdag een persoonlijk record gevestigd: we hebben de emmer naast haar bed meer dan 15 keer mogen uitspoelen.

Nee, de vakantie zal geen week te vroeg komen.
(zou ik zeggen mocht het gelijk welke andere dan de fucking kerstvakantie zijn)

terug naar school

Zopas heb ik me ingeschreven voor de opleiding ‘Gids / Reisleider’. Dat vind ik zelf nogal grappig omdat ik, uitgezonderd een weekje Schotland en een paar city trips, nog helemaal niets van de wereld heb gezien. Maar het is me alleen te doen om het Gidsen, met de ‘G’ van Gent.

Om de specialisatiemodule ‘Kunststad Gent’ te kunnen volgen, moet je eerst het certificaat ‘Gids / Reisleider’ behaald hebben. Overigens erkend door Toerisme Vlaanderen, dus kans op werk, hetgeen niet direct mijn bedoeling is. Die basisopleiding ‘Gids / Reisleider’ bestaat uit 5 modules, waarvan ik nu in het voorjaar al 3 modules zal volgen. De overige 2 modules zijn voor het najaar.

En ik zal stof moeten verwerken. Al heb ik daar eigenlijk geen schrik voor, mijn geheugen laat me alleen in de steek voor echt belangrijke dingen zoals de status van het broodbeleg in de koelkast of er dan ook eens aan denken om te vragen hoe het met iemand gaat, of zo. Maar historische anekdotes of woeste jaartallen of moeilijke straatnamen: geen probleem, laat maar komen.

De helft (120u) van de basisopleiding (240u) bestaat uit praktijkmodules. Om het simpel samen te vatten: “voor een groep staan”. (hetgeen toevallig mijn beroep is, dus daar zou ik ook geen schrik voor mogen hebben)

Als ik voor elk van de 5 modules slaag, dan kan ik in 2014 het specialisatiejaar ‘Kunststad Gent’ volgen. (maar ook ‘Museumgids’ lijkt me wel iets) En als dat allemaal goed verloopt, dan begin ik met de speciale taalopleidingen. Ah ja, een gids die maar één taal spreekt, dat is nogal onnozel.

Om zo’n taalopleiding te kunnen starten, moet je het Europees niveau B2 of ‘Richtgraad 2.4’ of in de volksmond ‘niveau 6’ beheersen. Dus voor de opleiding Spaans zou ik me al meteen mogen inschrijven omdat ik dat certificaat heb — ik heb namelijk eens gedurende 6 jaar Spaans gevolgd in avondonderwijs. Dat is meteen ook één van mijn grootste frustraties, dat ik Spaans kan spreken maar dat ik er niks mee aanvang. De gidsenopleiding zou daar dus verandering in kunnen brengen.

Voor Engels en Duits zie ik mij misschien nog slagen in de instaptoets (om te kunnen deelnemen). Maar Frans, dat is werkelijk een probleem. Sinds mijn herexamen Frans in het 5e TSO Moderne Talen heb ik geen Frans meer willen spreken, met uitzondering van het woord “dégoût”.

Oh! En dan zijn er nog de bijscholingen. Per jaar moet een gids of reisleider minstens 2 bijscholingen volgen, anders verlies je je herkenning. Die bijscholingen staan los van alle andere opleidingen, dus inschrijven kan nu al. Ik heb mij serieus moeten inhouden, het zijn alleen maar bangelijk interessante dingen!

maakt u geen zorgen, ze groeien daar uit

Met die troost moeten we het al een paar jaar stellen. Ook daardoor vonden we het niet zo heel erg dat ons aerosoltoestel vorig jaar de geest gaf. Maar kijk, gisteren hebben we ons dan toch een spiksplinternieuw machientje aangeschaft.

aerosol

Zita is nu al 5 weken ziek, er gaat geen week voorbij of we moeten haar minstens een dag van school houden. Deze week mag ze zelfs helemaal niet naar school. Opnieuw antibiotica en opnieuw aerosol. Elke 5 minuten snot-drainage en toestanden. En ’s nachts blaffen wij allemaal mee voor de gezelligheid.

Onze dagen brengen we door met spelletjes en met Dora op de kijkbuis — overigens, wie dacht dat Zita niet kon praten omdat ze nooit (nooit!) antwoordt als je haar iets vraagt, nou nou, dat is dan buiten Dora gerekend… Zegt Dora: “Waar moeten wij nu heen? Naar de Getallenpiramide of naar het Warboeloerwoud?” Zegt Zita: “Naar de Getallenpiramide! De Getallenpiramide! De Getallenpiramide! De Getallenpiramide!” en ook: “Yes! Yes! Yes!”

Speciaal voor Zita is Sinterklaas ook wat vroeger gekomen dit jaar.

kasteel, prinses

De Sint is met zijn tijd mee, dankzij de wondere wereld van het wereldwijde web heeft hij dit prachtige prinsessenkasteel een tweede leven geschonken. Het is crisis in Spanje.