het rookverbod

Ik zat op café, dat overkomt mij al eens. Klokslag middernacht komt de barvrouw ons poeslief vragen of het zou storen als er een beetje zou gerookt worden, binnen.

Wij zijn mannen, daar moeten we niet flauw over doen, dus beantwoorden wij haar cleavage met een onnozel lachje en een bestelling kabouterbier van ’t vat. Geen kerel die op zo’n moment — een warme avond in een fijn café — het bdw’tje wil uithangen.

Het is de 3e keer in een jaar tijd dat ik dit ritueel zie gebeuren, telkens in een ander café. Blijkbaar is de kans op een boete na middernacht zo goed als nihil. En de cafébazen weten dat.

De slaapkamer stinkt naar de rook, mijn kleren die gisteren nog opgevouwen in de kast lagen moeten alweer in de wasmachine, mijn haar moet behandeld worden met napalm, enfin, ge kent dat.

Ik hou niet van kliklijnen, ik ben geen overdrager.
Maar nu heb ik er schoon genoeg van.

Advertenties

6 gedachtes over “het rookverbod

  1. ik vind dat niet klikken die keer dat ik een opmerking maakte en ik nog lik op stuk kreeg heb ik bij de favv klacht ingediend, die vroegen mij meteen details om een controle te kunnen uitvoeren
    raar maar waar de volgende keer dat ik dat café belandde werd er niet meer binnen gerookt na een bepaald uur.

    1. Ik vrees… om bijna dezelfde reden als waarom ik “natuurlijk” zeg als iemand vraagt om een taak op te nemen terwijl ik daar hoegenaamd geen goesting in heb of geen tijd voor heb.

      Of om dezelfde reden als waarom ik “geen probleem” antwoord als ze mij vragen om in de cinema op een andere plaats te gaan zitten omdat de veel te laat komende bende vriendinnen dan toch maar naast elkaar kan zitten.

      En zo kan ik nog een honderdtal andere voorbeelden geven. Ik bedoel, ik ben dus zwaar sociaal gehandicapt. Zoals de meesten, veronderstel ik.

      Ik voel me af en toe zoals dat personage van Inge Paulussen in Loslopend Wild, die in het diepst van haar gedachten een moorddadige duivelse superheldin wordt, terwijl ze in werkelijkheid altijd over zich heen laat lopen.

      1. we zijn allemaal een beetje zo zeker? Hoewel ik soms al eens vreemd word bekeken als ik letterlijk zeg “ik heb daar eigenlijk geen goesting in” bij zo’n saaie taak die ze me trachten op te dringen. “Pas op, ik wil het wel doen als niemand het wil doen, maar tis niet echt van harte” gooi ik er dan nog rap achter. :-D

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s