project T

Een trampoline — al jaren zagen ze voor een trampoline.

Ik moest er niet van weten. Niet dat men mij niet kon overtuigen van het plezier of de voordelen ervan, nee: ik vind trampolines gewoon mega-lelijk. Punt.

En dan moet ik eens iets gezegd hebben in de trant van “Ja, mocht ze nu nog ingebouwd zijn in de grond, ja, dan, ja, misschien,…”

En dat moet blijkbaar het punt van geen return geweest zijn.

Het scheelt ook nog in de hoeveelheid van het dan eens te maaien gras. Al had ik persoonlijk toch de voorkeur gegeven aan een petanque-baan, volgens mij evenveel werk.

Een trampoline inbouwen in de grond, dus.
Men neme een cirkel.

trampoline (1)

Met daarin een put.

trampoline (2)

En daaruit: de voormalige inhoud van de put.

trampoline (3)

Veren spannen. (zwáár werk)

trampoline (5)

Altijd een beetje misrekenen, goed voor de ‘moral’.

trampoline (4)

Randkussen plaatsen.

trampoline (6)

Champions League kijken — de rest is voor morgen.
(worteldoek / stabilisé / plaatsen / stutten / rubberen tegels)

En wat zegt mijn rug?
“Ik háát u, ik háát u, ik háát u.”

zussen

Blij dat het lente is…

zussen

Op zondagmiddag is Zita alleen, dan is Lena naar de Chiro.
“Wanneer komt Lena terug?”, ze vraagt het honderd keer.

Dan komt Lena terug.
En even later is het slaande ruzie, altijd, elke zondagavond.

hier in Lourdes

Hier in Lourdes is een stedelijk zwembad.
De grote parkeerplaats werd in 2011-2012 volledig heraangelegd. Geen flauw idee waarom — het leek en lijkt me compleet overbodig.

Bij de oplevering bleek dat de fietsparking verdwenen was, ten voordele van tig parkeerplaatsen voor mensen met een fysieke beperking. Ik vond dat toen perfect normaal, die fietsparking zou wel verplaatst worden. Dat 6 van de 7 (!) auto’s die gisteren op de voorbehouden plaatsen stonden, hun legitimatiekaart vergeten waren, doet verder niet ter zake.

zwembad

Ik heb heel lang gewacht, we zijn nu een half jaar later 8 maanden later. De fietsparking lijkt er dus niet te komen. Het stedelijk zwembad is voorbehouden voor de automobiel.

Alhoewel, ik heb nog hoop: de oude fietsrekken staan er nog, ze zijn verhuisd naar de modderberm.

zwembad

Ik ben ook even gaan zoeken of ik niks over het hoofd heb gezien, of er ergens op die immense nieuwe parkeerplaats toch geen plaats voorbehouden is voor fietsers, misschien voor later? Desnoods helemaal achteraan? Helaas.

zwembad

En niet dat het iets uitmaakt, de weg naar het zwembad is levensgevaarlijk voor fietsers, dus niemand komt met de fiets.

Geen fietspaden, niet één, tot daar aan toe. Maar het verschil tussen Oostakker en Gent ligt vooral in de snelheid van de auto’s en dus is een gewone straat, zelfs al zou er een fietssuggestiestrook geschilderd worden, er eigenlijk gevaarlijker dan een drukke stadsweg zonder fietssuggestiestrook, raar maar waar.

Niet dat er in Lourdes ooit fietspaden zullen komen, ik begin er stilaan mee te leven dat wij in het meest hopeloze gedeelte van Gent wonen, er zijn prioriteiten en er zijn prioriteiten.

Neem nu de Lourdesstraat, een oceaan van asfalt zoals Yves zei, ik word er bijna dagelijks van de sokken gevlogen op het nieuwe asfalt. Voor fietspaden was het geld op, dat ging naar de heraanleg van parkeerplaatsen, denk ik.

Om bovenvermelde redenen worden hier in Lourdes kinderen geboren met een auto aan het poepvlees. Met de auto naar de slager om de hoek, naar de bakker, naar de apotheek,… en dus ook naar het zwembad, uiteraard: “en dat ze dan toch gene kou zouden opdoen met dat natte haar van ’t zwemmen”. Voorzekers.

De meerderheid van de Lourdesianen gaat kleren kopen in Lochristi. Niet omdat het dichter is dan Gent, dat is niet zo. Ook niet omdat er in Lochristi minder file zou zijn, integendeel. Waarom dan wel? Omdat het in Lochristi elke dag Parkeerplaatsenfestival is, elke onnozele schoenenwinkel heeft er een parking waar altijd plaats is.

Ho maar! In Lochristi bestaan ook winkels waar een fietsenrek voor de deur staat, je weet wel: van die voorwielplooiers — helaas worden die rekken nooit gebruikt, uitgezonderd die ene keer dat iemand per fiets de N70 durfde oversteken, zijn avontuur wordt er nu al jaren bezongen door de plaatselijke bard, laudatio is zijn deel.

Had ik beloofd om niet cynisch te worden?
Sorry, ik heb gelogen.

country

Niet kunnen ontbijten, het heeft ook voordelen.
Zo vind ik ’s morgens al eens een nieuwe cd op mijn bord.

Ik doe vrolijk mee met de country hype sinds The Broken Circle Breakdown. (met dat verschil dat ik eigenlijk altijd naar country geluisterd heb en dat ik sinds O Brother, Where Art Thou ook cd’s begon te kopen)

Zelden kan ik compilatie-cd’s appreciëren, zeker niet als het ook nog eens 3-cd-blaften zijn. Maar deze verzamelbox van het radio-programma Closing Time: Country is echt prachtig.

Ideale mix tussen evergreens en minder bekende parels, tussen swingende bluegrass en dromerige bleitmuilen.

Een minpuntje? Toch, ja. Het zal wel iets met rechten te maken hebben maar soms vind ik de keuze van uitvoerder nogal ongelukkig. Een voorbeeld: Boots of Spanish Leather is magnifiek gebracht door Nanci Griffith

How can, how can you ask me again
It only brings me sorrow
The same thing I want from you today
I would want again tomorrow

Maar… Zeg nu zelf, de originele versie van Bob Dylan is nog tienduizend keer schoner.

presentatie

*diepe zucht slaakt*

Dat het goed is geweest, de examenpresentatie deze middag.
En ik heb weer nieuwe moed.

Er werd beoordeeld op inhoud, structuur, taal, lichaamshouding, interactie, timing.

De grootste fout die ik eventueel had kunnen maken, is denken dat ik als geoefend lesgever niks meer te leren heb — gelukkig ben ik niet in die val getrapt en stond ik deze morgen redelijk belachelijk van presentatie te doen voor de badkamerspiegel.

Om mijn hoofd leeg te maken, heb ik eerst nog 25 kilometer gefietst. Ook wel een beetje om in de sfeer te komen: mijn presentatie ging namelijk over fietstoerisme. Tijdens het fietsen heb ik 250 keer de woorden ‘toerist’ en ‘toerisme’ luidop gezegd, met de I van Imker en niet met de IE van Ivan. Orders van boven.

Standaardnederlands, het begint stilaan te lukken. Maar ik blijf een aap in een pak. Toen ik 18 was kon ik enkel (plat) dialect en ik besefte toen niet dat al die andere leerlingen die enkel de tussentaal machtig waren, even gehandicapt waren als ik.

In het eerste jaar lerarenopleiding zei een docente dat ik beter mijn boeltje kon pakken, tenzij ik me verloste van de “Wouse Ou” (de Wase ‘aa’). En zo geschiedde. We zijn 20 jaar verder en ik kan enkel nog Bekakt Verkavelingsvlaams — heb ik ook moeten leren — of Standaardnederlands. Dialect spreken lukt me echt niet meer.

venustas, firmitas, utilitas

Vandaag had ik mijn eerste les kunstgeschiedenis (architectuur). De komende 10 weken zal ik er ongeveer 4.000 jaar kunst en cultuur doorjagen. Examen op 22 juni.

— nie pleuje —

’t Is te zeggen: in de veronderstelling dat ik geslaagd ben voor (algemene en politieke) Geschiedenis, voor Bronnen, voor Presentatie. Dat weet ik begin mei. (ik ben heel voorzichtig geneigd om te durven beweren dat het er vrij goed uitziet)

Kunstgeschiedenis. De les gaat zodanig snel dat het zelfs niet lukt om notities te nemen, de slides volgen elkaar zo snel op dat ik er een paar gemist heb omdat ik mijn brilglazen moest poetsen. Per minuut een tiental nieuwe termen, meestal te moeilijk voor mij. (want ik heb nooit Grieks of Latijn gedaan — dat mocht ik namelijk niet, op mijn twaalfde was de jury der deskundigen redelijk unaniem: “kan niet stilzitten”, “te speels”, “geen werkhouding”, “modernes proberen, sportschool misschien”)

Met andere woorden: als de lieve juf het heeft over ‘enneastyle’ dan weet ik niet onmiddellijk dat dit ‘9 zuilen’ betekent, ik moet dat opzoeken. En al ben ik de Griekse beginselen helemaal niet toegedaan, een basiskennis Grieks lijkt me toch op zijn plaats, daar moet ik dringend werk van maken.

Gelukkig kan ik de meeste Latijnse termen wel begrijpen. (dankzij mijn Spaans)

Maar toch, maar toch. Ik heb voor het eerst tijdens deze opleiding de indruk dat ik een achterstand heb op de rest. Ik ga dus echt moeten studeren, veel meer nog dan bij de cursus geschiedenis.

De zomervakantie zal niet geheel onverdiend zijn.

ziek

Zita is ziek, het hele pakketje: hoesten, koorts, snot en slinger.
Niet naar school, alweer.

ziek

En ik zit door mijn rug. Lumbago, opnieuw.

2 vliegen in 1 klap! Het leven kan perfect zijn, soms.

In de cocktails van Zita: Fluimicil, Ventolin, Flixotide, Aerius,…
In mijn cocktails: Tradonal, Tradonal, Tradonal.

gesprekken

Lena is 7 geworden.
En alles is veranderd.

Het is 21u. Ik zie dat ze nog wakker is, het licht op haar kamer brandt. Ik vraag wat er is, ze kijkt dwars door me heen. Blik van vermoeidheid en moeilijke gedachten.

Waar denk je aan? Lena? Hallo, waar denk je aan?

Het is 22u. Lena slaapt, denk ik, we hebben gepraat. Over Syrië, over Afrika, over water, over tanden, over slakken zelfs. En dat ze toch wel een beetje jaloers is op de kindjes in haar klas, die gaan leuke dingen doen in de kerk en op hun communiefeest. En waarom zij een lentefeest heeft en geen communiefeest.

Dus heb ik het nog eens uitgelegd, allemaal.
Dat ik heel boos ben. En waarom.

En ook nog: dat ik meer respect heb voor mensen die geloven en hun kinderen laten dopen, dan voor mensen die niet geloven en hun kinderen toch laten dopen “want ge kunt dat kind dat toch niet aan doen”, “en al”. (maar veel erger is het als ze dit proberen te argumenteren en beginnen over “traditie” — ’t is maar hoe ver je wil terugkeren natuurlijk: de middeleeuwen? de germanisering? de kelten?)

Het geloof: Guido kan dat beter uitleggen.
Update: Michel over communies.

De wereld evolueert, denk ik, en dan beginnen ze over tradities. Zo kan ik nog wel honderdduizend andere tradities uit een zeer recent verleden opsommen: kinderarbeid, lijfstraffen, vrouwen aan de haard, aderlatingen,… Maar de wereld verandert, een mens wordt slimmer. Al heb ik daar steeds vaker mijn twijfels bij, als ik het nieuws moet geloven staan we precies aan de vooravond van een heilige oorlog. Te vuur en te zwaard.

“Maar papa? Wie heeft de wereld dan gemaakt?”

Ha! Yes! Dat zal dan voor morgen zijn.
Heerlijke gesprekken, heerlijke leeftijd.

exaams

Morgen examen geschiedenis, volgende week examen presentatie.

Hebben wij stress?
Wij hebben stress.

De paasvakantie is niet heeltegans volgens plan verlopen. En de tijd dat ik dan toch in het bureau belandde, zat ik mijzelf soms te versmoren in Wikipedia — on a related note, ik heb zopas ontdekt dat die gele banner waarin iemand van Wikipedia komt uitleggen dat ze geld vandoen hebben, dat die banner automatisch verdwijnt als je effectief geld stort. Dat is tegelijk graaf en creepy.

Enfin, ik heb nog 22 uren en moet nu nog beginnen aan de 17e eeuw. Gelukkig zit die nog vers in mijn geheugen — ik geloof dat ik in een vorig leven voor de VOC slaven moest transporteren van Madagaskar naar Kaap de Goede Hoop. Of zo.

We zien wel als we het zien.

dat is waar

dat is waar

De tekenwoede van Lena gaat door. Maar sinds kort heeft ze nog weinig aandacht voor het tekenen, wel voor de woorden erbij, elke tekening wordt een dialoog. Vorige maand heeft ze een stripverhaal van 6 tekeningen gemaakt, en dan cadeau gedaan. (stom, ik had er eerst een foto van moeten nemen, het was zelfs based on a true story)

De ij, zouden we die niet beter afschaffen?

verhalen

zondag

Door vrouw en kinders verlaten — enfin, tot morgen — dus tijd om te studeren vandaag. Ik had mezelf voorgenomen om geen seconde te verliezen aan koers op tv, dat is gelukt.

Maar was ik daar bijna de corpore sano niet vergeten! Dus ben ik deze namiddag zelf nog eens gaan koersen. Sport als ontspanning, dat is geen tijd verliezen maar tijd winnen. (dat weet ik nog van vorige blokperiodes, al moet ik toegeven dat nachtelijk naaktzwemmen in de watersportbaan ook een beetje tijdverlies was)

mtb

Die winterstop is trouwens nergens goed voor: nog vóór ik het startpunt in Heusden bereikt had, waren mijn benen opgeblazen. En toen ik door het Prullenbos in Laarne fietste, vroeg een portie lasagne mij beleefd doch opdringerig om uit de koers te stappen.

Ik heb ‘nee’ gezegd.

Remouchamps

Ik ben een hevige Ardennensupporter. Maar wat mij ten negatieven titel opvalt in de Ardennen, is dat 9 op 10 dorpen zo goed als onleefbaar zijn omdat een zeer drukke autoweg de potentiële dorpskern in tweeën snijdt.

Enfin, ik weet niet of die plaatsen onleefbaar zijn, ik denk dat. Wij verblijven in Remouchamps en dat is geen uitzondering op de regel. Maar wel zeer schoon, alweer.

Remouchamps, Amblève

Ze beweren dat elk Vlaams kind ooit naar de grotten van Han is geweest. Ik niet, toch niet dat ik me herinner en ik herinner me veel. Ik was eigenlijk nog nooit in een grot geweest, dus ook niet in de grotten van Remouchamps.

Remouchamps

Remouchamps

Interessant, dat zeker! En vooral interessant in het kader van mijn gidsen-opleiding, als schoolvoorbeeld van hoe het niet moet: een gids die telkens begint te spreken terwijl de helft van de groep nog niet binnen gehoorsafstand is, een gids die zijn tweetalige tekstjes aframmelt zonder intonatie, zonder gelaatsuitdrukkingen, zelfs geen krimp geeft bij de ingestudeerde grapjes. Maar wel expliciet om fooi vragen nadien, dat dan weer wel.

Zo ga ik het dus niet doen. Maar ik ga dan ook niet de rest van mijn werkdagen slijten in een constante temperatuur van 12 °C.

Morgen naar huis. Met of zonder lange omweg, dat zien we dan nog wel, dat hangt vooral af van deze meisjes:

Remouchamps

Remouchamps

La vallée du Ninglinspo

Een mens zou eens foto’s moeten nemen van de ellendigaardigheden in een dag. Dan zou ik u vandaag bijvoorbeeld foto’s tonen van het moment dat we dachten dat we voor eeuwig zouden blijven ronddolen in Bois de la Picherotte.

Zegden wij nog 3 uur eerder, bij het ontbijt:

“Zullen we anders eerst om een wandelkaart rijden?”

“Bah neen, het zal wel goed aangegeven staan, nee?”

“Bah ja, dat zal wel.”

Of ik zou u een foto tonen van toen we deze namiddag in Aywaille gestrand waren met een lekke band. En dan, van hoe ik 2 uur later werd uitgelachen in de bandencentrale. Ik weet nog altijd niet of het voor mijn gebrekkig schoolfrans of voor iets anders was.

Enfin, er zat een groot stuk metaal in onze band, dat kom ik veel te vaak tegen met de fiets maar met de auto was het de eerste keer.

Maar schoon! La vallée du Ninglinspo!

La vallée du Ninglinspo

We hebben serieus moeten klimmen vandaag.

La vallée du Ninglinspo

La vallée du Ninglinspo

Leuven

Dat van dat ik elke dag ga studeren en al, ik heb dat toch een hele dag volgehouden. Ik zou ook kunnen zeggen dat het een aprilvis was. Dat zeg ik niet want het was echt gemeend, als dat niet om te lachen is.

Maar de paasvakantie is vooral: Vakantie! Niet te kort, niet te lang, niet te koud, niet te warm, niet te kerst, niet te festival,… afijn: in te vullen zonder ingevuld te worden, heerlijk!

Vandaag stond Leuven op het program.
Leuven? Leuven begot!

Het is geen boekentoren maar het heeft wel iets:

Leuven, universiteitsbibliotheek

Een ondergrondse fietsenstalling, een gerief.

Leuven

Leuven

Ik vind: als je voor een paar dagen naar de Ardennen trekt — in april — dan is het belachelijk om een jas toe te voegen aan de bagage. Dat vind ik. (gevoelstemperatuur bestaat niet)

Leuven

Speurtocht in M:

Leuven, M

Niet in het speurboekje: “Welke sculptuur steekt zijn blote poep achteruit?”

Leuven, M

Dewerf, een bijzonder aangename en lekkere plek.

Leuven, dewerf

Leuven, dewerf