zussen

Blij dat het lente is…

zussen

Op zondagmiddag is Zita alleen, dan is Lena naar de Chiro.
“Wanneer komt Lena terug?”, ze vraagt het honderd keer.

Dan komt Lena terug.
En even later is het slaande ruzie, altijd, elke zondagavond.

Advertenties

venustas, firmitas, utilitas

Vandaag had ik mijn eerste les kunstgeschiedenis (architectuur). De komende 10 weken zal ik er ongeveer 4.000 jaar kunst en cultuur doorjagen. Examen op 22 juni.

— nie pleuje —

’t Is te zeggen: in de veronderstelling dat ik geslaagd ben voor (algemene en politieke) Geschiedenis, voor Bronnen, voor Presentatie. Dat weet ik begin mei. (ik ben heel voorzichtig geneigd om te durven beweren dat het er vrij goed uitziet)

Kunstgeschiedenis. De les gaat zodanig snel dat het zelfs niet lukt om notities te nemen, de slides volgen elkaar zo snel op dat ik er een paar gemist heb omdat ik mijn brilglazen moest poetsen. Per minuut een tiental nieuwe termen, meestal te moeilijk voor mij. (want ik heb nooit Grieks of Latijn gedaan — dat mocht ik namelijk niet, op mijn twaalfde was de jury der deskundigen redelijk unaniem: “kan niet stilzitten”, “te speels”, “geen werkhouding”, “modernes proberen, sportschool misschien”)

Met andere woorden: als de lieve juf het heeft over ‘enneastyle’ dan weet ik niet onmiddellijk dat dit ‘9 zuilen’ betekent, ik moet dat opzoeken. En al ben ik de Griekse beginselen helemaal niet toegedaan, een basiskennis Grieks lijkt me toch op zijn plaats, daar moet ik dringend werk van maken.

Gelukkig kan ik de meeste Latijnse termen wel begrijpen. (dankzij mijn Spaans)

Maar toch, maar toch. Ik heb voor het eerst tijdens deze opleiding de indruk dat ik een achterstand heb op de rest. Ik ga dus echt moeten studeren, veel meer nog dan bij de cursus geschiedenis.

De zomervakantie zal niet geheel onverdiend zijn.

dat is waar

dat is waar

De tekenwoede van Lena gaat door. Maar sinds kort heeft ze nog weinig aandacht voor het tekenen, wel voor de woorden erbij, elke tekening wordt een dialoog. Vorige maand heeft ze een stripverhaal van 6 tekeningen gemaakt, en dan cadeau gedaan. (stom, ik had er eerst een foto van moeten nemen, het was zelfs based on a true story)

De ij, zouden we die niet beter afschaffen?

verhalen

Remouchamps

Ik ben een hevige Ardennensupporter. Maar wat mij ten negatieven titel opvalt in de Ardennen, is dat 9 op 10 dorpen zo goed als onleefbaar zijn omdat een zeer drukke autoweg de potentiële dorpskern in tweeën snijdt.

Enfin, ik weet niet of die plaatsen onleefbaar zijn, ik denk dat. Wij verblijven in Remouchamps en dat is geen uitzondering op de regel. Maar wel zeer schoon, alweer.

Remouchamps, Amblève

Ze beweren dat elk Vlaams kind ooit naar de grotten van Han is geweest. Ik niet, toch niet dat ik me herinner en ik herinner me veel. Ik was eigenlijk nog nooit in een grot geweest, dus ook niet in de grotten van Remouchamps.

Remouchamps

Remouchamps

Interessant, dat zeker! En vooral interessant in het kader van mijn gidsen-opleiding, als schoolvoorbeeld van hoe het niet moet: een gids die telkens begint te spreken terwijl de helft van de groep nog niet binnen gehoorsafstand is, een gids die zijn tweetalige tekstjes aframmelt zonder intonatie, zonder gelaatsuitdrukkingen, zelfs geen krimp geeft bij de ingestudeerde grapjes. Maar wel expliciet om fooi vragen nadien, dat dan weer wel.

Zo ga ik het dus niet doen. Maar ik ga dan ook niet de rest van mijn werkdagen slijten in een constante temperatuur van 12 °C.

Morgen naar huis. Met of zonder lange omweg, dat zien we dan nog wel, dat hangt vooral af van deze meisjes:

Remouchamps

Remouchamps

La vallée du Ninglinspo

Een mens zou eens foto’s moeten nemen van de ellendigaardigheden in een dag. Dan zou ik u vandaag bijvoorbeeld foto’s tonen van het moment dat we dachten dat we voor eeuwig zouden blijven ronddolen in Bois de la Picherotte.

Zegden wij nog 3 uur eerder, bij het ontbijt:

“Zullen we anders eerst om een wandelkaart rijden?”

“Bah neen, het zal wel goed aangegeven staan, nee?”

“Bah ja, dat zal wel.”

Of ik zou u een foto tonen van toen we deze namiddag in Aywaille gestrand waren met een lekke band. En dan, van hoe ik 2 uur later werd uitgelachen in de bandencentrale. Ik weet nog altijd niet of het voor mijn gebrekkig schoolfrans of voor iets anders was.

Enfin, er zat een groot stuk metaal in onze band, dat kom ik veel te vaak tegen met de fiets maar met de auto was het de eerste keer.

Maar schoon! La vallée du Ninglinspo!

La vallée du Ninglinspo

We hebben serieus moeten klimmen vandaag.

La vallée du Ninglinspo

La vallée du Ninglinspo