Ryan Wang, 5 jaar

Zot!


Overigens, gisteravond zag ik Boris Giltburg — de vermoedelijk toekomstige laureaat van de Koningin Elisabethwedstrijd — Piano Concerto 3 van Rachmaninov spelen:

in.druk.wekkend, 48 minuten lang.

[update 2 juni: ik had toch wel gelijk zeker]

Advertenties

Helden

Minder dan 3 uur geslapen vannacht. Maar het is hen vergeven, de Nieuwe Rode Duivels zijn een plezier om naar te kijken. Op het veld, naast het veld, in de media.

Helden zijn het niet. Maar ze maken naam, vooral in het buitenland. Een naam waarmee ze trouwens geweigerd zouden worden bij een sollicitatie voor een doorsnee garagepoorten-installateur in België.

“Hoe zegt u? Wát is uw naam?”

“Eh… Marouane Fellaini, meneer.”

(klik)

Helden waren het, in 1986. Mijn slaapkamer hing vol, El Simpático boven mijn bed. Hun namen klonken oer-Belgisch — Ceulemans, De Wolf, Renquin, Clijsters, Vandereycken, Munaron, Vandenbergh, Vervoort, Grün, Demol, Gerets, Claessen, Veyt, Vercauteren, Van der Elst, Mommens — misschien heeft een aantal spelers van die generatie nog garagepoorten geïnstalleerd na de voetbalcarrière.

De nieuwe generatie Rode Duivels is er één om U tegen te zeggen, wellicht beseffen ze zelf niet wat ze voor dit land betekenen, naast het veld. In nauwelijks 30 jaar is het internationale beeld van de ‘Belgische familienaam’ geëvolueerd naar: Chadli, Kompany, Mirallas, Benteke, Dembele, Lukaku, Hazard, Pocognoli,… samen met Vertonghen, Vermaelen, De Bruyne, Mertens.

Nee, ik begrijp dat wel, het gaat voor sommigen te snel.
Xenos + Fobos.

Maar er is geen weg terug, nooit meer. Investeer desnoods nog driehonderd miljoen extra in dat Brussels onderwijs. Geef die gasten een degelijke opleiding, een degelijke job. En laat ze binnen in de discotheek, ook als ze geen nationale held zijn.

En dan, misschien, dan zijn het mijn helden.

modernisme

Ik vind het de moeite, de tentoonstelling.

MSK

Alleen al voor Schmalzigeug, bijvoorbeeld:

ik vind dat schoon

Of Pierre-Louis Flouquet. En vele anderen.

En ik weet nu eindelijk dat Floris Jespers nog iets anders dan het kopen van een naaimasjien heeft gepresteerd. ’t Is erg.

In musea doe ik geregeld de woonkamerproef:

Zou ik dit in mijn living durven hangen?

Bij deze tentoonstelling zijn er weinig schilderijen waar ik niet onmiddellijk “Het zal wel zijn” heb geantwoord. (aan mijn ingebeelde museumpartner)

toverdroom

Gisteren. Ik dek de kinderen nog eens toe.
(altijd, elke nacht, anders kan ik niet gaan slapen)

Onder het deken zie ik iets blinken. Zita ligt volledig uitgedost in het veel te warme kleed van Sneeuwwitje, daar heeft ze dan nog haar slaapkleren onder. Klam van het zweet.

Die ochtend, aan het ontbijt:

“Zita, ik heb vannacht uw kleed van Sneeuwwitje uitgedaan…”

(betrapt) (kijkt weg)

(herpakt zich)
“Ah, ja, ik had een ‘toverdroom’. Ik droomde over Sneeuwwitje, daarom heb ik geslapen met het kleed van Sneeuwwitje.”

(haalt haar schouders op)
(verdiept zich verder in de ontbijtgranen)

opkuis

De geheugenkaart van mijn telefoon was vol.
Op de valreep gered van de prullenbak: een aantal onnozelheden.

Zoals…

Lena die mijn cd-collectie met wereldmuziek ontdekt:



Zita die zegt dat ik een prins ben:



De trein die altijd op mijn zenuwen werkt:



Het geluid van een stadshal:



Het geluid van bootjes:

met het internet is niks mis, met sommige mensen wel

Ik heb twee dochters. 5 en 7 jaar.
Soms kan ik nauwelijks wachten tot ze groot zijn.
Soms moet ik bijna huilen bij de gedachte dat ze ooit 15 en 17 zullen zijn.

En dan het internet, the evil internet. Misschien heb je vanavond even de tijd om naar onderstaand filmpje van 20 minuten te kijken. Het is een voorlichtingsfilmpje van de Nederlandse overheid. (meer info)

[via X, Y of Einstein]

Ik steek het alvast bij mijn bookmarks, voor later.

Update 1: kijk nu, dat is toevallig.

Update 2: er is ook een nieuw filmpje van Klasse: ‘Vies wijf!’ (zie onder)

alleen de doden en de dwazen veranderen nooit van mening

Vanavond zal rood-groen haar nipte meerderheid in de Gentse gemeenteraad gebruiken om het hoofddoekenverbod-in-publieke-functies opnieuw af te schaffen.

Dat verbod werd op 26 november 2007 ingevoerd dankzij een wisselmeerderheid van Open VLD, N-VA, Vlaams Belang en CD&V. (alleen zuster Monica mocht zich toen ‘onthouden’)

Ik schreef op 10 november 2007 een duidelijke stellingname tegen het hoofddoekenverbod. We zijn bijna 6 jaar later en ik volg nog steeds een groot deel van mijn eigen argumentatie. Maar…

Toch is de voorbije 6 jaar mijn begrip voor voorstanders van het hoofddoekenverbod-in-publieke-functies eerder toegenomen dan afgenomen. Omdat hun argumentatie intelligent is? Soms. Maar vooral omdat de moslimgemeenschap in Gent de voorbije 6 jaar niet is geëvolueerd (zoals ik dacht dat ze zou evolueren). En dus begin ik serieus te twijfelen, ik heb twee meningen.

Mening 1. Ik ben tegen vestimentaire code, uit principe.

Op dinsdag 1 september 1998 zei mijn nieuwe werkgever dat hij liever geen jeans ziet op het werk. Op woensdag 2 september ging ik twee identieke katoenen broeken kopen en met die twee broeken heb ik een heel schooljaar lesgegeven. 10 maanden op de rand van een depressie. Toen ik op woensdag 30 juni 1999 voor de laatste keer wegreed uit Deinze, naar mijn zolderkamertje in de Ottogracht, heb ik de onderwerping afgezworen. Ik besliste op die dag om te solliciteren voor een job waar ik mezelf mag zijn, wat dat ook zou mogen betekenen. Die beslissing heeft mijn leven gered, denk ik. Niet dat het iets met kleren te maken heeft maar het heeft ook iets met kleren te maken.

Mening 2. Ik ben voor vestimentaire code, uit principe.

Het is u misschien al opgevallen: ik heb een serieus probleem met religie. Ik heb geen probleem met hoofddoeken — dat zou overigens vrij belachelijk zijn: ik zie elke dag meer hoofddoeken dan de gemiddelde Gentenaar in een heel jaar. Maar simpelweg: ik geloof u niet, lieve mevrouwen van ‘Baas Over Eigen Hoofd’. Ik vind het zelfs intellectueel oneerlijk om een aantal vrouwen dat beweert uit eigen keuze een hoofddoek te dragen, te gebruiken als pars pro toto voor honderdduizenden onderdrukte vrouwen die geen stem hebben.

Het artikel van Dirk Verhofstadt vandaag in De Morgen is een sterk betoog. Al vind ik het wel iets te dramatisch: ik geloof bijvoorbeeld niet dat de afschaffing “een dijkbreuk is waarin gelovigen steeds meer uitzonderingen en speciale behandelingen zullen vragen in naam van God”. Zo’n vaart zal het heus niet lopen.

De visie van Etienne Vermeersch over het hoofddoekenverbod is ook duidelijk. En ik volg zijn kritiek op de schizofrenie van de socialisten (op dit thema).

On a related note, misschien moet Pascal Smet maar eens werk maken van een Derde Schoolstrijd, hij is daar de geknipte man voor. En dan zouden we meteen weten of de houding van de socialisten t.o.v. religie-in-publieke-functies de voorbije 60 jaar veranderd is of niet, in de jaren ’50 probeerden socialisten en liberalen tevergeefs de subsidies voor katholieke scholen af te bouwen en een groot aantal bestaande katholieke scholen te vervangen door rijksscholen, om precies dezelfde reden als waarom de voorstanders van het huidige hoofddoekenverbod nu tegen de socialisten zijn. Het kan verkeren.

Enfin, ik weet het niet meer.

Update: ook Tessa Vermeiren zegt wijze dingen.

tolerantie

Mensen die andere mensen voor NIMBY verwijten: ze zijn meestal niet op de hoogte. Dus ik ga niet oordelen over de maker van dit professioneel protest.

boat tourism

Iemand die zoveel energie steekt in zijn haatboodschap, moet vast een goede reden hebben. Het intrigeert mij. Dezelfde boodschap hing daar vroeger ook al, toen op een spandoek en toen was het wel juist gespeld. (Sint-Antoniuskaai)

Ik ben een kwartiertje blijven staan. Op die tijd zijn er inderdaad een aantal bootjes gepasseerd en je hoort inderdaad redelijk goed wat ze vertellen, in alle talen. De toeristen kijken dan zeer bedenkelijk naar deze boodschap en worden opgezadeld met een schuldgevoel. (cf. Berlijn)

Er waren ook momenten dat ik niks kon horen van wat er in de bootjes verteld werd, dat was bij elke keer dat er een auto passeerde. En dan te bedenken dat er nauwelijks auto’s door de Sint-Antoniuskaai rijden zolang die straat aan één kant (Bachtenwalle) volledig is afgesloten. (werf Lippens)

Auto’s dokkeren 24/7 over de kasseien — fietsen ook trouwens — en dat is bij elke passage een decibelgehalte dat hoger ligt dan de toeristenbootjes (die daar overigens nooit passeren op een uur dat mensen rusten maar eerder tussen 11 en 18u).

Maar nogmaals: die mens zal vast een goede reden hebben, het kan niet anders.

En ook: wie stoort er zich nu aan auto’s die door een straat rijden?
Dat zou toch al te gek zijn, dat zou pas nimby zijn.

diabolo

Zaterdagse agenda-dramatiek: ik had les van 8u30 tot 12u maar stipt om 12u ging Lena haar circusgroep het werkjaar afsluiten met een showtje.

En ik ben dan zo’n schijtluis / slechte vader die dan toch blijft zitten tot de les helemaal gedaan is.

Maar zoals in de betere Amerikaanse familiefilm — aanzwellende violen — kwam ik toch wel precies op tijd zeker ;-) (leve het snelle fietspad van de Coupure!)

2 maand geleden heeft Lena een diabolo gekregen voor haar verjaardag.
En kijkt nu!

de orden

Het plan was even simpel als simpel.

Ik wandel een half uur door de stad en fotografeer een aantal gevels + thuis ondervraag ik mezelf en ik zoek meteen op of ik het juist heb of niet.

Voorbeeld #1 STADHUIS

stadhuis

’t Is te zeggen: de ‘jonge’ vleugel van het stadhuis. Dus niet die prachtige laatgotische vleugel aan de Hoogpoort – rechts op de foto – waar bruid en bruidegom zich altijd opstellen.

Wikipedia zegt:

De gevels worden gekenmerkt door een schoolse toepassing van opeenvolgende Dorische, Ionische en Korinthische driekwartzuilen en pilasters, geïnspireerd op de vormgeving van de Italiaanse renaissance-palazzi.

Als er nu één ding is waar je niet over twijfelt, dan zijn het wel de orden. Dacht ik.

Dat de 2e verdieping Ionische pilasters heeft, dat is evident. Bij de 3e verdieping kan ik het niet goed zien wegens te hoog, de kapitelen zouden inderdaad Korinthisch kunnen zijn maar ik dacht eerder aan Composiet. Eigenlijk.

En dan de 1e verdieping? Dorisch?
Ik ben bijna zeker van niet.

stadhuis

Volgens mij kan een Dorische zuil, of het nu een imitatie is of niet, nooit een basement (voetstuk) hebben. Ik denk dat de onderste rij Toscaans is. (dus niet klassiek Grieks, wel Etruskisch) (en aangezien het stadhuis geïnspireerd is op de Italiaanse palazzi, lijkt me die Toscaanse orde nog zo gek niet)

Maar ik ben niet zeker, dus ik durf de Wikipedia-pagina niet aanpassen.

Trouwens, wat ik nog niet eerder had gezien: aan de overgang met de oude vleugel hangt een blauw-witte regenpijp. Ik vind dat grappig.
(klik op de foto voor zeer hoge resolutie)

stadhuis

ja ik verdien genoeg en laat mij nu gerust

Salarisfetisjisme. Wat is me dat zeg, vantegenwoordig?
Meerde keren per week in mijn mailbox:

“Hallo Ivan, vergelijk je loon met je collega’s!”

“Beste Ivan, jij kan meer verdienen!”

Van Vacature, van Jobat, van dit, van dat:

geld

Ik zou me verdorie schamen mocht ik meer verdienen.

Ik weet wel, natuurlijk dat: ‘netto’ is nog een ander paar mouwen. En ik kan enorm boos worden over hoe inefficiënt het meer dan deftig ingehouden bedrag soms wordt geïnvesteerd / verspild — zo rechts ben ik dan wel weer ;-)

Maar toch, ik verdien genoeg en laat mij nu gerust.

kariatiden

Man, zo verschieten!

Kariatiden

En ik maar sparen voor een reis naar Athene om daar de Kariatiden van het Erechtheion te gaan bewonderen. Blijken er ook gewoon Kariatiden in Gent te staan, in de Vlaanderenstraat dan nog.

(toegegeven: het origineel heeft ook wel iets)

Sinds ik naar gebouwen loop te kijken, in plaats van er alleen maar voorbij te fietsen, ben ik al een paar keer over mijn eigen voeten gestruikeld, ’t is ook niet alles.

Sint-Rita, patrones voor hopeloze gevallen

Ex-misdienaar zijnde — Hoor ik u daar van uw stoel vallen? Gaat het een beetje? — ken ik natuurlijk mijn klassiekers. Dus ben ik gisteren toch even langs de Augustijnen aan de Augustijnenkaai gepasseerd.

De heilige Rita staat bekend als patrones voor hopeloze gevallen.
Ze wordt onder meer aangeroepen bij examenvrees en bij pokken.
[meer op wikipedia]

Rita, patrones voor hopeloze gevallen

Patronessen, dat is de homeopathie van vroeger: het helpt alleen bij wie er echt in gelooft.

kruiswoordraadsels

Ik vind dat een subliem idee van de juf: bij elk hoofdstuk krijgen we een kruiswoordraadsel.

Studeren en toch ontspannen. De max!

kruiswoordraadsels

Mijn jarenlange training in de zaterdagse Zweedse puzzel van De Morgen heeft zijn effect niet gemist… “zuilengang — vier letters: STOA! Hoera!”

(alle andere termen heb ik moeten opzoeken in de cursus)

bande dessinée

Er bestaat niets schoner in deze wereld: de lichtjes in haar ogen tijdens die ene seconde voorafgaand aan een nieuw meesterplan. Meestal komt zo’n idee op een iets minder gelegen moment: als ze moet vertrekken naar school, als het bedtijd is.

Dan staart ze in het diepe oneindige:

“(staart)”

Dan straalt ze:

“(straalt)”
(dat bedoel ik dus)

Dan schreeuwt ze:

“Ik ga een stripverhaal maken van Nils Holgersson!”

Maar in haar onstuitbare drang om zo snel mogelijk het verhaal neer te schrijven — dat duurde minder dan een kwartier — was ze de tekeningen vergeten, dat kan gebeuren.

Er zit nu niks anders op dan zich te wijden aan de kunst van de boekverluchting.

verhaal

verhaal

verhaal

verhaal

uitgeteld

Saturday Night Fever — Zita had gisteren beslist om het nachtje door te doen: onophoudelijk wenen van de jeuk. Zelfs het negenendertigste land dat gisteren de twelve points douze points moest uitdelen, kreeg Zita niet in slaap.

Tot ze deze middag even van de buitenlucht mocht genieten. Uitgeteld.

windpokken

Ondertussen zijn er zelfs vandaag nog windpokken bijgekomen op haar tenger lijfje. Ze staat nu helemaal vol van kop tot teen. In het begin hebben we ze nog geteld, nu zijn we gestopt met tellen wegens uitgeteld.

frot frat friet

Ik denk dat het begonnen is met Femke in 2011. Dan was er Fabian — 2012 — en dan wist ze het wel zeker. Lena wil graag ons land vertegenwoordigen op Junior Eurosong.

De VRT stopt ermee, dat vindt Lena een detail. En ze kent de voorwaarden: het lied moet in je eigen taal en moet helemaal zelf geschreven zijn.

frot frat friet

Ik weet niet of Eurovision dit niveau wel aankan.

Vooral het maken van een videoclip ziet ze heel goed zitten.
Want dan mag ze opnieuw naar het atomium.

paraplu’s

In de categorie ‘Ach-dat-hoort-er-nu-eenmaal-bij’ zijn er natuurlijk tal van overeenkomsten tussen de job van leraar en die van gids. (bijvoorbeeld: cursisten / deelnemers die niet aflatend proberen interessant te doen)

Maar er zijn ook verschillen. Zaterdag was er praktijkles in de stad, in de regen. Regenweer is een verwaarloosbare factor in een leslokaal, voor een stadsgids kan het eerder een spelbreker zijn.

En niet dat het mij iets uitmaakt, daar bestaan regenjassen voor.

“Det finnes ikke dårlig vær, bare dårlige klær“.
(vrij vertaald: slecht weer bestaat niet, wel slechte kledij)

Alleen… ik ben allergisch aan paraplu’s, ik haat paraplu’s. Ze belemmeren uw zicht, ze zeiken regenwater in uw kraag, ze steken al uw ogen uit, ze zijn meestal mistroostig, te lomp, te breed,… man, ik hááát paraplu’s.

paraplu

Die gids zonder paraplu, ooit, later,… dat ben ik.