terug naar normaal

Geslaagd!
Met de hakken over de sloot, het voelt als thuiskomen.

geslaagd

Het betekent ook dat de vorige examenresultaten niet normaal waren. Daar is gelukkig een verklaring voor: ‘geschiedenis’ had ik ooit al eens moeten studeren en ‘presentatie’ kwam eigenlijk neer op iets dat lijkt op mijn beroep.

Maar Kunstgeschiedenis? Het was helemaal van nul beginnen. En voor Beeldende Kunst ben ik dan nog een stuk vergeten studeren — het stond op ons leerplatform maar ik ben het vergeten downloaden — en uiteraard was het een examenvraag. En dan heb ik ook nog een paar kemels geschoten, dat spreekt.

Het is voorbij, voor 2 maanden toch. Maar het is vooral voor Nele een kleine catastrofe geweest, voor een juf bestaat er geen drukkere maand dan juni en dan kwam het huishouden nog eens volledig op haar nek terecht. (coming up: wiedergutmachungsspaghetti)

Advertenties

de toekomst is nog niet hier

Ik lees heel graag Kris Peeters, al was het maar voor zijn optimistische kijk op de toekomst en omdat ik dat zelf niet kan.

Een voorbeeld: de nieuwe mega-site van AZ Sint-Lucas, een kliniek met alleen al 66.000 opnames per jaar, los van consultaties of bezoek. De hele operatie (fusie van verschillende campussen, reconversie, verbouwingswerken) duurt nu al 15 jaar. Het resultaat is prachtig: aan de kant stadsring (Vogelenzang) een groenzone + ruime parking voor honderden auto’s met voor de nieuwe ingang een prachtige drive in. Aan de andere kant een zee van parkeerplaatsen (Fratersplein, Tichelrei, Churchillplein) en voor de nieuwe ingang een esplanade zo groot als een dorpsplein, daar verstopt aan de zijkant: een overdekte fietsenstalling voor 30 fietsen. Het maakt niet uit wanneer je arriveert, ik was er bijvoorbeeld om 8u17 deze morgen: alles volzet. Uiteraard.

parking

“Werkzekerheid, daar werken we zelf wel aan” moeten ze bij Sint-Lucas gedacht hebben. Hierzie: het masterplan, ze gaan voor fietsbeleid en duurzaamheid en al. Ik vraag mij dan altijd af hoe een architect zoiets bekijkt. Zouden daar formules voor bestaan? X aantal auto-plaatsen staat gelijk aan Y aantal fiets-plaatsen? En zou die formule dan bij wet vastgelegd zijn door Vanden Boeynants in de jaren 1960? Waardoor al die moderne architecten niet anders kunnen? Masterplan of geen masterplan?

De toekomst is nog niet hier.

Een ander voorbeeld. Ik zit deze morgen (alweer) een eeuwigheid te koekeloeren in de wachtzaal. Tot het stilaan duidelijk wordt dat de dokter er niet is. Deze middag kom ik thuis en vind ik deze brief in mijn brievenbus:

brief

Ach zo.

Dat mijn afspraak niet kan doorgaan: geen probleem. Dat ik een halve dag kwijt ben: geen probleem, ik heb niks beters te doen. Maar dat ze mij nu al jaren elke keer opnieuw verplichten om mij een half uur eerder aan te melden aan die fucking kassa terwijl ik rechtstreeks aan de dokter moet betalen en niet aan de kassa, dus enkel om daar telkens opnieuw te vragen of mijn TELEFOONNUMMER nog wel klopt en als ze mij dan moeten bereiken: een brief sturen?? een BRIEF begot!! Ik wist zelfs niet dat dat nog bestond. En wat is eigenlijk het probleem met e-mail?

Enfin, de toekomst is nog niet hier.
En hoe meer ik erover nadenk: ze zal niet komen, toch niet mijn toekomst.

tempus fugit, en dat was dan dat

Ik vermoed dat het vrijdag is, dan heb ik mijn deadline met een handvol uren overschreden, dat geeft niet.

Wat gestudeerd diende te worden is gestudeerd geweest geworden.

Straks gaat de wekker, dan vergaderen, dan lesgeven, dan andere dingen, dan gaat opnieuw de wekker, dan is er examen kunstgeschiedenis.

Ik kan niet zeggen dat ik alles perfect beheers maar het begint er een beetje op te lijken. Toon mij een gebouw, toon mij een schilderij: ik zal u deskundig uitleggen bij welke stijlperiode of welk -isme het werk past. Misschien zit ik er helemaal naast, die kans is niet klein. Maar ik ga u van uw sokken blazen met schone woorden en artistieke overredingskracht, dat is ook belangrijk.

De voorbije 72 uren heb ik — gesterkt door een streng dieet van pitta layle, noten, coca cola laura en coca cola karen — in mijn bureau gewoond (en ook een beetje in WikiPaintings).

Ik heb geprobeerd om mijn schaarse tijd niet te verprutsen met het maken van woordenlijstjes, linklijstjes of tijdlijstjes,… dat is dus niet gelukt. (misschien komt het later nog van pas)

Ik heb ook geprobeerd om mijn tijd niet te verprutsen met het studeren van dingen die ik niet moet studeren. Maar soms kan ik mij minuten- en minutenlang zitten vergapen aan één werk van Lucian Freud of Edward Hopper of Otto Dix, dat soort gasten. Terwijl die helemaal niet in de cursus voorkomen.

Niet aan mij besteed: de Italiaanse Renaissance, de Vlaamse Primitieven,… ik vind het machtig interessant allemaal, dat wel. Maar het doet me niks. Ik geloof dat ik emotioneel pas op de kar ben gesprongen bij Vermeer. En zo tot bijvoorbeeld Friedrich en Zorn en veel verder.

Maar het examen. En dan de zomer die daarop volgt. Ik ga mijn haag kunnen snoeien. Naar de Blaarmeersen bakfietsen. En zeker nog iets anders wat me nu niet meteen te binnen schiet.

knooppunten

Het was ongeveer een jaar geleden dat we nog eens samen gefietst hadden zonder dat we ergens dringend moeten zijn. Zondag was de dag. Ik had het Lena al een eeuwigheid beloofd, ze mocht zelf fietsen. Ze lag er zelfs wakker van.

Zaterdagavond zijn we gaan proefrijden. Niet ver, blokje om tot Hogeweg en terug. Toen we via Waterstraat en Sint-Bernadettestraat arriveerden in de Hogeweg moest ik me even kwaad maken want Lena reed naast het fietspad op straat. Ze roept: “Maar waar is het fietspad?” Ik leg haar uit dat ze tussen de witte stippellijnen moet rijden. Zegt ze met snikkende stem: “Hoe kan ik dat nu weten?”

En toen viel mijn frank. Dat kind fietst al 3 jaar onafgebroken op haar eigen fiets naar school maar heeft nog nooit zelfstandig op een Vlaams moordstrookje fietspad gefietst. Het leven zoals het helaas is, in Oostakker-Lourdes.

Maar zondag dus. We hadden ingeschat dat Lena met haar vierdehandsfietsje best wel een kleine 10 kilometer kan fietsen, dus had ik op het internet een fietstocht van 15 kilometer in elkaar geknutseld ;-)

Mijn doelstelling: zo snel mogelijk op het fietsknooppuntennetwerk geraken. Nóg een nadeel van te wonen waar wij wonen: niet alleen zijn er hier geen fietspaden, Lourdes en omgeving is bovendien een blinde vlek in het fietsnet. Als ik ooit verhuis, dan zal de auto-cultuur zeker één van de redenen zijn. Compleet gegijzeld tussen N70 en R4. (pijltje >> ons huis)

knooppunten

knooppunten

Enfin, zondagmiddag is er weinig verkeer, dus we hebben het overleefd tot aan knooppunt 8 (in Sint-Amandsberg) en dan was het genieten tot knooppunt 9 (in Destelbergen) en knooppunt 10 (in Lochristi), ook al was het de hele tijd aan het druppelen. We hebben 2 keer de R4 moeten oversteken en 2 keer de N70 moeten oversteken, dat is 4 keer bibberen en beven maar Lena heeft er een fantastische verkeersles aan overgehouden.

fietstocht Lochristi

Lena wil vanaf nu elk weekend een lange fietstocht maken… “En daarna wil ik in alle landen van de wereld gaan fietsen!”

Als dat maar goed afloopt.

dag 1 is altijd een beetje dag 0

Vandaag is DAG 1.

Het moment waarop een mens beslist om effectief te beginnen met de blokperiode — en wel nu meteen sito presto stante pede, honger of geen honger, onkruid of geen onkruid, zon of geen zon,… dat is een schoon moment.

Niet te verwarren met:

  • papieren perforeren
  • pakketjes sorteren
  • andere vormen van procrastineren

blok

Examen op 22 juni.
(herexamen eind augustus, noteer ik alvast in mijn agenda)

Paniek, paniek.

werfverkeer

Heeft u zich ook al afgevraagd waarom er tegenwoordig opvallend veel Dikke Bakken (SUV’s) rondrijden in Gent? Is het voor de vriesputten in het asfalt? Om fietsende kleuters te intimideren? Omdat uw oprit nog moet aangelegd worden? Omdat uw aura niet in een normale auto past? …

Niets van, het is voor de Gentse werven, meneer.


(Gent, Waalse Krook, werf nieuwe bibliotheek)

En voor de socio-economische status.

In onze buurt zijn de laatste jaren heel wat ‘Gentse Turken’ fka ‘Allochtonen’ komen wonen. Sympathiek en goed geïntegreerd en al wat ge wilt. Alleen… iemand moet die mensen eens hebben wijsgemaakt dat de klassieke Duitse BlingBlingBak heeft afgedaan en dat het nu plots een SUV moet zijn. En dus rijden mijn nieuwe buren nu allemaal met een 4×4, één rijdt zelfs met een Cayenne, opperstatus!

Ik zou het grappig vinden mocht ik het grappig vinden.

plantrekkerij

Het is weer gebeurd zonder dat ik er erg in had.
Zita is een plantrekker eerste klas geworden.

In de positieve betekenis:
(zaterdag mocht ze met ‘de grote’ turnen)


.Maar ook in de toch wel iets minder positieve betekenis:
(vorige maand heb ik Zita het haar van die pop zien knippen)
(ze beweert van niet, terwijl ze weet dat ik weet dat ze liegt)


.We mogen natuurlijk niet vergelijken. Maar als we even vergelijken: Lena kan niet liegen terwijl Zita de hele dag door loopt te liegen. Ze komt de kamer binnen en vergeet de deur te sluiten, ik zeg: “Zita, doe de deur eens dicht”. Zegt zij met een gestreken gezicht: “Ik heb de deur dicht gedaan. En nu staat ze open. Dat is raar.”

Dat soort dingen. Ik kan daar serieus ambetant van worden, soms.

God is Licht

Dit is wat wij hem hebben horen verkondigen en wat we u verkondigen: God is licht, er is in Hem geen spoor van duisternis. (1 Johannes 1:5)

Ik dacht, ik geef het nog even mee.

God is Licht

Maar nee. Na de voorbije weken een tiental, vooral (neo-)gotische, kerken te hebben bezocht, was ik bijna vergeten dat er nog zoiets als ‘sixties-kerken’ bestaat. Vandaag was ik te gast in een zaalkerk, Heilig Kruis op het Westveld.

Ik was er nog nooit geweest. Welgeteld 5 straten van ons huis, minder dan 7 minuten fietsen. Een schandelijke schande: ik ken Gent honderd keer beter dan de rand waar mijn huis staat.