2013. 12 maanden: 12 foto’s

In januari hebben wij hoofdzakelijk geprobeerd om niet te gaan liggen.

stadsring

In februari smeten wij geld naar iemand die ons huis bewoonbaar maakte.

een nieuwe zolder

In maart heeft het Gentse stadsarchief mij gevonden.

stadsarchief

In april hebben we, op weg naar de Ardennen, de stad Leuven gezien.

Leuven

In mei hebben we gefeest voor de lente van Lena.

Lentefeest Lena

In juni nam ik een foto van een woontoren die binnenkort tegen de vlakte gaat.

treurwilg

In juli ben ik een paar dagen alleen op reis geweest. Bij hoogdringendheid.

Gare de Lens

In augustus ben ik peter geworden van Thomas. Ik fier.

Thomas, °27-08-2013

In september is Zita in de Chiro gestapt. Ook in het 1e leerjaar. Grote sprongen.

havendag meets autoloze zondag meets chiro

In oktober heb ik met de kinderen het belfort beklommen.

Emile Braunplein

In november heeft de Westhoek ons even doen stilvallen.

Lijssenthoek Military Cemetery, Poperinge

In december heb ik het Citadelpark ontdekt.

Gent, Citadelpark, openluchttheater

Meer moest dat eigenlijk niet geweest zijn.

Advertenties

Super Sunday

‘Super Sunday’, sportkenners weten wat het betekent.

Maar alle emancipatie ten spijt, betekent ‘Super Sunday’ voor een gezin dat voor 75% uit vrouwen bestaat, blijkbaar iets helemaal anders dan zich de hele namiddag in alle rust te goed doen aan een wereldbekermanche veldrijden en voetbaltoppers bij de vleet, pintje erbij.

Dat was het dus niet. Een kaakslag voor het feminisme.

Deze namiddag ben ik naar Frozen geweest. Een film die hoofdzakelijk bestaat uit gezongen dromen. Hoofdthema: warme zusterliefde. Niet dat het enigszins is doorgedrongen, nauwelijks een uur na de film wilden Zita en Lena elkaar als vanouds de hersens inslaan, met de gebruikelijke haatboodschappen die door de lucht vlogen.

Zelf heb ik de film ook niet goed gevolgd. Aangezien ik mij uitsluitend kon concentreren op het eindeloze gekraak van chips-zakjes. (cinema-uitbaters die chips verkopen zouden moeten veroordeeld worden voor misdaden tegen de mensheid) (ja, ik heb het tegen u, Sphinx Cinema) (en dan heb ik het nog niet over de ouders van die chips-vretende kinderen… die ouders zouden ter plekke moeten gelyncht worden) (of een GAS-boete, daar kan over gepraat worden)

Maar wat zit ik hier eigenlijk te klagen. Het had duizend keer erger gekund. Het had oude wijven kunnen regenen. Of nog: de centrumwinkels hadden plots allemaal op hetzelfde idee kunnen komen om open te zijn op zondag.

Er scheelt iets. Ik weet niet wat.
Het universum is ziek of ik ben aan rust toe, ik ben er nog niet uit.

Ik ben een geschilderd figuur dat tijdens een betoverde museumnacht uit een schilderij van Edward Hopper is gevallen en per abuis terecht kwam in een schilderij van James Ensor. Zo voelt het aan.

Ik bedoel: “Merry Christmas!”

uw vrijheid

Als misantropie het kader is, dan is menselijk contact theater.
Ik speel graag toneel, daar niet van.

Mensen die onvoorwaardelijk van mensen houden: ik aanvaard ze graag, waardeer ze zelfs. Omarmen: het gebeurt, zonder tegenzin.

Maar vroeg of laat maken ze allemaal dezelfde fout en zijn ze mij opnieuw kwijt.
Dichtgeklapt, weggelopen, afgehaakt. Sorry dan.

Dan nemen ze de leiding, dan sturen ze de groep. En zonder dat iemand er nog vat op heeft, is die groep veranderd in een sociaal cocon. Op dat moment vragen ze om mee te zingen, mee te dingen. Terwijl dit niet de afspraak was. Terwijl elke vezel van het lijf vraagt om niet mee te zingen.

Ik zou misschien willen, om sympathiek te blijven.
Maar het gaat niet, ik ben geen groep.

Of ze vinden het een goed idee om gedurende twee dagen met meer dan tien mensen in dezelfde kamer te verblijven, zonder dat je ook maar de kans krijgt om uit te leggen waarom dit je ergste nachtmerrie is (en dus niet meteen je definitie van vakantie). Dan ben je asociaal. Een spelbreker.

Gediagnosticeerd: ongezellig.
33 % invalide, zonder erkenning.

Ik hou van mensen die willen aanvaarden dat hun eigen sociaal gedrag niet de maatstaf der dingen is. Mensen die een poging willen doen om te begrijpen dat hun vrijheid ophoudt waar die van een ander begint.

Dat geldt voor alle vormen van verkeer.

goed nieuws, minder goed nieuws

Goed nieuws! Ik ben geslaagd voor het volledige basisjaar ‘gids / reisleider’.
(’t is te zeggen: ik heb resultaat van 4 van de 5 modules — maar omdat ik vind dat het nu al kerstvakantie is, ben ik nu al geslaagd)

Minder goed nieuws!
Ik sta op een wachtlijst voor de specialisatie-opleiding ‘Gids Kunststad Gent’. Het ziet er naar uit dat ik ten vroegste in september 2015 zal kunnen starten. (vijftien, dat is gelijk niet veertien)

Maar ook voor de taalmodules zal ik nog tot volgend schooljaar moeten wachten. Eerst instaptoetsen afleggen voor Engels, Spaans en/of Duits. En dan maar hopen dat ik mag beginnen met de lessen en dat de momenten een beetje verzoenbaar zijn met werk en privé. (ik hoor Nele momenteel luidkeels doch imaginair in mijn oor schreeuwen: “Wat?! Wélk privé-leven?!”)

In afwachting kan ik me al opwarmen aan een aantal andere modules en bijscholingen.

In februari start ik met Specifieke Gidsvaardigheden, daar kijk ik geweldig naar uit. Specifiek is cool.

En in januari begin ik aan Van Gilgamesj tot Goliat. Daar kijk ik zelfs nog naar uiter.

verkrampt

Nog meer dan 5 maanden vóór de verkiezing die alweer de moeder zal zijn.
En toch kan ik nu al met zekerheid één partij uitsluiten.

De manier waarop Open VLD de afgelopen weken / maanden bijzonder knullig heeft gereageerd op verschillende (mobiliteits)dossiers (het grappigste voorbeeld: ‘Uplace’) was al niet de beste reclame. Maar hun reactie op het meer dan redelijke (fletse) (fiscale) voorstel van Koen Geens, is op op z’n minst verkrampt te noemen. Conservatief.

De maskers, als ze al niet gevallen waren, liggen nu op de grond. Open VLD trekt in vele dossiers uitsluitend de kaart van winstmakers: de superrijken, dus niet de bijna-superrijken zoals u en ik.

het citadelpark

Ik woon al een poos in Gent maar nog steeds heb ik blinde vlekken.
Het Citadelpark is was daar één van.

Om te beginnen: ik ben Noord, het park woont Zuid. (dat is veel te ver)
Om te vervolgen: daglicht ça va nog, donker is gevaarlijk. (getuige de pictogrammen)

Gent, Citadelpark, pictogram

Dus fietste ik er meestal met een grote boog rond.

Maar sinds ik wist dat ‘het citadelpark’ mijn opgelegde locatie was voor de eindrondleiding — dat is de eindopdracht in de praktijkmodule ‘Rondleiden’, de laatste praktijkmodule van het basisjaar ‘gids / reisleider’, waarover binnenkort meer — ben ik elke week naar het Citadelpark getrokken en heb ik me thuis verdiept in honderdduizend bronnen. (ook ontdekt dat die pictogrammen eigenlijk een fitness-route voorstellen… Dus! Dat van die homo’s, dat was een vergissing!)

Gent, Citadelpark

Enfin. Voor de rondleiding (ik kreeg een kwartier) zou ik als thema ‘Het Moorken’ doen. Of nee, ‘Het Kuipke’. Of nee, de citadel(poort) zelve. Of de rozentuin, de kazematten, de standbeelden, de kiosk, het amfitheater, of iets anders misschien. Om dan uiteindelijk, na wekenlang twijfelen, alles overboord te kieperen en een andere rode draad te zoeken. Ik ging voor BOMEN.

Gent, Citadelpark

Dus ik naar de Groendienst om de folder van de meer dan 100 boomsoorten in het Citadelpark. En dan een korte route opgesteld met een paar haltes en een paar straffe verhalen over bijzondere bomen. (ja, dat bestaat, vraag maar aan Adam en Eva)

Om dan, 48u vóór mijn eindrondleiding, alles overboord te kieperen en te kiezen voor een andere rode draad.

Die rode draad werd ‘stadsontwikkeling’. Met o.a. de keuze om het park in de 19e eeuw überhaupt aan te leggen, in het licht van de Industriële Revolutie zelfs. En dan de keuze om het park vol te bouwen (wereldtentoonstelling) en later nog voller te bouwen en het park te doorkruisen met brede autowegen, dat is het verhaal van de 20e eeuw. Om dan in 2013, aan het begin van de 21e eeuw, dit park een plaats te geven als park, als tuin voor buurtbewoners maar vooral als speelparadijs voor kinderen. (want zou Gent niet de kindvriendelijkste stad worden? En al?)

Om dan vorige week in de krant te lezen dat het hele Project Citadelpark alweer op de lange baan is geschoven.

Met uitzondering van deze kiosk. (°1885)

Gent, Citadelpark, kiosk

Gent, Citadelpark, kiosk

En het groentheater (°1945) zou ook nog aangepakt worden.

Gent, Citadelpark, openluchttheater

Gent, Citadelpark, openluchttheater

Nee, het Citadelpark, het was geen liefde op het eerste gezicht.
Maar dat zijn liefdes die het langste duren.

het leven lacht

Gedaan met studeren. (toch voor minstens 6 weken)
De zon heeft een hele week niet geregend.
Vandaag wordt de eerste paracetamolvrije dag van december.
In de Gentse Sint-Pietersabdij staat het decor van FC De Kampioenen.
Kan het zotter? Ik wil het niet weten.

Er staat een echte boom in ons huis.

zon, boom, kinderen