die keer met de piano

In mijn ideale wereld is besluitvorming onderhevig aan het momentum — als ik twijfel, neem ik slechte beslissingen. Ik zag op Google+ een buffetpiano passeren, één van het occasionele soort. (Google+, dat is Facebook zonder het gedoe met vrienden)

Wij hebben dan geld gegeven en nu is de piano van ons.

een piano

Als we nu even het historische feit dat ik nooit het beslissende en geniale doelpunt tijdens een Champions League finale zal gescoord hebben buiten beschouwing laten, dan is het feit dat ik nooit een instrument leerde bespelen misschien de grootste frustratie in mijn leven.

Ik heb me als kind ooit ingeschreven voor de muziekschool. Tijdens de allereerste les (notenleer) ben ik van school gestuurd voor iets dat iemand anders gedaan had. Niet dat het een excuus is.

Ik heb een gitaar. Vorig jaar heb ik ze zelfs opnieuw laten besnaren. Maar bij elk akkoord krijg ik de kramp in mijn vingers.

En dus, een piano. Nele kan (een beetje) spelen. De kinderen zijn enthousiast. Ik ben enthousiast. Nu nog laten stemmen en we zijn vertrokken.

Advertenties

Gent, Muidepoort

De Muidepoort is opgenomen in een overzicht van de meest urgente missing links.

Met missing link wordt doorgaans bedoeld: een (stuk) straat op een belangrijke fiets-as, waarvoor geen alternatieve parallelweg bestaat en waar eigenlijk niet kan gefietst worden zonder uw leven te riskeren. Eén missing link is voldoende om een heel traject, in casu de Gentse Noord-Zuid-as, van de kaart te vegen.

Enfin, oordeel zelf:

.
Ik wou schrijven: “Moet hier eerst iemand doodgaan misschien?”
Maar zelfs die fase zijn we al lang gepasseerd.

Een geluk dat het de goede kant opgaat met de Gentse verkeersveiligheid.

En een geluk dat de Muidepoort na al die jaren nu in een overzicht is gesukkeld, ik voel me al een stuk veiliger.

helaas zijn verkiezingen nog nooit zo gemakkelijk geweest

Ze kunnen niet genoeg benadrukken dat deze doorgehakte knoop (de keuze voor het BAM-tracé) een unanieme beslissing van de voltallige Vlaamse Regering was.

En dan is het simpel: ik kan onmogelijk kiezen voor een partij die zoiets ondersteunt.

Deze keer stem ik Groen, niets aan te doen.

Het had een VB-slogan kunnen zijn.
(want het rijmt)

uw gat, mijn markt

Slogans verzinnen, ik doe dat graag.

De meeste verkiezingscampagnes worden gemaakt door reclamebureaus.
En die worden onrechtstreeks betaald met uw geld. (jaarlijks 37 miljoen euro aan partijdotaties)

Vandaag krijg ik het VB-kwaliteitsvod ‘De Strop’ in de bus:

Rood, Blauw of Groen:
Weg is uw poen!

Ik denk dat ik het beter (en goedkoper) kan, zelfs in de categorie kleuterliedjes (of gevogelte). Maar laat ons eerst naar de concurrentie kijken…

Als voorbeeld neem ik CD&V.
De christen-democraten hebben enerzijds deze slogan:

In welk Vlaanderen wilt u leven?

Anderzijds steken ze een kortingsbon voor ‘De Tovenaar van Oz’ in mijn brievenbus.
Op de achterkant van de kortingsbon:

Wij kunnen niet toveren.
(wel samen bouwen aan de toekomst die mooi genoeg is om waar te zijn)

CD&V, partner van jonge gezinnen.

Ik wil niet te wollig zijn, beste CD&V, maar ik wil toch even in uw taal reageren op beide slogans. Ik citeer mezelf:

Beste Kris, ik wil ook leven in een Vlaanderen dat mooi genoeg is. Zonder toverkracht: een gezond Vlaanderen voor mijn kinderen die zich ondertussen vervolmaken in het aërosollen. Als u morgen in het parlement zal beweren dat u met visie en daadkracht knopen doorhakt, dat u voluit voor het BAM-tracé zal gaan, dan zijn uw bovenstaande slogans enerzijds gelogen, anderzijds ook.
Update 14/2: en dat heeft u gedaan. Uiteraard.

In dat geval Dus, beste Kris, bent u geen partner van jonge gezinnen en heeft u wellicht nood aan een nieuwe campagne, nieuwe slogans. Ik ben kandidaat om die te leveren maar ik wens daar wel voor betaald te worden. In afwachting wil ik u al sussen, gratis en voor niks, met een slogan die ik toevallig zag passeren in mijn Twitter-tijdlijn:

Get a life, echt waar.

Inmiddels verblijf ik.
Met vriendelijke groeten.

ik stem niet voor politici die in mijn plaats geen beslissingen durven te nemen

En God sprak. En Hij zeide:

Zes dagen zult gij arbeiden en al uw werk doen.
Maar op De Zevende Dag zult gij sloefen smijten naar uwe lichtbak.

De inhoud van het debat is irrelevant geworden. Alles is campagne. Dus als er bijvoorbeeld gediscussieerd wordt over een zeer doordacht en beproefd systeem om files op te lossen, dan staan de argumenten alleen in het teken van zieltjeswinnerij voor de verkiezingen.

Ook bij sp.a, die speciaal voor de gelegenheid zelfs ging grabbelen in de slogantrommel van het Vlaams Blok:

Je zit gewoon in de portefeuille van de mensen,
terwijl ze wellicht nog altijd in de file staan.
(Bart Van Malderen, Vlaams fractieleider sp.a)

Laat deze woorden uit de mond van Anke Van dermeersch (VB) komen en het is “platvloers populisme zonder enige kennis van zaken”. En dat is het natuurlijk ook.

Sp.a wil dat het over “de mensen” gaat, dus gaan ze vanaf nu om het even welke doelgroep proberen doen samenvallen met “de mensen”, ook de automobilist die zich tijdens de spits vastrijdt op de Brusselse Ring. (terwijl de échte sp.a-kiezer zich al jaren zit op te winden in de lijnbus die daar ook ergens in dezelfde file vast zit). File is een basisrecht. Iedereen gelijk voor de wet! De sp.a heeft dus gelijk.

Minister van Mobiliteit, Hilde “er is nog niks beslist” Crevits, wilde vooral duidelijk stellen dat er eh… nog niks beslist is. Het zal natuurlijk nog jáááren onderzoek en gepalaver duren. En tegen die tijd zijn het opnieuw verkiezingen en zijn we terug bij af. Maar voor “de mensen” (aka “de kiezer die altijd gelijk heeft”) houdt het precies wel steek wat ze beweren: “er moet eerst een alternatief komen”.

Nonsens.

Ik citeer mobiliteitsdeskundige Kris Peeters — niet te verwarren met onze Vlaamse Minister van Aandachtshoererij en Haarnetjes en Aanverwanten maar dus de andere Kris Peeters, auteur van het zeer aan te bevelen boek ‘De file voorbij’:

In een land waar meer dan de helft van de ochtendfile uit gesubsidieerd vervoer bestaat, onder de vorm van salariswagens, is dat* inderdaad shockerend (*dat mensen zouden moeten betalen om te gaan werken). Toch voor die ene helft. Die andere helft betaalt al jaren z’n verplaatsingen zelf. En die van de anderen erbij, via de algemene belastingen. Net zoals al die mensen die ‘s ochtends niet de file zijn trouwens. Die betalen ook mee voor geluidsschermen, nieuw asfalt, snelwegverlichting, nieuwe bruggen, restauratie van monumenten en de gevolgen van het fijn stof. Om maar die te noemen.

En nu zijn we er. Fijn stof.
Vandaag in de krant:

Ook de Brusselse luchtkwaliteit zou er flink op vooruitgaan. Als de kilometerheffing er komt, zal de hoeveelheid CO2 en zwaveldioxide in de lucht met 9,2 procent dalen. Een vergelijkbare daling is er voor fijn stof (9%) en NOx (8,9%), die vooral worden uitgestoot door dieselwagens.
(lees het hele artikel)

In de mobiliteitsdebatten gaat het altijd over centen: “de automobilist is ‘de melkkoe’ van Vlaanderen” is de passe-partout-metafoor van het VB. Ik melkkoe, gij melkkoe, iedereen melkkoe, wacht gewoon uw debat af. De impact op milieu en volksgezondheid wordt meestal slechts terzijde aangehaald, als het al aan bod komt.

Maar het zou natuurlijk andersom moeten zijn, alsof Milieu en Volksgezondheid niet altijd op de eerste plaats zou moeten komen, ik begrijp dat niet. Vroeger begreep ik dat ook al niet, toen dacht ik dat het aan mij lag. Nu begint het mij te dagen dat het misschien niet aan mij ligt, dat wij gewoon heel erg kortzichtige politici hebben die na de verkiezingen al beginnen nadenken over hoe ze de volgende verkiezingen gaan overleven. Hoe ze vooral niemand mogen pijn doen.

Niet dat ik beoefenaar van het sado-masochisme ben… maar toch, ik vraag niet liever: doe mij pijn, ik smeek het u.

Ik stem voor u, speciaal voor u.
Ik geef u het mandaat om in mijn plaats beslissingen te nemen.
Maar u vertikt het.

to-do-lijst van alle lijsten die ik vandaag nog moet maken

  • Een lijst van alle dingen die ik vandaag (op mijn allerlaatste dag hernia-verlof) nog in orde wil brengen, voor ik morgen weer aan de bak ga.
    (staat alvast bovenaan het lijstje: een werkstuk maken over de rol van druïden en natuurreligie tijdens de Keltische periode, voor mijn juf)
  • Een lijst van dingen die ik nooit meer mag doen met mijn lijf.
    (staat alvast bovenaan het lijstje: Zita in mijn nek laten zitten omdat ze niet wil stappen) (want daar is de miserie begonnen, bedenk ik nu plots)
  • Een lijst van alle verkiezingsdrukwerk dat ik in de bus krijg en waar ik dan eens giftig en cynisch op ga reageren, ik heb er nu al deugd van.
    (staat alvast bovenaan het lijstje: CD&V ‘Wij kunnen niet toveren’)
    wij kunnen niet toveren
  • Een lijst van uitstappen en reizen die ik nog moet voorbereiden, zowel voor mezelf als voor anderen.
    (staat alvast bovenaan het lijstje: Schotland)
  • Een lijst van alle dingen die kapot gaan in ons huis.
    (staat alvast bovenaan het lijstje: deuren en bijhorende klinken)
  • Een lijst van alle mensen die wij misschien zouden kunnen vragen om alle dingen die kapot gaan in ons huis, te komen herstellen.
    (eventueel in ruil voor Westvleteren 12? Roger?)
  • Een lijst van alle lijsten, zo hoef ik er nog niet aan te beginnen.
    (staat alvast bovenaan het lijstje: een lijst maken van alle dingen die ik vandaag…)