voor alles een eerste keer: een vakantie in de kliniek

(voor wie hier al een tijdje meeleest: de titel is een grapje)

Dat van dinsdag, over de geheime ziekte, dat blogje heeft mij de volgende ochtend beleefd op de schouder getikt.

Om dan, toen ik mij omdraaide, een dreun te verkopen waarvoor ik me gewillig neervlijde op goedkoop kliklaminaat, dat geeft gemakkelijker over.

De huisarts kwam op bezoek en vond het geen misplaatst idee om meteen naar het ziekenhuis te gaan. Dan weet je hoe laat het is. Zeker als je zo’n hemd met open rug moet aantrekken: samen met je trui steek je ook een beetje waardigheid voor minstens een paar dagen op zak.

Ondertussen ben ik 51 uren in de kliniek, afdeling Hoest- en Reutelologie. Een oude ziekenhuisvleugel die als tijdelijke opvang dient, vanaf september verhuist de pneumologie namelijk naar een vers gerenoveerde vleugel met alles erop en eraan. Misschien zelfs met kamers waar je je kan wassen, dat zou niet slecht zijn.

Mijn ongelukkig moment heeft dus gekozen voor een ongelukkig moment.
De verpleegsters maken er toch het beste van. Lichtpunt!

Maar praktische zaken verdwijnen in het niets tegen mijn allergrootste frustratie: het gebrek aan communicatieve vaardigheden bij sommige dokters.

De enige arts die mij meerdere vragen en bijvragen heeft gesteld, die daarbij bijzonder luisterbereid was en die dan ook nog eens de tijd nam om mij heldere antwoorden te geven op al mijn vragen, was de spoedarts. (’t is dat ik toen nog te groggy was om haar naamplaatje goed te kunnen lezen maar het begon met ‘ayl’ en ze heeft mijn geloof in de goedheid van de doktersmens gered)

De longarts waarmee ik al een afspraak had gemaakt, voor vandaag trouwens, heb ik helemaal niet gezien. Dat zit zo: meer dan tien jaar geleden ben ik nog eens naar een (andere) longarts gesukkeld — ik wist zelfs de naam niet meer — en het zal ongetwijfeld wel aan mij hebben gelegen maar ik voelde me toen, snotneus van amper 28 jaar zijnde, met een vrijblijvend kluitje in het onbegrijpelijke riet gestuurd. En dat dossier hebben ze nu opnieuw bovengehaald.

Gisteren, 24 uren na opname, heb ik die arts drie korte haastige minuten gezien. Je zou denken: het is 10 jaar geleden, hij stelt wat vragen over hoe het al die tijd is gelopen met mijn longproblemen, en al. Niets van. Geen vragen. Had ik niet nog snel naar het resultaat van de longfoto gevraagd, dan had hij me zelfs die informatie niet gegeven, de deurknop al in de hand.

Ondertussen zijn er heel wat onderzoeken geweest. Foto’s en CT-scan van thorax en sinussen. Bloedonderzoeken. Dingen. En zopas is de dokter hier voor een tweede keer zijn 3 minuten komen spenderen. Deze keer was hij veel rustiger en zijn telefoon heeft niet gerinkeld, dat heeft verschil gemaakt. Ik heb vragen durven stellen. En ik heb (onduidelijke) antwoorden gekregen.

Maar wat is nu de diagnose?
Omdat ik dokters, in de betekenis van mensen-die-doorgeleerd-hebben, altijd het voordeel van de twijfel geef, ga ik er nu vanuit dat de onduidelijke perceptie van hun antwoorden alleen te wijten is aan het feit dat de informatie zich in dit geval ook op onduidelijke wijze aandient. Op basis van de onderzoeksresultaten denkt de dokter aan chronische infecties van de bovenste luchtwegen (sinussenzone) > die infecties zouden dan telkens opnieuw doorzakken naar de onderste luchtwegen > waar ze met veel enthousiasme worden opgewacht door hypergevoelige longblaasjes. Of zoiets.

En wat is dan het vervolg?
Het masterplan: zorgen dat ik minder infecties opdoe.
Er zou gisteren of vandaag een NKO-arts gekomen geweest zijn…
“Nog niet geweest??” > “Eh, nee, niet geweest.” > “Ah. Oké. Dag.”

De woorden zijn hier duurder dan de honoraria.

Maar mag dat fucking infuus er dan toch eindelijk uit?
Eh… Nee.

En ben ik ambetant?

3 gedachtes over “voor alles een eerste keer: een vakantie in de kliniek

  1. Beste Ivan, vooreerst veel moed en doorhoudingsvermogen nu je aan “Het Beest” (zo noem ik klinieken) bent overgeleverd. In 2003 (!) had ik het lef mezelf uit te schrijven omdat IK me genezen voelde, en ik absoluut mijn enige collega moest vervangen die op reis vertrok. Nu, telkens ik bij die specialist kom luidt het “ah ja, gij zijt die die zichzelf uitschrijft”….:-) Laat het niet aan je hart komen, want ik ben 10 jaar lang van het kastje naar de muur gestuurd met verkeerde diagnoses. Dus veranderen van kliniek (eerst informeren) behoort zeker toch de te volgen pistes.

  2. Ivan, eerst en vooral een spoedig herstel toegewenst.
    Ik ben net thuis van een 13 daags ziekenhuisbezoek en ’t is dat ik niet meer blog want ik zit nog met een ei (of 12).
    – Het gebrek aan communicatie van de artsen heeft me deze keer ook erg verbaasd.
    Het begon bij de opname: “U kwam binnen voor beide borsten zeker?” Waarop mijn echtgenoot de slappe lach kreeg, want ze moesten aan mijn been zijn. We trokken bleek weg toen in mijn dossier daadwerkelijk ‘bilaterale borstreconstructie’ stond. Ik heb tot op de operatietafel aan elke witte en groene jas gezegd dat ze van mijn bovenkant moesten afblijven.
    – Tijdens de operatie hebben ze dan beslist om toch wat anders te doen (gelukkig wel op de juiste plaats) waardoor mijn verblijf van de geplande 5 naar een onvoorziene 13 werd verlengd. Je plant wel wat dingen voor werk en de opvang en de kinderen. Ik moet het jullie niet vertellen.
    – De behandelend chirurg heb ik tijdens het verblijf 3 keer gedurende 3 minuten gezien. Wellicht betaal ik wel voor elke verblijfsdag een ereloon. Tijdens de nacontrole deze week blonk hij eveneens uit in afwezigheid.
    – Ik weet niet hoe lang het geleden is dat jullie van de huisarts nog merkproducten hebben gekregen, maar in het ziekenhuis kennen ze het woord ‘generisch’ niet. Ge wilt niet weten hoeveel je hiermee zou kunnen uitsparen.
    – Onmiddellijk na de operatie wilden ze me eigenlijk opnieuw direct opereren, waarop ik mompelde “ik heb een latexallergie, is het OK proper?” Net voor ik terug indommelde, hoorde ik hen nog zeggen: “Ah ja, dat is waar. Dat gaat zeker nog een uur duren voordat OK gelucht is.” Een verpleegkundige ontfermde zich over de wonde en een paar uur later moest er niet meer geopereerd worden, want haar handen hadden het probleem opgelost.
    – Ik heb op 13 dagen vier keer fruit uit blik gekregen: dat is meer dan ik op een heel jaar eet. De familie Luyssaert is me komen bijvoeden. Gelukkig dat we hen nog hebben.
    – Omdat ik koorts kreeg en moest hoesten, wou een assistent me terecht ausculteren. Bleek er op de hele afdeling geen stethoscoop aanwezig te zijn (en ik spreek hier over een universitair ziekenhuis).
    En ik ga stoppen want ik kan eigenlijk nog even doorgaan en gij zijt al ziek genoeg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s