waarom ik geen groene jongen ben

Ik stem Groen maar ik ben geen groene jongen.
In mijn doen en laten sta ik er nog héél ver af.

1 voorbeeld. Er is iets dat ik nóg graver vind dan met een fiets rijden en dat is… met de auto rijden. Heerlijk! Aan het stuur van een automobiel voel ik me de koning te rijk. ’s Nachts op de autostrade kilometers cruisen, goeie muziek op de radio. Chris Van den Abeele het nieuws horen lezen, ik zou daar geld voor geven. Het is een plezier maar of het ook een guilty plezier is, daar ben ik nog niet helemaal uit.

Wij hebben een gedeelde auto en doen samen bijna 10.000 kilometer per jaar. Dat zijn 10.000 ongroene benzinekilometers in onze vrije tijd. Misschien kan ik daar tegenover stellen dat ik de voorbije 39 jaar nog maar 3 keer in een vliegtuig heb gezeten. Elke 13 jaar één korte trip met het vliegtuig, ik vermoed dat ik daarmee onder het Vlaams gemiddelde zit.

Dat ik deze verkiezingen voor Groen stem, zou een positieve keuze moeten zijn. Eerlijk: het is dat niet. Door eliminatie kom ik bij Groen uit. Alle programma’s gelezen, alle stemtests afgewerkt. Enkel Groen schiet over, zowel op Vlaams, Federaal als Europees niveau.

Mijn stem is dus zeker, ondanks het feit dat ik in het Groen-programma een handvol punten lees waar ik het maar een beetje mee eens ben. Mijn eigen standpunten over activering, inburgering, sociale zekerheid zijn ongetwijfeld iets minder links dan bij Groen. Samengevat: ik zie de mens in zijn algemeenheid wat minder graag. Ik heb ook (te) weinig compassie met ‘sukkelaars’ die hun eigen situatie reduceren tot heirkracht, zich daar de rest van hun leven in schikken en zich daarin gesteund weten door de regering.

Die groep mensen ontkennen, daar weiger ik aan mee te doen. Misschien ook omdat ik die groep, die minderheid, wellicht beter ken dan de gemiddelde linkse kiezer, dat kan ook. Oh jawel, er zit een Liesbeth Homans in mij, een kleintje. Ik vind dat je pas een eerlijk sociaal beleid kan voeren als je aan elke positieve vorm van activering ook serieuze sancties kan koppelen. En dat vind ik niet voldoende terug bij het programma van Groen. Toch wordt het mijn partij, deze keer.

Eigenlijk begrijp ik zelfs niet hoe iemand die het milieu nog maar een beetje belangrijk vindt, momenteel niet kan uitkomen bij Groen. En verder wil ik mij niet moeien :)

Als de koepel van Vlaamse Milieuverenigingen de verkiezingsprogramma’s doorlicht, dan is dit het resultaat:

bbl

Als het Netwerk Duurzame Mobiliteit de verkiezingsprogramma’s doorlicht, dan is dit het resultaat:

duurzame mobiliteit vk14

ik begrijp dat u het lastig vindt als ik niet in uw schuifke pas

Het was weer de moeite.

Door omstandigheden kwam ik de laatste tijd iets vaker dan gewenst in contact met mensen die me niet kennen. Opnieuw bleek ik allergisch aan de stempel-inkt die sommigen gebruiken. Opnieuw zullen sommigen dat geweten hebben, ik word niet graag gecategoriseerd. En als blijkt dat ik al helemaal niet in uw schuifke pas, dan word ik boos.

Sorry, ik begrijp het wel. Het is onze manier om de wereld te vatten. We taxeren de omgeving, we tellen ons kapot, we benoemen alle kleuren tot we zwart-wit zien.

Ik moet een voorbeeld geven. Of twee.

  • Wij rijden met een bakfiets. En verder? Wij rijden met een bakfiets.
    Besluit: wij haten alle mensen die met een auto rijden, q.e.d.
    Voor sommigen liggen wij voor eeuwig en altijd in de schuif “Autohaters”.
    (ter verduidelijking: dat zijn wij niet)
  • Op zondag, als de kinderen naar de Chiro zijn, durf ik mijn jeans al eens inruilen voor een fietsbroek. In plaats van mijn dagelijkse stadfiets met stuurbak en kinderzitje, rij ik dan met een iets duurder (aluminium) fiets. Minder ballast, geen trui, geen jas. Wel een wielertruitje met handige rugzakjes (voor een ‘gelleke’ en een müsli-reep). Het is een sport als een ander.
    Besluit: ik ben een “wielertoerist die continu werkt aan zijn persoonlijk traject- en werelduurrecord, (..) Omgeven door motorische analfabeten, volledig gespeend van stuurmanskunsten.” Althans, zo beweert de doorgaans ruimdenkende columnist Guido, die ik overigens waardeer, in mijn al even doorgaans ruimdenkende krant. (toevallig ook die krant die vindt dat jongeren met een jeansbroek op een koersfiets allemaal urban hipsters zijn, terwijl de iets oudere jongeren zonder jeans op een koersfiets allemaal pillenslikkers en macho’s zijn)

Maar Guido vond het plaatje nog niet duidelijk genoeg:

Is het echt nodig om met je flitsende, dure carbonmonster, volledig in foeilelijke lycra- en spandex schreeuwkleuren, vloekend, schreeuwend (een bel hebt u immers niet, om gewichtsredenen) onrust en terreur te zaaien?

Ik hoor het hem zeggen: “Ja-Nee, gij niet natuurlijk!”
Want ik heb een fietsbel en ik rijd niet op carbon of pillen. (toegegeven, soms doe ik cola in mijn bidons, échte cola)

Columns zijn er niet voor nuance, dat weet ik wel. En, Guido, het is natuurlijk niet persoonlijk bedoeld van u. Maar ik zou u graag uitleggen waarom ik het u desalniettemin toch een beetje kwalijk neem.

Uw discours is namelijk een gevaarlijk discours. Omdat het in de krant verschijnt, dat ook. Zo’n krant heeft iets meer toehoorders dan de drie mannen en de paardenkop aan de toog van het café.

Uw discours zorgt ervoor dat mensen nog bevestigd worden in hun vooroordelen, in hun haat. Het wakkert die haat aan. Het is een haat tegen mensen omdat ze in “foeilelijke” kleren op een snelle fiets rijden. Niet om wie ze zijn of wat ze denken.

Slechts één stap verwijderd van het Antwerpse VB-credo “Ja mor pastoep, d’r zitten d’r ook goei tussen madam!”

Guido, u bent de eerste die moord en brand zou schreeuwen als iemand een column zou schrijven waarin een groep mensen gedemoniseerd zou worden om hun uiterlijk. Want niet iedereen is in staat om het onderscheid te maken tussen de realiteit en de veralgemening in een column, zelfs niet de gemiddelde krantenlezer.

In het Nederlandse Almere werd deze week een huis volledig beklad met weinig aan de verbeelding overlatende graffiti-leuzen zoals “Oprotten!” en de bijhorende hindoeïstische gelukssymbolen.
Reden? De familie lag bij iemand in het schuifke “Marokkanen”. Heel Nederland maakt nu terecht de link naar het ‘Meer-of-Minder-Marokkanen-discours’ van Geert Wilders. De verontwaardiging is (terecht) erg groot.

In Kluisbergen werd onlangs dwars over een mountainbike-parcours een ijzeren draad gespannen op keelhoogte. [artikel in DS]
Reden? De fietsers lagen bij iemand in het schuifke “Wielerterroristen”. De verontwaardiging is eh… onbestaande. Als dat maar goed afloopt.