applaus voor de stilte

2 dagen barstende koppijn gehad. Voor mij is dat nieuws, het was een pijn die ik nog niet kende: een sar die in je voorhoofd woont en daar het geluid van een bruisende dafalgan doet aanvoelen als een hagelbui op je dak.

Zaterdag ging ik voetbal kijken. Ik was wat vroeger afgezakt naar Brussel, om 18u30, want ik had gelezen dat je onder het atomium Panini-stickers kon ruilen — ja, ik weet het — en dat bleek ook zo te zijn. Helaas, er was op de Heizel nog een ander ‘feestje’.

Affiches en ingewijden spreken liever over ‘fan zone’.
De luidsprekers produceerden er een lawaai dat je hartslag naar je keel stuurt:


.
Je kan op het filmpje goed zien dat niemand praat met elkaar. Er zijn er die proberen te roepen, mond tegen oor, tevergeefs. Aan de rand zag ik jonge gezinnen die stickers probeerden ruilen met andere jonge gezinnen… Ze konden elkaar niet horen. Ik hield mijn stickers op zak, terwijl ik me afvroeg waar Joke Schauvliege bleef met haar decibelnorm. Want dit was zó veel meer dan 100db.

Volgens het journaal was de ruilbeurs een groot succes.
“Geloof ze niet, mensen. Geloof. Ze. Niet!”

Ben ik een oude zak?

Misschien. Maar ik ben wel wat lawaai gewend, ik deed al meer muziekfestivals dan gezond is voor een mens. En toch: het gedonder dat te horen was op de Heizel, dat was geen lawaai maar een vloedgolf van allesoverheersend gedaver.

Gevolg: keelpijn, oorpijn, koppijn.

Iemand zei: “Het zal wel een zonneslag zijn.”
Maar ik had toen nog geen zon gehad, wegens bewolkt tot de namiddag, nadien trein en metro.

19u30 – Gevlucht voor hoofdpijn.
Ik dacht: ik ga in het stadion zitten.

Ook daar: veel jonge gezinnen. En hetzelfde oorverdovend gedreun.
Andere DJ’s, andere luidsprekers, identieke boenka-boenka.

Courtois en compagnie begonnen zich op te warmen…

20140607_01

Was het vroeger beter? Ik weet het niet. 25 jaar geleden moest Maradona zich opwarmen met OPUS in plaats van drone-based bullshit. Oordeel zelf.


.
Zou het werkelijk niemand opvallen dat er mensen bestaan die graag naar voetbal kijken en toch niet noodzakelijk naar onverantwoord snoeihard gejengel willen luisteren? Precies zoals het ook niemand opvalt dat er mensen zijn die vóór of na de wedstrijd nog iets willen eten maar liever niet een slap stuk brood met daarin een klets ketchup en een schijf aangebraden slachtafval.

Wansmaak & Lawijt wordt verward met ambiance.
Begrippen die ik niet verzoenbaar vind, zijn blijkbaar synoniemen geworden.

In afwachting van het WK, ga ik maar eens dit boek lezen:
‘Stil leven’ van Kristien Bonneure

De stilte.

Ik kan niet leven zonder stilte, ik krijg dat niet uitgelegd.
Het is blijkbaar een sociale handicap. Het zou dat niet moeten zijn.

4 gedachtes over “applaus voor de stilte

  1. Ik applaudisseer in stilte mee. Er was een tijd dat ik me niet kon inbeelden thuis te zijn zonder dat de radio op stond, of een cd, of de tv. Altijd achtergrondgeluid. Maar nu heb ik het graag zonder, een hele namiddag enkel de vogels in de tuin. Zalig

  2. er is weinig waar ik zoveel (als in: dagelijks) last van heb dan van allerlei soorten lawaai/drukte. de oordoppenindustrie heeft een goede klant aan mij.

  3. Inde jaren ’80 had ik de “eer” naast een privé-club te wonen (= discotheek die zich niet aan normen moet houden) Had toen een affiche aan mijn raam “Muziek ja, Lawaai nee”. We sliepen dan de maandagnacht (sluitingsdag) en op de weekends dat wij vluchtten naar Luxemburg om eens 2 nachten op rij te slapen……dus ik weet wat het is!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s