een nieuw schooljaar, een nieuw plan

(ondertitel: ‘Afscheid van een luizenleven’)

De voorbije 2 jaar heb ik zo’n beetje rondgefietst.
Deeltijds gewerkt, opleiding gevolgd, gedagdroomd.

Ik zal het missen, ik heb nu al heimwee naar die lege maandag.
Het stille huis. Het uitstelgedrag met voorbedachtheid. Het studentensyndroom.

Sinds januari 2014 heb ik de basisopleiding ‘Gids / Reisleider’ volledig afgerond. Geslaagd voor elk van de 5 modules: bloemen voor de praktijkmodules en voor geschiedenis, hakken over sloten voor landschap en voor kunst. (schilderkunst is niet mijn ding een werkpuntje)

Tussen januari en juni heb ik al één van de 3 modules van het specialisatiejaar afgewerkt. Helaas moet ik nog tot september 2015 wachten om te beginnen met de overige 2 modules. Aan Gentse gidsen geen gebrek, de komende decennia.

Toen ik in mei besliste om opnieuw voltijds te gaan werken, heb ik me vreemd genoeg ook opnieuw ingeschreven voor een nieuwe cursus. ‘Engels voor Gidsen’ op maandagavond. En dan meteen ook nog voor een nieuwe lessenreeks over Gent. Het zal wel een soort identiteitscrisis zijn, denk ik. Schrik om de boot te missen / den draad te verliezen? Jeugdig ongeduld?

Maar ik maak me sterk dat er voor mijn werksituatie niet zo zot veel verschil is tussen een vier-vijfde en een fulltime, dat is ook één van de redenen waarom ik opnieuw voltijds wilde gaan werken. Bovendien hoef ik niet te pendelen en werk ik daardoor elke week een volle 8-urendag minder dan de gemiddelde pendelaar. Dat was maar een voorbeeld… ik bedoel: (vrije) tijd is relatief.

Het echte probleem is dat ik opnieuw zal onderschatten wat ik ook de vorige jaren grandioos heb onderschat: de studie naast de studie. De opdrachten! Het groepswerk! De rondleidingen! De stress!

En opnieuw zullen de piekmomenten op piekmomenten vallen.
Opnieuw zal residentieel tandengeknars mijn deel zijn en zal dat mijn eigen schuld zijn en mijn schuld alleen.

Daarom maak ik op deze zorgeloze zondag een helder vijfjarenplan…

Dat plan kan twee kanten uitgaan. Het jaar 2020 > ofwel ben ik een professioneel berooide stadsgids — het ene uiterste — ofwel ben ik die lafaard die zijn dromen niet durft uit te spreken, uit schrik ze te moeten waarmaken — het andere uiterste.

En ergens daartussen zit een Belgisch compromis.
Dat wordt het.

Misschien.

Een gedachte over “een nieuw schooljaar, een nieuw plan

  1. Hoe herkenbaar. Heerlijk om je te verliezen in passie. Heerlijk of af en toe verdomd moeilijk. Na bijna twee jaar wachten was ik eindelijk aan de beurt om in het finale Gentse gidsenverhaal te stappen. Nog twee lesmodules te gaan. Een hele boterham. Maar ik voel me zo content. Al die opgestapelde bagage, alle lectuur, alle bezoeken, wandelingen, dat klein beetje vergaarde kennis; eindelijk dient het tot iets. Puzzelstukjes die eindelijk hun plaats vinden. Gent, het verhaal van een stad, ik begin het zowaar langzaam te begrijpen. Een verhaal waar je nooit klaar mee bent natuurlijk. Gelukkig maar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s