moeke

Ik weet niet hoe oud ik was toen ik begon te vermoeden dat ze het niet meende… dat ze altijd al een grapje had gemaakt en niet écht mijn benen zou “losvijzen en vanboven op de kast leggen!!”

Het moet een hel geweest zijn om op mij te passen, in een tijd waar een kind moest opgroeien zonder bijhorende afkorting of Rilatine.

Haar huis, aan de rand van onze wijk, was ook mijn huis. Honderd seconden fietsen, het was altijd honderd seconden fietsen, er zou iets heel ergs gebeuren als ik er langer dan honderd seconden voor nodig had. Gelukkig kon ik snel fietsen.

Ik vloog met de achterdeur in huis en dan kreeg ik rozenbottelthee. (of “kaliesjenzap”, al weet ik nog steeds niet wat dat is)

Toen ik al in het middelbaar zat, ging ik er vaak studeren. Luidop. “Ik hoor het veel liever dan de TV”, zei ze.

Gesprekken hebben we eigenlijk nooit gehad, we hadden weinig woorden nodig. Maar soms kwam ik speciaal om iets te vertellen, zij luisterde. En dan vertelde zij iets maar ik luisterde nooit.

Het bijzondere talent om mij van sommige onderwerpen volledig af te sluiten, was ik toen al aan het trainen. Een soort egoïsme dat er ook voor zorgde dat ik de laatste jaren nauwelijks nog op bezoek ging. Want ik bemiddel niet graag. En al helemaal niet als ik daarvoor tussen twee vuren moet staan.

Ik zag ze vorige maand, de dag voor kerstavond, in het ziekenhuis. Ze wilde nog een keer terug naar huis, zei ze. En als dat niet kon, dan hoefde het allemaal niet meer. Ik kreeg het niet over mijn lippen om haar ongelijk te geven.

Gisteren vond ze ’t welletjes geweest.
Ze werd 87.

Het heeft met niemand ooit op zo’n manier geklikt als met Moeke.
Dat heb ik nooit moeten vertellen, dat wist ze wel.

Advertenties

lang leve de nieuwe paus!

Wij vinden die nieuwe paus een toffe peer.
Sympathiek heerschap, warme mens.

Er zijn een aantal opmerkelijke verschillen met de vorige paus.
De nieuwe paus spreekt minder goed Duits, bijvoorbeeld.

Deze week is nog maar eens gebleken dat de meeste verschillen louter verpakking zijn. Oude wijn in plastieken zakken.

Want ook deze paus blijkt een seksloze vrijgezel die tientallen miljoenen mensen zegt hoe ze seks moeten hebben en hoe ze kinderen moeten opvoeden.

[fragment vrt-journaal, dinsdag 20/1/2015]

Als de Rode Duivels morgen vragen om getraind te worden door Maggie De Block, het zou minder absurd zijn. Ook minder dramatisch, het zou bijvoorbeeld niet tot duizenden ongewenste zwangerschappen per dag leiden.

En ook deze paus gaat elke mogelijke vraag die rechtstreeks naar de kern van het geloof gaat, vakkundig uit de weg.

Alleen, hij doet het op zo’n degoutant gladde manier dat je bijna automatisch sympathie krijgt voor zijn antwoord naast de kwestie. Dat is toch een mooi verschil met de vorige paus. Concreet: een meisje vraagt, door haar tranen heen, waarom God toelaat dat jonge kinderen het slachtoffer worden van prostitutie. De paus antwoordt met een spreekbeurt over de symboliek van tranen.

[fragment vrt-journaal, zondag 18/1/2015]

Ik heb bewust de fragmenten uit het journaal gekozen. Om duidelijk te maken hoe gigantisch de exposure is. En zonder één kritische noot.

Ah nee, want de paus is een toffe peer. Hiep Hoi.

het einde van Gentblogt

Dat we de stekker uit Gentblogt trekken, dat klinkt erger dan het is.
Neen, ‘Gentblogt wordt voor altijd 10 jaar’.

Het is mooi geweest, in beide betekenissen.

Ik schreef mijn allereerste bijdrage in 2007 en mijn laatste artikel in 2013. Achter de schermen hield ik me nog bezig als penningmeester van de vzw. Dat is: geld gooien naar het hostingbedrijf, het boekhoudkantoor en naar nog een aantal dingen.

Het doet zelfs niet raar. En dat is raar.

maar we zijn het eens, dat is een begin

Precies een week geleden, onmiddellijk na de eerste berichten over een aanslag in Parijs, schreef ik deze blogpost: ‘tussen geweld en geloof’, waar ik mij op voorhand al begon op te winden over wat mij zou opwinden.

En vandaag vind ik het nog steeds intellectueel oneerlijk om mensen die moorden in naam van een denkbeeldige god, volledig los te koppelen van hun religie. Blijkbaar zou iemand plots niet meer gelovig zijn als zijn geloof begint door te slaan, een logica die ik met de beste wil van de wereld maar niet kan vatten.

Ik heb deze week een tiental gesprekken gehad met mensen die vinden dat de aanslagen niets met islam te maken hadden. En wat mij optimistisch stemt, is dat we het uiteindelijk eens waren. Dat het verdedigen van de godsdienst en de godsdienstvrijheid, vooral een strategische kwestie is. De strategie van de naastenliefde, de samenhorigheid, de tolerantie.

Het is op dat punt dat we verschillen. Want ik moet niet weten van non-argumenten “voor de goede vrede”. Meer nog: ik vind dat gevaarlijk.

Wat ik dan weer niet had zien aankomen, is de omgekeerde stigmatisering van moslims. Zo werd op sociale media een bepaalde foto miljoenen keren gedeeld: op die foto zie je het beeld van de terrorist die de agent executeert, daarbij het bijschrift “Mocht je het verschil niet kunnen maken…” en dan het opschrift “terrorist” bij Kouachi naast het opschrift “moslim” bij de agent. Uit respect voor de agent, plaats ik hier de foto niet.

Ik was redelijk gedegouteerd door de veralgemening, vooral omdat de foto massaal gedeeld werd door mensen die zich doorgaans boos maken over de stigmatisering waarover rechtse islamofoben zich bedienen.

Ten eerste: als je geen familielid of vriend was van die agent, dan WEET je niet of hij moslim was. Ten tweede: wat de fuck DOET het ertoe of hij moslim was of niet?

Door mijn werk heb ik het fantastische voorrecht om bijna elke dag gesprekken te voeren met mensen uit andere landen, meestal uit “moslimlanden”. Als je in groep zou vragen of ze moslim zijn, dan zal niet één persoon dat ontkennen. Want wie een “moslim-naam” heeft, is blijkbaar als moslim geboren en zal als moslim sterven. Pro forma dan toch, want in een privé-gesprek hoor je vaak iets anders. Het afvallen van hun geloof is maar zo bespreekbaar als het afvallen van het christelijk geloof was in het Vlaanderen van de jaren 1950. (mensen durven wel vaker samenhorigheid verwarren met sociale controle)

Je zou denken: dat heeft zijn tijd nodig, dat komt wel. Maar die evolutie wordt niet geholpen door mensen die beweren dat elke Fatima een moslima is. Of hoe je in je liefdevolle strijd tegen de verrechtsing juist die islamofoben nog wat extra munitie levert.

Maar er stond nog iemand op de foto. En die man was plots geen moslim meer. Blijkbaar was het heel belangrijk om te onderstrepen dat de agent een moslim was… maar de moordenaar die alle Parijzenaars toeriep dat zijn allah de grootste was en dat hij de profeet kwam wreken, die was plots geen moslim meer. Nee, zijn statuut werd gereduceerd tot “terrorist” (wat hij óók is) en het statuut van de veertigjarige bewakingsagent, werd gereduceerd tot moslim (wat hij misschien óók is). Dit soort linkse mindfuck helpt echt niemand vooruit.

Ik ben Charlie niet. (ik ben veel te laf)
Ik ben ook Ahmed niet. (heb ik nooit gekend)

Nee, ik ben Huppeldepup. Iemand die vindt dat godsdienstvrijheid echt niet moet afgeschaft worden. Maar dat betekent niet dat je niet mag vertellen dat godsdienst (nog steeds) opium voor het volk is. En dat opium de geesten vertroebelt.

Met alle gevolgen vandien.

7 (zeven!)

Zoals mijn heimelijke humorheld — de allitererende detective uit ‘Kijk eens op de doos’ — zou uitkijken naar deze dag, zo heb ik afgeteld naar de dag dat Zita zeven werd, al kan ik me nog de tijd voor de geest halen toen Zita zes was.

Vandaag is dag één van de toekomst!
Ik heb nu geen kindjes meer, ik heb alleen nog kinderen meneer.

8 januari 2015

Zita, °08 januari 2008 Zita, °08 januari 2008

8 januari 2014

8 januari 2013

Zita wordt 5

8 januari 2012

4 jaar!

8 januari 2011

cupcakes

8 januari 2010

8 januari 2009

zita nu

8 januari 2008

zita

tussen geweld en geloof

Waar ik de komende uren en dagen en weken redelijk ongemakkelijk van ga worden: de grote denkers die zullen staan drummen om toch maar te stellen dat de aanslag in Parijs eigenlijk niets van doen heeft met geloof, wel met extremisme.

Om dan met z’n allen weer op zoek te gaan naar de voedingsbodem, die uiteraard niet in de godsdienst wordt gezocht.

In de media zal het de komende weken niet gaan over hoe wij toestaan dat miljoenen mensen hun verzonnen god een bijzonder belangrijke positie toekennen in hun leven en dat van iedereen in hun omgeving.

Hoe wij — in al onze tolerante naastenliefde — oogluikend toestaan dat zowel de ene als de andere unieke zaligmakende god zo belangrijk wordt dat het plots ook het leven doorkruist van andere mensen die voor zichzelf hebben leren denken.

“Maar dat is extremisme, Ivan!”
“Dat heeft niks met geloof te maken!”

Bullshit.

Het neerknallen van mensen die uw geloof belachelijk vinden, heeft juist ALLES te maken met geloof. Want natuurlijk dat het extremisme is, namelijk het extreme geloof in het eigen geloof.

Het is niet omdat er ook veel geweld gepleegd wordt buiten het kader van godsdienst, dat we religieus fundamentalisme dan ook maar in dezelfde schuif moeten steken.

Enfin, mijn gedacht.
En de gedachten, zoals u weet, die zijn vrij.