drie dagen Düsseldorf

Het is een traditie aan het worden: begin juli een kleine rugzak vullen met wat ondergoed en een tandenborstel, terwijl de rest van het gezin aan zee verblijft. Niet dat ik niet van de kust houd! Maar vooral in de zomermaanden moet ik om mentale gezondheidsredenen elke Vlaamse kustgemeente mijden als de pest, het heeft ongeveer hetzelfde effect op mij als een winkelstraat tijdens de eerste dag van de solden: acute koortsaanvallen van misantropie en andere vormen van allergie.

Düsseldorf? Ik had een voorwaardelijke vinger op de kaart gezet:

  1. Het moet op minder dan een halve dag bereikbaar zijn per trein.
  2. Ik moet er een vreemde taal kunnen oefenen.

Ik heb nog ergens een doos met daarin een papier waarop staat dat ik leerkracht Duits ben, maar eigenlijk is dat diploma weinig waard, ik heb de job nooit uitgeoefend en ik heb al 18 jaar nauwelijks een woord Duits gesproken. Ik spreek bijvoorbeeld veel beter Spaans dan Duits, alleen maar omdat ik het iets vaker kan oefenen. (ja, ik spreek in Gent de Spaanse Erasmus-studenten aan als ik zie dat ze hun stadsplan niet begrijpen)

Düsseldorf, grootstad

De schaal is exact die van Antwerpen maar dan iets dichter bevolkt (600.000) en toch had ik in de meeste wijken veel meer het grootstadgevoel dan in Antwerpen: meer internationalisering, meer hoogbouw, meer metro, dus meer mobiliteit:

Mobiliteit

Linienplan

Er is ook vast een reden waarom er duizenden en duizenden Japanners wonen in Düsseldorf maar ik moet dat nog eens lezen.

Japans

Algemeen stikt het van de Aziatische winkels en restaurants maar ook de andere continenten zijn er goed vertegenwoordigd, er is zelfs een hele straat met uitsluitend Spaanse en Zuid-Amerikaanse restaurants, een zijstraat van de beruchte Bolkerstrasse, een soort 24/7 Patersholfeesten het hele jaar door. Voor mij was de Bolkerstrasse vooral de kortste weg tussen metro-station en Rheinufer.

“Warum ist es am Rhein so schön?”

In het vierde middelbaar deed één man mij verliefd worden op de Duitse taal: Emiel V.A., niet toevallig een leerkracht die alle regels aan zijn laars lapte. Onderweg naar het klaslokaal liep hij de hele tijd liedjes te zingen… “Weil die Mädel so lustig, und die Burschen so durstig… da-a-a-rum ist es am Rhein so schön!” Nooit ben ik nog een leraar tegengekomen met wie het zó goed klikte, ondanks het feit dat hij tijdens een les een keer zijn pijp had uitgeklopt op mijn hoofd en dat dat erg veel pijn deed. (maar ik had het verdiend)

Rheinufer

Rheinufer am Burgplatz

Kunst überall

De eerste anderhalve dag heeft het geregend en heb ik een vijftal musea bezocht — gratis met een Düsseldorf Card, zoals het openbaar vervoer — waaronder de Kunsthalle en het NRW-forum. Maar ook in het straatbeeld zie je overal kunst, dat vond ik zeer opvallend.

En verder zijn er heel wat kunstprojecten. Kunst im Tunnel is een blijver:

Kunst im Tunnel

Het is ongetwijfeld aangenamer om een stad te bezoeken in gezelschap, zo’n Einzelgänger ben ik nu ook weer niet, denk ik. Maar het is ontegensprekelijk zo dat je een stad beter kan inademen als je alleen bent. Je komt nooit in de verlegenheid om je eigen taal te spreken, je kan impulsief van plan veranderen en je kan vooral veel meer stapkilometers doen.

Zo heb ik bijvoorbeeld het volledige stadspark, Hofgarten, kunnen verkennen. Dat park is qua ontwerp een kopie van het Citadelpark maar dan minstens een paar keer groter, ik werd zelfs gealarmeerd door de stappenteller op mijn telefoon om te melden dat ik aan het overdrijven was.

En ook in het park: overal kunst, van helemaal aan het Goethe-Museum tot aan het NRW-forum.

NRWforum

[‘Blicke auf China’]

NRWforum (3)

De derde dag nam ik ’s morgens de trein naar Neanderthal en bezocht ik o.a. het Neanderthal-museum. Verwar ‘trein’ niet met ons begrip van ‘trein’, in Düsseldorf kan je een metro-achtige S-trein nemen die je naar overal buiten de stad brengt. Geen uurrooster opzoeken, geen ticket kopen: ga gewoon naar het juiste perron en elke 20 minuten is er een trein, een ticket koop je in de trein zelf aan de automaat.

Voor een trip naar Neanderthal betaalde ik 2 euro, voor 16 minuten op de trein, 4 haltes. Vergeleken met de Duitse spoorwegen heeft de NMBS nog een lange weg te gaan.

S-trein

S-trein

Neanderthal

Dat er dan toch nog zoveel fietsers rondrijden in Düsseldorf?
Niet te begrijpen!

Next-bike

Stromtanke

En voor alle Duitsland- en Duitser-haters…
Hier, om het goed te maken:

Flasche

Een gedachte over “drie dagen Düsseldorf

  1. Ik ben altijd verliefd geweest op het post-war Deutschland, eerste bezoek in 1961 toen ik 7 jaar was (er lag toen nog veel in puin) ook Berlijn bezocht in 1975 West & Oost, voor de val van de muur, iets om nooit te vergeten en de laatste keer was met Maria in 2005, Trier en omstreken en de Rhein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s