zien met ogen

Het is een handicap als een ander: ik moet al brillen sinds de kleuterklas. Ergens onderweg heb ik ook nog vijftien of twintig jaar lenzen gedragen tot ik allergisch werd aan die dingen.

Zonder bril kunnen zien, het is één van mijn toekomstdromen.

Vorige maand ging ik eens langs bij een oogarts van de droomfabriek. Hij vroeg me of ik een speciale reden had om niet meer te willen brillen.

Ik zei: “Heeft u een uurtje?”

Om te beginnen: een brilmontuur, ik kan dat niet verdragen op mijn hoofd. Net zoals ik geen fietshelm kan verdragen. Of etiketjes in mijn kleren. Te spannende broeken, te losse broeken, broeken tout court. Of schoenen, verschrikkelijk! En kleren, dat ook.

Dus zit ik de hele dag aan mijn bril te wringen. En dat maakt het nog erger.

Deze zomer ben ik een paar keer in een zwembad beland. Ik kom nauwelijks vooruit in het water omdat ik zwem als een bejaarde poedel. Nochtans kan ik crawl zwemmen. Maar dan moet mijn hoofd onder water en dat gaat niet met een bril. Zonder bril gaat ook al niet want dan zie ik geen steek en dan zwem ik tegen de muur of tegen een andere bejaarde poedel. Een duikbril op sterkte is belachelijk, niet alleen omdat alle duikbrillen belachelijk zijn maar ook omdat ik slechts een paar keer per jaar ga zwemmen.

Alle andere sporten: allemaal vervelend.

Thuis naar een film kijken. Dan langzaam scheefzakken in de zetel tot mijn rechterwang zich versmelt met de leuning, ik vind dat fantastisch. Helaas, als het gebeurt dan zie ik niks meer van de film omdat mijn bril op wandel gaat.

Op zondagmiddag — als de kinderen naar de Chiro zijn — in bad zitten. Ondertussen naar de koers kijken op de tablet, hoe heerlijk decadent is dat niet. Maar met een bril in bad zitten, je moet dat eens proberen. En zonder bril zie ik geen steek.

Thuiskomen na het mountainbiken. Mijn modderbenen afspoelen zonder nadien de witte handdoeken vuil te maken omdat ik mijn eigen benen niet kon zien onder de douche, dat zou ik ook niet verkeerd vinden.

Een zonnebril opzetten. Die gewoon even afzetten als je een winkel of café binnenstapt, dat moet bijzonder prettig zijn. Ik heb een zonnebril op sterkte maar het gedoe om voortdurend van bril te wisselen is niet aan mij besteed.

Naar de kapper gaan. Zien dat mijn haar geknipt wordt.

Fietsen in de regen. Zien dat ik niet gezien word.

Die oogarts had niet meteen een uurtje, dus heb ik me beperkt tot de belangrijkste reden: ik ben namelijk veel te sexy met een bril en dat moet ook maar eens gedaan zijn.

In oktober een tweede afspraak.
En dan eh… zien we wel.

4 gedachtes over “zien met ogen

  1. Lachen uit herkenning. Ik verdraag mijn lenzen (godzijdank) nog, maar toch.
    Gewoon al dit: IK WIL GEWOON GRAAG GOED KUNNEN ZIEN. Is dat zoveel teveel gevraagd?
    Ik hoop dat je de verdere stappen ook blogt, want ik ben benieuwd.

  2. Goh… Ik ga zwemmen met mijn bril op, en zelfs in een Center Parcs van de glijbanen en al. Met een gewone bril. Ik zit ook in bad met een bril op, en als het moet ook even in de douche. Maar ik snap u: ik zou ook wel graag eens zien bij de kapper hoe ze dat doet. Of deftig in de winter ergens binnenkomen zonder plots een blinde bedampte mol te zijn.
    Succes ermee!

  3. Als kind moeten brillen, daarna heel lang niet meer … tot zo’n 10 jaar geleden. De vreselijke 40 waarvoor iedereen waarschuwt, en inderdaad! Vanaf dan zie je steeds minder!
    Eerst dacht ik nog even dat mijn armen korter werden, maar nee dus.
    Tja, heel herkenbaar! En net zoals Anne heb ik eens goed gelachen. Dat doet deugd, zie!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s